Night on Earth (1991)

Schitterende film!

Mooie beelden en zeer grappig. Ik vond alle 5 verhalen erg leuk.

Bijzonder mooi opgenomen en originele shots.

Leuk om een piepjonge Wynona Rider te zien en weer een heel grappige Roberto Benigni.

"The Beauty in life is in small details; not big events", aldus regisseur Jim Jarmusch.

Inderdaad gebeuren er in de vijf verhalen geen grote, wonderbaarlijke of schokkende dingen, maar het zijn toch niet de dingen die een taxichauffer alle dagen mee zou maken.

Niet elk verhaal was even leuk, maar vooral New York en Parijs (had wel wat langer gemogen overgens) vond ik erg sterk. Het L.A. verhaal was iets te gewoontjes (Ryder was wel erg sterk overgens), Rome vond ik te cartoonesk (alhoewel ik af en toe een lach niet kon onderdrukken, Bengini blijft toch wel grappig) en Helsinki vond ik hier en daar wel erg lollig, maar verder deed het me niet zo heel veel.

Zoals ik al zei; het één compenseert het andere, waardoor ik toch nog op 4* uitkom.

Lang leve Jim Jarmusch!

Na een jaar weer eens herzien. En ik vond 'm nog mooier dan de vorige keer. Prachtige, komische, warme, menselijke film. Vijf mooie verhalen met Helsinki en New York als allermooiste, maar de rest zit daar niet ver onder. Halfje erbij.

4.5*

Ik dacht, een vier en een half, maar toch maar een vijf voor deze film die allemaal mensen laat zien die heel gewoon zijn en niet bijzonder. Goed, dat is in een heleboel andere films ook zo, maar hier wordt het door de hele film benadrukt.

Ik wist niet wat ik hiervan moest verwachten, en ondanks dat het een komedie is lag ik niet om de haverklap dubbel, maar ik heb me geen noment verveeld! Dat stukje in Rome vond ik ontzèttend grappig ! En het laatste hoofdstuk vond ik ontzettend mooi. Aan de ene kant lachwekkend, en zo is het eigenlijk ook bedoeld, denk ik, maar ik zag het meer als ontroerend, zonder dat dat afbruek deed aan de film.

Ik ben érg blij dat ik deze film heb gezien ! Mijn broer heeft ook "Down By Law" liggen, die moe'k ook nog maar 's gauw gaan kijken !

Heerlijke sympathieke film die eigenlijk een heel simpel plot heeft maar oh zo goed uitgewerkt wordt. Jammer genoeg kregen we niet nog wat meer taxiritjes van mensen uit andere steden te zien. Dan maar een Night On Earth II?

Alle verhalen hadden wel iets maar met name het verhaal in New York en Rome sprongen eruit, ik denk omdat deze verhalen het meeste humor bevatten. De wederom hyperactieve Begnini speelt een fantastische rol waarin hij een bisschop! de dood injaagd met zijn dirty talk over zijn pompoenen, schapen enz. . En die Oost - Duitse gast die wil slagen in New York en nog geen eens auto kan rijden was erg geslaagd.

Het positieve aan de film is dat je wel wat dramatische verhaaltjes krijgt geserveerd maar dat in combinatie met veel humor en dat gegoten in een leuke vertelstructuur. Er werd gewoon 1 moment uit het leven van bepaalde mensen gegrepen, het was vervolgens aan de kijker om te bepalen hoe een bepaalde context nou zou zijn afgelopen. De taxiritjes starten allemaal vanuit een ander uitgangspunt, de monoloog van Begnini bv. voordat hij een klant oppikte. Deze film krijgt van mijn een wel verdiende 4*

Prima film weer eens van Jarmusch. Al was het alleen maar om de muziek van Waits. Film over verbondenheid van complete vreemdelingen (hoewel dat voor Rome niet echt geldt). Mooi uitgangspunt dat iemand (de taxichauffeur), iemand of een aantal iemanden in zijn taxi krijgt en daardoor mensen ontmoet die hij anders waarschijnlijk nooit zou zien. Hij leert ze een beetje kennen. Even zijn ze onderdeel van elkaars leven. Even voelen ze zich verbonden, of proberen ze dat. Even bepaalt diegene die is ingestapt, waar je heen gaat.

Wat dat betreft was Rome het lelijke eendje. Een beetje out of style zelfs. Jammer, want ik vond het wel een hilarisch stukje cinema. Erg grappig.

L.A. was haast minimalistisch mooi. Mooiste voorbeeld hoe twee vreemden en volslagen verschillende mensen zich met elkaar gaan identificeren.

New York was misschien wel het best. Erg grappig, maar zeker ook heel mooi. De aandoenlijke immigrant werd gespeeld door een wereldacteur.

Parijs vond ik verreweg het minst. Wel aardig en ook wel in de stijl van de film, maar tegelijk niet boeiend genoeg en op het laatst zelfs voorspelbaar met de botsing

Helsinki was geweldig (misschien toch stiekem het beste). Mooi drama, wordt geëindigd met een van de meest komische stukjes ooit; Die knakker die zijn baan, auto en gezin kwijt raakte moet zich niet zo aanstellen. Vuile profiteur.

4 sterren

Los Angeles: Zeer matig deel, vreselijke stereotypes en irritante personages. Totale ergernis. 2*

New York: Stukje beter, helaas opnieuw idiote stereotypes, maar nu wel grappig. 2.5*

Parijs: Origineel, maar weinig overtuigend qua acteerwerk. Beter dan de eerste delen. 3*

Rome: Roberto Benigni steekt met kop en schouders boven de rest uit en is in zijn eentje boeiender dan alle acteurs uit de vorige delen bijelkaar. Verder gewoon hilarisch. 3.5*

Helsinki: Enige deel met een interessante boodschap. Niet moralistisch en redelijk aangrijpend. 3.5*

Het geheel valt wat tegen. Het blijft gewoon teveel middelmaat en mist helaas echte diepgang. Sommige delen zijn wel grappig, maar dat is niet genoeg voor een topnotering. 3***

Tweede film van Jarmusch die ik heb gezien na Ghost Dog. maar Night on Earth was me toch ook weer een mirakel van een film. Echt gewoon een sublieme geweldloze komedie die je gewoon helemaal blij maakt.

Film volgt zoals bekent 5 verhalen in 5 steden in 1 nacht en dat word ook echt op een o zo mooie manier gemaakt. Echt alles is er dan gewoon goed aan de 5 verhalen: de forse dosis droge humor, het sublieme acteerwerk, prachtige verhalen en de situaties eromheen en het mooiste is gewoon: dat het allemaal word verteld met fantastisch gekozen plekjes van de steden wat de sfeer ook erg sterk maakt. Met natuurlijk ook mooie (wel depresief klinkende) muziek van Tom Waits. Film bevat ook zulke mooie momenten die je altijd wel zullen bijblijven.

Hier de samenvattingen van de 5 verhalen/steden:

Los Angeles: De film begint dan toch wel weer met een minder verhaal. De opbouw, decors, humor en de acteerprestaties (vooral van die geile taxibestuurster. ) waren mooi en werd alles ook sfeervol gemaakt. met mooie achtergronden. Maar verder had dit deel niet veel bijzonders en geen verhaal. Sfeer is wel subliem maar verder doet dit deel je weinig. Wil nog niet zeggen dat ook deel 1 uiterst genietbaar is en evengoed wel een aardig begin is. Ook die rustige muziek (die je overgens ook steeds bij die klokken te horen krijgt) is ook lekker relaxed.

New York: Dit was toch werkelijk al een schot in de roos. Wat een heerlijk onzinnig verhaal dat op bepaalde punten ook een beetje de omgekeerde wereld is. Je ligt soms ook dubbel van de onzin. Die kerel die Yo-yo speelde vond ik al helemaal geweldig en die Oost-Duitse taxichaufeur die BTW ook niet kan autorijden en les krijg van de klant yoyo is ook erg grappig en leeghoofdig. Ook natuurlijk zo debiel waneer ie met die fluitjes zit te kloten en eigenlijk en clown schijnt te zijn. En dan ook nog die ex van YoYo derbij met haar ge-fuck (you) die ook nog verliefd raakt op die Helmunt (die Oost Duitser) Het geinigste is dan ook nog dat hij weer in zijn eentje van Brooklyn terug naar Manhatten moet. Met nog een clownsneus op en dat YoYo nog zegt dat hij de tegenovergestelde route moet nemen, dus links is rechts en rechts is links. Ook het New York verhaal was uiterst genietbaar en nog even beter dan LA en word ook op de mooiste plekjes geschoten. Dit was in ieder geval ook weer een pracht.

Parijs: Nu de afdelingen waar geen Engels meer word gesproken. Ook het Parijs verhaal was fantastisch. Die taxichaufeur uit de Ivoorkust vond ik nou degelijk ook prachtig. het begint dan allemaal mooi met die 2 lastige Afrikaanse klanten die er ook worden uitgedonderd. Ik moest daar toch wel om lachen. En dan die blinde vrouw als passagier die ook lekker cynisch is. verhaal zit hier ook niet echt in maar evengoed was dit ook weer genieten geblazen. Ook grappig dat die blinde vrouw al meteen weet waar die taxichaufeur uit de Ivoorkust komt en hem al aanspreekt op zijn asociale rijgedrag zonder dat ze het ziet. Het einde was ook erg grappig met dat die blinde uit de taxi stapt en verder loopt en dat de taxi op de achtergrond een ongeluk krijgt en de taxichaufeur en de bestuurder van die andere auto op mekaar gaan vloeken en schelden terwijl die vrouw doorloopt . Dit verhaal botst ook van het serieuze naar het onserieuze.

Rome: dit was al helemaal geweldig en ook prachtig geschoten op de mooiste plekjes van Rome. Roberto Beningi laat me hierin toch wat leuks zien met zijn grappige uitstraling als een zwaar kinderachtige taxichaufeur die niet zou misstaan voor het circus. Met zijn asociale rijgedrag, domheid en grappen. Het word dan al helemaal leuk als hij die bisschop meeneemt in zijn taxi. En dan begint het feest, en vooral als ie dan wil biechten in de taxi van wat voor zonden hij allemaal heeft uitgehaald in zijn jeugd en vooral de manier hoe hij dat verteld. Over die sexuele prikkels die hij vroeger had in zijn pubertijd waardoor hij eerst een pompoen neukte en na verloop van tijd een schaap en zijn schoonzus taka toem, taka toem, taka toem En dan lijkt het ook alsof hij er helemaal geen spijt van heeft gehad en laat het nou ook net zo zijn dat die bisschop een hartpatient is en aan een hartaanval sterft door al die verhalen. En dan ook nog op de manier waarop die taxichaufeur die lijk dumpt en zegt: nu ga ik alsnog naar de hel. Hahaha . Gewoon een heerlijk verhaal dat nu even 100% onserieus is.

Helsinki: Dit was dan toch wel een stukje dat zowel grappig als ontroerend was. Eigenlijk toch inderdaad de beste. Wel leuk dat Helsinki is gekozen want het is me toch opgevallen dat Scandinavie bijna nooit in een buitenlandse/hollywood film word gebruikt. Toch een goed gekozen locatie dat ook begint met mooie nachtelijke shots van de stad. En dan het verhaal: die Finse Taxichafeur vond ik ronduit geweldig acteren. En dan komt het moment dat hij 3 dronken mannen mee moet nemen. Een van die 3 mannen die dan de hele tijd slaapt is dan pas ontslagen en word dan door de 2 anderen beschouwt als het ergste moment uit je leven en dan denken ze dat de taxichaufeur nooits iets ergs heeft meegemaakt. Maar dan komt de taxichaufeur met zijn trieste verhaal over de miskraam van zijn vrouw, dat er dan meteen bij die 2 kerels inhakt en al snel geen meedelijden meer hebben met hun slapende ontslagen vriend en dat ze hem dan al meteen een aansteller vinden door dat verhaal. Gewoon een zeer mooi en prachtig deel dat algauw geen komedie meer is. Ook die drie kerels deden het subliem. Het einde was ook mooi met die opgaande zon waar ook dat ene nacht eindigde. Subliem filmpje.

Met als conclusie: 5 buitengewone schitterende verhalen. Geschoten op de mooiste plekken van de steden en de soundtrack is ook erg mooi en rustig. Een film dat zowel een schitterende komedie als een serieuze drama is. Maar ik heb in ieder geval erg genoten van de film. het is gewoon van het begin tot het eind smullen geblazen. Ik zou gewoon niet kunnen bedenken wat niet goed was aan de film. Ook dit kunstwerk raad ik gewoon elke filmliefhebber aan. Zeker weten.

5 sterren heeft Night on Earth absoluut verdiend. Petje af Jim Jarmusch.

De eerste taxirit in LA kun je gerust overslaan, die is niet zo boeiend, laat staan grappig. Maar daarna gaat het de goede kant op! Vooral het New York-stukje waarbij een neger het stuur overneemt van een Oost-Duitse taxi-chauffeur, die er niks van kan, vond ik schitteren . Het Rome-gedeelte is ook prachtig en van hetzelfde niveau. Wat me wel opviel is dat er telkens een conflict-situatie met veel gescheld speelt in de vijf stukjes, eigenlijk had ik het liever nòg gevarieerder gezien, maar dit is toch ook heel behoorlijk.

Net als Coffee and Cigarettes is ook deze kleine collectie van Jim Jarmusch een aardige verzameling korte verhalen van wisselend niveau. De film opent matig met het segment Los Angeles, waarin Gena Rowlands in de taxi van Winona Ryder terechtkomt. Het verhaaltje kabbelt met deze saaie personages nogal langzaam naar een voorspelbare climax toe en je zakt steeds dieper in je stoel, hopend dat het ergens interessant gaat worden. Maar dat wil jammer genoeg niet echt gebeuren.

Een heel stuk leuker, en waarschijnlijk ook de beste van de vijf verhalen in Night on Earth, is het segment in New York. Goed tempo en geestig, maar vooral te danken aan Armin Mueller-Stahl die de rol van goedzak Helmut 'Lampshade', taxichauffeur annex clown, vertolkt. Werkelijk prachtige rol. Bij het segment in Parijs komt wat minder komedie en tempo kijken en was eerlijk gezegd ook niet zo bijzonder. Slecht was het zeker niet, maar ondanks een paar erg sterke teksten in het dialoog was het allemaal niet bepaald memorabel.

Maar de komedie is al snel terug als Roberto Benigni in het segment in Rome zijn ding mag gaan doen. Als een bezetene erop los lullen met de meest uiteenlopende anekdotes en idiote vrolijkheid. Hij zorgt voor een leuk, levendig en energiek verhaal dat er wel uitspringt bij de verder vooral rustig opgebouwde vertellingen. Van het laatste segment, in Helsinki, is vooral het idee en het werk van Matti Pellonpää, de acteur die chauffeur Mika speelt, sterk. De uitvoering is niet meer dan aardig, hoewel ik de plotselinge omschakeling van asociale passagiers naar huilebalken wel een grote sprong vond, ineens. Dat pikte ik niet echt. Maar al met al een aardige afsluiting voor een aardige collectie korte verhalen.

3 sterren.

Leuke Jarmusch, maar nogal wisselvallig.

Begint inderdaad vrij gezapig in L.A., maar het New York segment is wel echt geweldig. De manier waarop Rosie Perez tekeer gaat, heerlijk. Daarna volgt Parijs, een nogal kort tussenverhaaltje, opzich best aardig, maar tussen N.Y. en Rome valt het nauwelijks op.

Rome vond ik dan zelf nog wel het leukste van allemaal, dat verhaal en die mimiek van Benigni . Daarna bloedt het een beetje dood in Finland, waarschijnlijk de meest serieuze van de vijf.

Toch knap hoe Jarmusch vijf uiteenlopende personages, verhalen, verschillen in sfeer, en serieuze/luchtige tonen in een vorm weet te gieten.

3*

L.A.: 3*
New York: 3,5*
Parijs: 3*
Rome: kleine 3,5*
Helsinki: 3,5*

Het idee van Night on Earth sprak en spreekt me nog steeds erg aan. De sfeer is overwegend goed en vooral donker/somber, aangejaagd door een jazzy muziekje. Het verhaal in L.A. is vrij nietszeggend, al is het einde doeltreffend. New York is waarschijnlijk het grappigste deel, met een sterke Armin Mueller-Stahl. Al begint dat geblaat van Rosie Perez al vrij snel te irriteren. Parijs voelt wat rommelig aan, maar beide stukjes zijn amusant, al was het fijn geweest als die arrogante, gefortuneerde heren iets harder waren aangepakt. Aardig dialoog tussen die blinde en de taxichauffeur:
- Dragen blinden geen zonnebril?
- Geen idee, ik heb nog nooit een blinde gezien.
Dan Rome. Begint leuk met sommige fantasierijke en grappige gedachtegangen van Roberto Benigni, of althans: zijn personage. Verder amusant door de ongezonde geest van hetzelfde personage. Het stukje van Helsinki is het aller-somberst. Alle hoop lijkt vervlogen uit de hoofdstad van Finland, al hebben ze elkaar nog...en de drank.

Al met al vrij eenvoudig neergezet door Jim Jarmusch, maar zeker de moeite waard.

Ruime 3*

Prachtige film! Elk verhaal is goed uitgewerkt. Een lach en een traan. Alledaagse gebeurtenissen met hier en daar een komische noot. Jarmusch heeft er een mooi samenspel van gemaakt van 5 totaal verschillende steden.

Ik vond met name de eerste en de derde een beetje so so. Wel aardig, maar ik had wat meer verwacht.

Maar met name de laatste twee maken veel goed. Benigni, die ik normaal niet echt kan luchten, is hier geweldig.

En die Finse dronkelappen zijn gewoonweg schitterend.

Vijf vignetten aan de hand van taxichauffeurs op diverse locaties. Met de muziek van Tom Waits en de vele fraaie shots van de grootsteden is het lekker meedeinen op de flow van de film die in alle plaatsen een mild grappige toon als vertrekpunt hanteert. In L.A. is het ontspannen, New York heeft de oersympathieke Mueller-Stahl, Parijs is een soort eye opener en in Helsinki is het treuren troef. Rome is de dissonant met de afgrijselijke, alsmaar tetterende Benigni. Jammer, want daar was een forse grijns uit te peuren. Verder een fijne film van Jarmusch. Vrij plotloos allemaal, maar zo zijn de nachten nu eenmaal op deze wereld.

Het kostte me wederom nauwelijks inspanning om deze tocht mee te beleven. Vijf, steden, vijf chauffeurs en behoorlijk uiteenlopende klanten. Al had ik op iets meer sfeerbeelden gerekend van de omgeving werkt deze aanpak ook wel; kleine steegjes en straathoeken liggen immers op de route. Ik vond het weer fascinerend hoe iedereen zo passend in hun rol zat en het waren ook leuke karakters (waaronder de voortreffelijke Begnini). Natuurlijk is de ene scène wat treffender dan de ander, maar dat heb je altijd. De rustige achtergrondmuziek, een topografische map en de wereldklokken verbinden deze nachtelijke avonturen. Als er een episode was afgelopen dacht ik steeds bij mezelf: 'nouja... we moeten nog maar zien wat dit wordt' maar ze hadden stuk voor stuk een unieke bijdrage. Bravo.

Leuk samenraapsel van 5 taxi-verhalen. Niet allemaal even sterk maar vooral 'New York' vond ik hartverwarmend en 'Rome' erg geestig. De sfeervolle nachtbeelden van de diverse steden gaven de verhalen een intiem sfeertje.

In Only Lovers Left Alive van Jarmusch is dat cinematografisch foefje ook succesvol gebruikt.

Dit was er eentje die 'k al een tijdje liggen had. Een film met vijf verhalen, de één al wat boeiender dan het ander, maar ze hadden wel allemaal iets.

De film speelt zich grotendeels in taxi's af, maar we krijgen ook mooie beelden uit de diverse steden te zien.

De cast bestond uit bekenden en minder bekenden, maar ze deden het allemaal wel overtuigend.

Niet echt een meesterwerk, maar slecht evenmin.

Een gezellige film met als rode draad een taxi-chauffeur en één of meer passagiers. Het is gelukkig niet de toeristische film om verschillende steden in beeld te brengen, maar wel een film die over mensen gaat. Verschillende korte gebeurtenissen. Niet groots, maar wel boeiend in hun kleinheid. Dergelijke films zullen altijd bestaan uit een favoriet deel en een minder deel. Je zit immers met verschillende verhalen en verschillende acteurs, waarvan het één je beter zal liggen dan het ander. Maar de lengte van de scènes zijn goed genoeg om de aandacht bij te houden. En vooral de soundtrack zorgt voor een mooie lijm tussen alles en geeft alles een passende nachtelijke sfeer.

Erg mooie film hoor, die erg samenhangend aanvoelt, ondanks dat het afzonderlijke verhaaltjes in vijf verschillende plekken op de wereld zijn. Tegenpolen ontmoeten elkaar en blijken soms toch meer met elkaar gemeen te hebben, dan zij en wij denken. Daarnaast weet Jarmusch als geen ander hoe je ergens sfeer in moet krijgen.

Los Angeles begint gelijk sterk. Rowlands is altijd goed, maar vooral Ryder valt hier in positieve zin op. Leuke dialogen en een goed verhaaltje. Erg aangenaam.

New York is wat drukker, maar bevat ook wat meer humor. Het omwisselen was een erg leuke vondst. Daarnaast zit er wat meer humor in.

Parijs was ook wel aardig, maar zeker niet het beste stukje. Het begin is erg grappig, maar het acteerwerk van de chauffeur is een tikkeltje ondermaats. Desondanks verveelt dit stukje overigens geen seconde.

Rome vond ik het minste verhaal. Benigni is hier zeer nadrukkelijk aanwezig, doet het overigens niet verkeerd, maar het verhaaltje vond ik wat minder. Ook net wat minder sfeer hier dan in de andere deeltjes. Maar dan nog is het bovengemiddeld goed.

Helsinki is dan wel een geweldige afsluiter en vond ik het beste van de vijf delen. De stad, de sneeuw en het verhaal is bijzonder somber, maar wel erg boeiend. Ik zat net zo adembenemend te luisteren als de dronken passagiers. Prachtig moment, toen ze aan het einde zaten te huilen om het verhaal.

Ja erg leuk dit. Ik denk dat ik dit stiekem de beste Jarmusch tot nu toe vind. Mooi, hoe hij keer op keer zijn eigen stempel op een film kan drukken.

4,5*

Wat mij betreft Jarmusch zijn beste prent, deze 'Night on Earth'. Ik kan de films van deze beste man over het algemeen erg waarderen, maar dit is wel een pareltje hoor. Genieten geblazen, tijdens elk verhaal.

De sfeer in L.A. - ik kan het 100.000 keer zeggen, maar die doet het altijd goed. En Jarmusch legt het fantastisch vast. De route van de taxi voelt perfect. Ryder en Rowlands, heerlijk.. een verhaaltje dat steeds sterker wordt. Klasse dialoog, acteerwerk van een hoge plank en een goede mix tussen drama en humor. Dat is vooral wat deze prent zo uitstekend maakt. New York, Parijs; erg goed. Rome, echt heerlijk en dat had ik met Benigni in 1e instantie niet verwacht, maar ik heb me kapot gelachen.

Helsinki vat de mix tussen drama en humor goed samen. Echt waar, die Finse figuren zijn werkelijk fantastisch. Een traan en een lach. Deze prent voelt ondanks de vijf verhalen, als één geheel. Geweldig.

Vijf steden, vijf taxichauffeurs, één nacht. Het hadden voor mij vier steden en vier taxichauffeurs mogen zijn. Rome hadden ze voor mij gewoon weg mogen laten. Niet dat ik iets tegen Rome heb - ik ben er zelf geweest - maar wel tegen Roberto Benigni, een vreselijke acteur die denkt dat hij heel bijzonder is. Wat een druktemaker. Geen een keer om hem kunnen lachen. Met de overige vier filmpjes is daarentegen niets mis. Mooie verhalen en vooral om niet te vergeten de schitterende beelden van vooral L.A., New York en Helsinki bij nacht. Ook de zeer mooie soundtrack mag zeker niet onvermeld blijven.

3.5*

Eind 2008 voor het laatst gezien en dus werd het hoog tijd voor een herziening! Gelukkig blijft de film ook bij de 2de kijkbeurt erg vermakelijk.

De verhalen staan op zich maar maken tegelijkertijd een mooi geheel. Comedy en drama elementen worden goed met elkaar afgewisseld en daardoor is het een film geworden die aan de ene kant indrukwekkend en menselijk is maar aan de andere kant ook fijne humor heeft.

Laten we vooral ook niet vergeten dat de mooie nachtbeelden van de steden erg veel sfeer brengen en de muziek daarbij niet alleen past maar de beelden ook een extra rustgevend gevoel geven.

Vooral verhaal 1, 2 & 5 zijn erg goed maar ook 3 & 4 zijn passend in dit geheel.

In 2008 gaf ik 4 sterren, en daar ben ik het nog steeds mee eens.

Als het nu om een priester gaat die zoveel weegt als een kardinaal of om een blind meisje dat niet weet dat blinden een donkere bril dragen omdat ze nog nooit zo iemand gezien heeft, humor zit onweerstaanbaar verweven in deze luikjesfilm, waarvan het tweede luik met Giancarlo Esposito en Armin Mueller-Stahl onweerstaanbaar hilarisch grappig is.
Heb tevergeefs gezocht naar een duidelijke rode draad, tenzij dan het onbegrip tussen mensen, er als ééntje kan gelden : de castingwoman die niet begrijpt dat het meisje liever mekanieker wordt dan filmster, de man die al wat on-New Yorks is ridiculiseert, de chauffeur die een leven als blinde als ondoenbaar acht, de man zonder greintje respect voor de priester of de man die andermans ongeluk als pietluttig beschouwt tov wat hem overkwam...
Niet de eerste film over de lotgevallen van een taxidriver in een grootstad, maar deze van Jim Jarmusch - wat heeft die man al mooie prenten gemaakt - is toch heel knap en getuigt van vakmanschap.
Is de locatie uiteraard eenvoudig, er zijn voldoende, kleurrijke sfeerbeelden van de nachtelijke metropool en valt er toch ook te genieten van de uitstekende acteerprestaties van zowat alle chauffeurs en hun klanten en uiteraard van de gevatte, vaak pikante dialogen.

Fijne film van Jarmusch die hier een portret neerzet van een taxichauffeur en de relatie met zijn klant. Een plot is er niet behoudens de taxirit zelf van twee mensen die elkaar ontmoeten en tijdens de rit aan de praat raken met elkaar. De film bestaat eigenlijk uit 5 afzonderlijke ritten en verhaaltjes uit diverse steden in de wereld, telkens gefilmd na zonsondergang of ‘s nachts.

Niets bijzonders lijkt het, ware het niet dat de aanpak van Jarmusch erg fris is. De verhalen zijn interessant en de interactie tussen de personen is boeiend. Ook de humoristische component is aanwezig en voegt iets extra toe.

Zeer van genoten en elk verhaal heeft zo zijn eigen insteek. De liefde voor het taxirijden staat centraal. NY vond ik wel een hele toffe, maar ook Helsinki bvb was fijn om te zijn. Rome was nogal druk met Benigni als acteur. Kan best begrijpen dat die dan wat afschrikt.

Night on Earth is een fantastische episodenfilm die zich op vijf originele locaties in de wereld afspeelt. De kijker wordt steeds meegesleept in een nachtelijke taxirit door vijf grote steden, waarbij bijzondere en curieuze ontmoetingen plaatsvinden. Een film vol grofmazige, ironische en ongekunstelde humor.

Het is nacht op de planeet Aarde en de straten zijn verlaten. De geportretteerde taxichauffeurs die in Los Angeles, New York, Parijs, Rome en Helsinki hun passagiers oppikken, zijn onderling zeer verschillend. Evenals de passagiers waarmee gedurende de lengte van een taxirit een relatie wordt opgebouwd. Het late uur, de bijzondere personages en de specifieke sfeer die in elke stad anders is, zorgen voor grappige, schelmse, bizarre en magische momenten. Momenten die de menselijke aard pijnlijk precies op de korrel nemen.

Jim Jarmusch verzamelt in Night on Earth merkwaardige personages wier korte interacties met veel gevoel voor interculturele nuances, met krachtige beelden en onder begeleiding van zwaarmoedige muziek van Tom Waits vermakelijk en diepzinnig worden gevangen. In de taxi's ontstaat even een begripvolle verhouding tussen mensen met een diverse sociaal-culturele achtergrond. In de taxi's worden gedurende een magisch ogenblik de vooropgezette bevooroordelende kloven tussen mensen gedicht. En dat voelt bijzonder aangenaam.

De enige smet op zoveel moois is het segment dat zich in Rome afspeelt. Het verhaaltje is intrigerend genoeg. Dat is niet de smet. De smet heet Roberto Benigni die met veel drift en een moemakende woordenstroom zijn taxi door de straten van de eeuwige stad manoeuvreert. Het was het enige segment waarbij ik op een bepaald moment dacht: genoeg nu! Voor de overige episoden en personages niets dan lof. Het is heerlijk om met mensen als Winona Ryder, Armin Mueller-Stahl en Matti Pellonpää de nachtelijke straten te verkennen en sociaal-culturele kloven te dichten.

Night on Earth is een geweldig komisch drama waarin de verbale en visuele humor die de prachtige ontmoetingen en verhalen omkleedt zowel prettig vermaakt als prettig ontroert.

Viel me erg tegen. De dialogen verliepen allemaal ontzettend stroef, ik had soms echt het idee dat ik naar een soapserie aan het kijken was. Ook omdat de emoties er nogal dik bovenop lagen. De film liet niets aan de verbeelding over, de verhalen waren mega-voorspelbaar en de humor was nogal puberaal. In de zaal lagen sommige mensen in een deuk omdat een chauffeur vertelde dat hij als kind met een schaap had gepaard. Ik had het op mijn elfde vast heel grappig gevonden.

Jarmusch is goed in het neerzetten van sferen, maar het script schiet ernstig tekort. Je kunt beter twee uur naar een compilatie van NCRV's Taxi kijken. Dat is soms ook wel een beetje cheesy, maar in ieder geval een stuk oprechter.

De film bestaat uit vijf vignettes waarin we gedurende één nacht vijf taxi-ritjes in vijf verschillende steden over de wereld volgen. De film is geestig en de personen zijn in meer of mindere mate interessant, maar elk van de vijf plotjes berust op één simpel idee en is aldus mager en de humor schuurt tegen het kluchtige aan waardoor het allemaal wat flauw wordt, net als de mogelijke moraal van de film – negatief gezegd een slecht geacteerde combinatie van de TV-programma’s Taxi en Nachtdieren – dat er ’s nachts overal ter wereld bijzondere ontmoetingen plaatsvinden.

Aardig filmpje om eens tussendoor te kijken, maar meer dan dat is het ook niet. De verschillende verhaaltjes zijn over het algemeen net niet boeiend genoeg om er een topfilm van te maken. Het stuk in New York was uiteindelijk het leukste om te volgen.

De nachtelijke ritjes leveren overigens wel mooie plaatjes op. Op zich is het geen slechte film, maar er zat toch meer in.

3*