High Sierra (1941)

Prachtige combinatie tussen harde misdaad noir en een liefdes-driehoeksverhouding. En juist die combinatie, samen met het voortreffelijke spel van Bogart (die constant tussen goodguy en badguy inbalanceert) maken deze film bijzonder. Mooi gefilmd (suggestieve scènes, de autoscènes) en richting het eind steeds beter en beter. 4 sterren.

Zou normaal eigenlijk op 3.5 sterren blijven steken, maar Humphrey Bogart doet het niveau absoluut stijgen.

Zeer goede Film-noir met een schitterende Humphrey Bogart in de hoofdrol. Wat me als eerste opvalt in deze film en dat geldt voor bijna alle films met Bogart in de hoofdrol is dat de acteerprestaties enorm goed zijn en dan doel ik niet alleen op Bogart maar ook op Ida Lupino, Joan Leslie, Cornel Wilde, en de vele andere bijrollen. Het acteerwerk is dikwijls zelfs van een hoger niveau dan dat ik bij recente films tegenkom. Het verhaal is opmerkelijk interessant en spannend, zo krijg je boeiende dialogen en aardige actiéscènes te zien. Vooral in de laatste 20 minuten gaat de film pas echt spannen wanneer je als kijker getrakteerd wordt op de meest prachtige achtervolgings- scènes langs bochtige bergwegentjes. Van het einde ben ik waarschijnlijk nog het meest verschoten, de eerste keer dat ik Bogart zie doodgaan in een film, maar het moet niet altijd een happy end zijn.

4.0 sterren

He killed... and there on the crest of Sierra's highest crag... he must be killed!

De combinatie Raoul Walsh - Humphrey Bogart leek me eigenlijk wel interessant. Ik had ze al eens eender samen gezien in The Roaring Twenties maar daar werd er meer gefixeerd op Cagney. Ik was dus best wel benieuwd hoe dit zou uitdraaien. Jammer genoeg mondde het uit in een teleurstelling...

Een grote tegenvaller was Bogart himself. Ik heb veel liever dat hij een meedogenloze gangster neerzet die voor niets of niemand uit de weg gaat want hier komt hij verschrikkelijk zoutloos en zwak over. Ook de hele liefdesromance tussen Bogart en Joan Leslie komt veel te geforceerd over, vooral doordat het overduidelijk is dat het niet zijn type is. Die andere romance van Bogart met Ida Lupino kwam dan ook beter over doordat je daar meer de chemie tussen de twee voelt. De rest van de cast acteert wel solide.

Jammer genoeg steunt het verhaal ook teveel op deze liefdesperikelen. Hier en daar zit er wel een boeiend stuk in zoals de conversaties tussen Roy,Babe en Red maar die komen te weinig voor. Het is eigenlijk pas in het laatste kwartier dat de film begint los te barsten uit zijn tot dan saaie plot waar er niet meer gebeurde dan het plannen van een overval en de uitvoering ervan. Iets wat zonder twijfel beter had kunnen worden uitgewerkt want nu lijkt het meer een bijzaak te zijn. Normaal gezien was ik van plan om de film op 1.5* te laten struinen maar dankzij het geweldige einde waar Bogart zich in de bergen verschuilt en tenslotte daar aan zijn einde komt geef ik toch nog een volledig puntje bij.

Velen spreken hier over een film-noir maar dat is High Sierra toch niet. Er zijn wel invloeden te vinden maar de echt typische elementen mis ik toch. Dan is The Big Sleep toch een veel beter voorbeeld van een noir door de femme fatale, de hard-boiled detective en zijn complexer verhaal. Hier in High Sierra kun je Velma met haar klompvoet nu niet echt een femme fatale noemen... Ook het verhaal loopt rechtlijnig zonder verrassingen en de enige verwijzing die ik naar een noir zie is dat de hoofdrolspeler sterft.

Een nipte voldoende voor een Bogart.

2.5*

Nogal een teleurstelling. Bogart heeft al beter gedaan en het verhaal is niet zo echt speciaal. En het acteerwerk is echt wel droog, zelfs voor een film-noir. Het slot maakt veel goed, maar de rest ontbreekt het wat aan een vlot tempo en verloopt de film met horten en stoten. Hier had meer in gezeten.

Ik ben het wel eens met de meeste berichten hier. High Sierra is een fijne Film-Noir. De film kent een mooi opbouwend verhaal, wat prima geschreven is door John Huston. Humphrey Bogart zet hier dan ook weer een magistrale acteeprestaties neer. Ik kan nu wel met volle zekerheid zeggen dat het zo langzamerhand mijn favoriete acteur is. Die man kon acteren zeg. Ben het er ook wel mee eens dan zonder hem deze film wel minder was. Ida Lupino deed het naar mijn mening ook gewoon prima. Ondanks dat ik dus een een uitstekende film vond, had ik er misschien stiekem toch ietsje meer van verwacht. Raoul Walsh regisseerde al een van mijn favoriete films, en samen met Bogart in de rol, had ik erg hoge verwachtingen. Verder kent de film dan ook mooi camerawerk en een sterk einde. Beetje jammer dat ik het personage van Bogart niet zo heel interresant vond. Roy ''mad dog'' Earle krijgt niet heel erg veel diepgang mee.

Verder was High Sierra een sterke Film-Noir, met een goeie Bogart. Heb betere Noirs gezien, maar mede dankzij het sterke camerawerk en het rustige verhaal (en het acteerwerk natuurlijk), zijn de 3,5 sterren binnen.

Vind dit een heerlijke film weer van Walsh hoor.

Fijne rol van Bogey, erg prettige locaties en een vlot en uitgebreid opgezet misdaadverhaaltje..

Erg fijn op een regenachtige middag in het weekend!

Raoul Walsh heeft ontelbare films gemaakt. Maar met uitzondering van White Heat (1949) zijn het geen van allen toppers. Zijn films missen finesse en lijken allemaal wat haastig in elkaar gezet, niet zo verwonderlijk natuurlijk wanneer je in een tijdsbestek van een halve eeuw een kleine 140 films maakt.

Ook deze film ziet er hier en daar wat stuntelig en daardoor ongeloofwaardig uit. Eigenlijk zijn de buitenopnamen in de High Sierra Mountains én het meespelen van Ida Lupino nog de beste onderdelen. Ik begrijp sowieso niet waarom Lupino nooit als een absolute topfilmster gezien is, terwijl er in haar tijd toch nauwelijks betere te vinden waren voor rollen als gangstermeisje en aanverwante personages.

Hoewel dit een van Walsh’ betere films is, scoort hij bij mij nauwelijks beter dan de middelmaat, temeer omdat vooral Humphrey Bogart erg tegenvalt.

Wat een baas blijft die Humphrey Bogart ook . In deze heist-film speelt ie een net vrijgelaten crimineel die nog één keer een grote slag wil slaan met een overval. Daaromheen zit nog een lichtelijk soaperig verhaaltje eromheen. Het stoorde niet echt, maar het had wel wat beknopter gemogen achteraf denk ik. Vanaf het moment dat Bogart de overval heeft gepleegd, wordt de film in ieder geval spannender met een spectaculaire climax als slot in het hoge gebergte van Californië.

Een goede film noir, die zeker wel omhoog gestuwd wordt door het prima acteerwerk van Humphrey Bogart en Ida Lupino. De rest van de cast was verder in orde.

Ondanks dat het personage van Bogart meer diepgang had mogen hebben, is het boeiend om te zien hoe zijn rol telkens weer wisselt. Het verhaal zelf was wel aardig, maar kent vooral een iets minder interessant middenstuk. Pas in de laatste vijfentwintig minuten, die ook het best zijn, gaat High Sierra pas echt los. Het camerawerk is behoorlijk sterk en vooral de buitenopnamen om en nabij de Sierra Nevada zijn erg mooi. Verder speelt Lupino een prima ondersteunende rol. Ik vond het ook best fijn datBogart uiteindelijk toch voor haar kiest.

Verder zijn de dialogen ook meer dan in orde. Jammer alleen dat het middenstuk soms wat minder interessant was. Het hele gebeuren rondom de voet van Velma en haar familie, vond ik niet zo sterk uitgewerkt. Als dit gedeelte iets beter was geweest had er zeker nog een hogere score in kunnen zitten. Maar Bogart beviel wederom goed en blijft toch wel één van mijn meest favoriete acteurs uit die tijd.

3,5*

Matige film die pas richting het einde een beetje interessant wordt. Het theatrale gedoe rondom Roy en Marie moet je in de tijdsgeest zien maar is vrij irritant en het gedoe met Velma is smakeloos (hij 42, zij 15, kom op...). Bogart speelt zijn stoere rol sterk en weet de sympathie van de kijker te krijgen. Voor mij toch een flinke tegenvaller.

Zeer solide gangster/heist/Film noir met goed acteerwerk tussen Humphrey Bogart en Ida Lupino.

High Sierra is zeker niet de beste film in het genre maar was wel belangrijk voor Humphrey Bogarts carrière. Deze vertolking maakte van hem namelijk eindelijk een echte ster. Ook was het de eerste samenwerking van Bogart met John Huston, hij hielp mee te schrijven aan dit scenario. Ze zouden later samenwerken aan enkele van de meest geprezen films in Hollywood.

Ook het gangstergenre werd herzien doordat de oude contrasten tussen goed en fout en zwart en wit plaats maakte voor een meer grijze, existentiële ondertoon van de film noir, een toon waarin niemand in een hokje kan worden gestopt.

Hoewel het verhaal verder rechtlijnig verloopt en het einde al voorspelt wordt door de donkere klusjesman Algernon. Hij introduceert het hondje Pard met de opmerking; "dat iedereen waar de hond verkiest in de buurt te blijven, dood gaat"

Afgezien van de spectaculaire achtervolgingsscène was het einde nu niet zo heel interessant. En was geheel volgens de Hays Code waarin stond dat misdaad altijd gestraft moest worden. In die context vond ik de dialoog;
"Wat betekent het...wanneer een man... ontsnapt? Ontsnapt? Wat een rare vraag om nu te stellen. Tja dan is hij vrij. "
Wat een dialoog was tussen Marie en de politie-agent veel gewaagder.

Al met al heeft de film ruim voldoende elementen aanwezig om je als kijker mee te laten slepen door het verhaal.

Genietbare film noir met de groten Humphrey Bogart en Ida Lupino in de hoofdrollen. Ook een jonge Cornel Wilde speelt mee in deze film als handlanger Mendoza, enkele jaren voor hij zelf een ster zou worden. De nadruk ligt in deze film meer op het praten dan op de actie (typisch voor vroege noirs), wat de spankracht niet altijd ten goede komt. Niet voor niets bevatten de credits een 'dialogue director'. Het eerste uur van de film, tot aan de hold-up, gebeurt er weinig. Nadien komt er wel vaart in de film met in de finale een spectaculaire achtervolging in de Sierra Nevada.

Geen echte topfilm in vergelijking met wat nadien nog zou geproduceerd worden in het noirgenre maar historisch wel belangrijk als doorbraakfilm voor Bogart, zoals hier op het forum al aangegeven, en in zijn geheel voldoende entertainend.

De Hays Code gebood: "All criminal action has to be punished." Niet bepaald bevorderlijk voor de kijkervaring, wetende dat zowat elke Amerikaanse misdaadfilm op dezelfde manier eindigt. Toch weet High Sierra onderweg af en toe te verbazen, ook al stond het einde alreeds in rots gegrift. Je krijgt aanvankelijk de indruk dat het gaat om een doorsnee Hollywood vehikel dat (opnieuw) een oppervlakkige driehoeksrelatie in het verhaal wurmt. Dit vermoeiende cliché krijgt hier echter een onverwachte wending wanneer Roy op een nogal lompe manier wordt afgewezen door zijn 'love interest'. In plaats van te vervallen in overdreven sentimentaliteit krijgt het hoofdpersonage dus het deksel op de neus en blijft hij redelijk geïsoleerd, ondanks de aanwezigheid van zijn warrige 'groupie' en aanhankelijke puppy. Er wordt getracht een complexiteit toe te voegen aan zijn karakter, maar het vertraagt de boel vooral en wordt nooit echt interessant. De overval op zich is niet bepaald bloedstollend, maar resulteert wel in een aantal leuke scènes, waaronder een spectaculaire achtervolging op een kronkelige bergweg. Geen overvloed aan onnozele rear projection ditmaal, maar een meer realistische aanpak gefilmd op locatie in de Sierra Nevada. Het einde is wellicht het beste moment en vormt een memorabele afsluiter, voorspelbaar of niet. Hier en daar zijn er tekenen van grootsheid, maar de film blijft overduidelijk vastklampen aan de wetten der cinema die destijds golden. Wordt vaak bestempeld als vroege film noir, maar ook dit is weinig accuraat, afgezien van het thema en enkele uitingen van jaloezie en "moral ambiguity".

Uitstekende film waarin een man die net uit de gevangenis is meteen deelneemt aan een nieuwe overval. Een onderhoudende film aangezien er genoeg gebeurd. Het hoofdpersonage is zeker niet de doorsnee gangster (redelijk gelaagd zelfs). Humphrey Bogart zet deze dan ook uitstekend neer. Een redelijk spannende achtervolging als finale (ook al weet je dat het maar op één manier kan eindigen).

Qua verhaal een generieke misdaadfilm. Een gangster wordt uit de cel gehaald om een overval te plegen. De film is de opbouw naar de overval en de gevolgen ervan, waarbij je weet dat het niet al te best zal aflopen. De film moeten het hebben van het acteerwerk, waarbij vooral Bogart het goed doet door zijn personage wat menselijkheid mee te geven, maar ook Lupino houdt zich goed staande.

Wel raar de Hays code wil dat misdaden worden bestraft, maar dat het schijnbaar minder creepy is dat de 40-jarige Bogart zit te geilen op Joan Leslie, die slechts 16 was (misschien zelfs maar 15 tijdens de opnames) en heel haar familie hem zit aan te moedigen om er voor te gaan.

Een aparte gangsterfilm: als Roy uit de gevangenis komt gaat hij niet direct naar de kroeg of het speelhol, maar hij wil eerst gras, bomen en spelende kinderen zien. Nou ja, daarná gaat hij zich dan wel meteen om een klus bekommeren, maar die landelijke en daardoor ruimtelijke insteek die praktisch de hele film door wordt volgehouden (en die nog wordt benadrukt door de af en toe behoorlijk romantische muziek van Adolph Deutsch) vormt een mooi contrast met de benauwende smoezeligheid van de gebruikelijke big-city-gangster-film. De korte maar aardige docu op mijn Classic Cinema Collection-DVD legt prima uit hoe geschikt Bogart was om zowel de zachte als de harde kant van Roy "Mad Dog" Earle te tonen, en het is dan ook te begrijpen dat hij door deze film doorstoomde naar Warner Brothers' A-categorie. De film zelf slaagt voor mijn gevoel niet helemaal in het succesvol combineren van de hardvochtigheid van de bende en de sentimentaliteit van de hillbilly-familie.

Sterke film die zowel de doorbraak was van Bogart (tot dan toe bijrolacteur) en John Huston, die de film schreef (en goed ook vol met sterke details) en doordat deze film een hit was The Maltese Falcon nog hetzelfde jaar mocht regisseren. Raoul Walsh hergebruikte het idee nog voor een western die hij acht jaar later maakte, Colorado Territory.

Lupino is de ideale tegenspeler en speelt dit soort rollen altijd erg goed en ook het weerzien met Bogart was heel erg fijn, ik had in geen jaren een film met m voor het eerst gezien en de vorige was volgens mij een van zijn eerste rollen. The Petrified Forest.

Walsh de trouwe Warnerregisseur die het vak nog leerde van D.W. Griffith heeft ook hier een gevoel voor een spectaculair einde, zeker voor 1941.

Deze film moet het wel erg hebben van het acteerwerk en charisma van Humphrey Bogart, want als je dat wegdenkt blijft er erg weinig over. Het plot is voor wat betreft de overval, toch de meest interessante verhaallijn, nogal dun uitgewerkt. De achtervolging en de slotscène zien er wel zeer behoorlijk uit en ook de rest is best degelijk in beeld gebracht. De verhaallijn met Velma leidt echter nergens toe, zodat je je als kijker afvraagt wat daar nou eigenlijk de bedoeling van was. Wellicht wilde men Roy Earle wat extra achtergrond meegeven, maar dat lukt nou toch ook niet echt. Al met al een nogal matig en dun plot dus. Ook de personages zijn niet bijster interessant, zelfs hoofdpersoon Earle kon mij niet echt boeien.

Lupino en Bogart spelen aardig samen , voor de rest een film die langzaam op gang moet komen , zeker het begin oogt gemakzuchtig , de film eindigd sterk en dramatisch .