The Rare Breed (1966)

Bij voorkeur te bekijken met het gehele gezin tijdens een gure zondagmiddag zo rond kersttijd.

De Disney-achtige film bevat nogal wat studio-opnames die wat hinderlijk zijn.

Maureen O'Hara is prachtig om naar te kijken en James Stewart zet een aardige rol neer.

In het begin (het eerste half uur) had ik nogal mijn twijfels vanwege de zeer flauwe humor. Maar naar mate de film vorderde ben ik het meer gaan bekijken als een gezellige familiefilm ipv. een western.

De echte westernfanaat zou ik deze film afraden.

2,5*

Nee, hier kon ik eigenlijk niet zo heel veel mee. Het verhaaltje heeft enerzijds wel wat maar is anderzijds veel te simpel om het ook maar enigszins boeiend te houden. Er gebeurd weinig, maar wanneer er dan wat gebeurd ziet het er lang niet altijd even overtuigend uit. Wel zijn er een aantal aardige rolletjes en het zijn toch ook niet de minsten die hun bijdrage aan dit filmpje hebben geleverd. Zo heeft James Stewart een voor hem typische rol en doet ie het prima, maar is zijn optreden zeker niet onvergetelijk. Ben Johnson, Jack Elam, Harry Carey Jr. en Maureen O'Hara verdienen ook een eervolle vermelding, maar Jullie Mills is daarentegen weer irritant en is een grote stoorzender. Regisseur Andrew V. McLaglen liet een jaar hiervoor in elk geval zien dat ie wel een stukje beter kan dan dit.

Een scene die overigens wel overtuigend overkwam, was die van de omvallende wagen, die ook in de trailer te zien is. Deze vond echt plaats zoals deze te zien is en zag er dan ook opvallend ernstig uit. Gelukkig kwamen de stuntvrouwen er goed vanaf.

Matige film waarin een moeder en dochter vanuit Engeland hun stier naar Amerika vervoeren om daar mee te fokken. De komische noot hier en daar maakt deze western wat onevenwichtig. Maureen O'Hara en James Stewart hebben beide betere rollen gespeeld. Wel een paar mooie beelden en de scene met de op hol geslagen kudde mag er best wezen.

The Rare Breed is niet de laatste bijdrage van James Stewart aan het westerngenre. De film is wel één van zijn laatste stuiptrekkingen op het westernvlak. In zijn rol als veedrijver op leeftijd die heel energiek met zijn blote handen stieren vangt, komt hij niet helemaal uit de verf. Gelukkig wordt zijn kwieke personage heel bewust met ouderdom en ervarenheid ingekleurd. Goed voor de authenticiteit. Dat scheelt.

Duidelijk is echter wel dat zijn periode als krachtige held voorbij is. Het verhaal draait daar ook niet omheen en dat voelt toch wat spijtig. Met regisseur Andrew V. McLaglen draaide Stewart hierna nog het fijne Bandolero! (1968). Daarin komt Stewart veel beter tot zijn recht. In totaal maakte McLaglen met Stewart drie westerns. The Rare Breed is wat mij betreft de minste van de drie.

The Rare Breed is geen film met veel schietende actie. Ook geen film die een spannende strijd tussen goed en kwaad weergeeft en eindigt met een klassieke shootout. Uiteraard bevinden zich in de film wel een paar schurken en bevindt Stewart zich soms in een benarde situatie, maar heel opwindend zijn die scènes niet. Het is een brave film. Een rustig voortkabbelende film.

De film draait voornamelijk om James Stewart, twee dames en een stier. Veel scènes zouden in een screwball komedie niet misstaan en voelen zelfs wat knus aan. Dat is niet kitscherig bedoeld. Dat kan ook niet als het wilde Schotse personage opduikt waaraan Brian Keith heel luidruchtig gestalte geeft. Het is gewoon dat de film gezellig suddert en maar weinig opwinding veroorzaakt.

Toch is de film best vermakelijk. Stewart is natuurlijk altijd ok. De scènes met Maureen O’Hara en Brian Keith zijn leuk. Bovendien trakteert McLaglen de kijker op een prachtig landschappelijk decor dat afwisselend vriendelijk en vijandig oogt. De tijd passeert op aangename wijze. Na afloop voelde ik mij niet verzadigd maar ook niet ontevreden.