Itinéraire Bis (2011)

Fransen zijn verzot op 'It Happend One Night' van Frank Capra. Alleen kennen zij de film onder de benaming 'New York Miami'. Dat slaat nergens op, niet alleen vanwege de enorme dichterlijke vrijheid die Fransen zich permitteren om films toe te eigenen, maar ook omdat het inhoudelijk manifest onjuist is. De olijke tocht van Gable en Corbette begeeft zich immers in de omgekeerde richting, namelijk van Miami naar New York. Eigenlijk had de vertaalde titel dus 'Miami New York' moeten zijn. Toegeven, dat klinkt iets minder goed. In Itinéraire Bis, een zoveelste moderne take op de road movie klassieker van Capra, trekken de aspirant-tortelduifjes van Ajacco naar Menton. Hoewel ze elkaar aanvankelijk niet kunnen luchten, nog op het Bonepartiaanse eiland , zal hun liefde gaandeweg ontluiken om finaal tot bloesem te komen aan de Franse riviera. Als alternatieve titel zou je 'Itinéraire Bis' dus gerust 'Ajacco Menton' kunnen noemen. Of 'Menton Ajacco'. Het is maar hoe je het bekijkt.

Wat vastgesteld moet worden is dat Itinéraire Bis in een cultureel vacuüm bestaat. De film maakt geen onderdeel uit van eender welk discourse, net zoals de laatste dertig films van Bruce Willis. Niemand heeft het over deze film. Hij wordt doodgezwegen. Op Allociné is er slechts één miezerige bespreking van de vakpers beschikbaar, over de publieksopinie hebben we het zelfs niet en ook op mijn teergeliefde Moviemeter geen enkele stem. Tot nu dus.

Itinéraire Bis verdient deze onzichtbaarheid niet. Ik zal dit op aandoenlijk onbeholpen wijze trachten toe te lichten, vergeef het mij als ik mij vanwege nazinderend enthousiasme soms vergaloppeer. De prent ziet er misschien als een tv-film uit en op de acteurs valt best wat aan te merken, maar dat is allemaal van ondergeschikt belang en totaal vergeven, aangezien Itinéraire Bis een hemelse uiting biedt van een aantal concepten die mij zeer dierbaar zijn: de extase van spontaniteit, de tomeloze viriliteit die ontstaat uit impulsieve beslissingen, verniel- en verspilzucht, de zoektocht naar de ultieme decadentie, een resolute weigering van een terugkeer naar normaliteit en arrogante minachting over de dag die volgen zal.

Eigenlijk moet elke romantische komedie een soort 'Bonnie & Clyde' stramien voorstellen: jij en ik tegen de rest van de wereld, al is het maar voor even. Noodzakelijk hierbij is dat de personages in een soort hijgerige manie verzeild raken, een manie, volledig uitgelokt door het vrouwelijk personage (een losbol, een sloerie, een pseudo-socialite), jedoch zonder voorbehoud aanvaard door de man in kwestie (een beta male, een sukkel, een knorrige couch potato) voor wie zulke capriolen een welkome verademing in zijn monotone bestaan uitmaken. Deze rollercoaster van emoties kent immer dezelfde opwellingen. De personages zullen vooreerst verzeild geraken in hachelijke situaties, die het rationeel denkvermogen tijdelijk uitschakelen (waardoor trivialiteiten als 'wederzijdse toestemming' plots geheel vervagen): de fameuze 'walls of Jericho' zijn hier vervangen door een heerlijke badkuip, waarin het koppeltje-in-wording zich 'moet verschuilen'. Daarnaast zal er een soort transformatie zijn, eentje van simpele boerenlul tot waardige prins ('frime') wat dan gepaard gaat met een leventje van luxe, weelde en geldverspilling ('et flamber'). Men komt binnengevallen in de meest exclusieve hotels, met een aura van nonchalance en onverschilligheid - want het kan elk moment weer voorbij zijn. Tot slot is er toch een vorm van onderling vertrouwen vereist. De geliefden kennen elkaar eigenlijk bij haar noch pluim, ze weten dat ze een enorm risico nemen, misschien duurt hun romance zelfs niet langer dan een dag, maar het geloof in elkaar moet gecultiveerd worden. De nadruk op water in deze film, op het naar elkaar toezwemmen op verschillende momenten, vond ik van een goddelijke schoonheid en tedere poëzie. Tijdens de eindgeneriek mogen Testot en Bekhti, zoals het de goede Franse traditie betaamt, hun zangkunsten dan nog even etaleren voor een bescheiden bubblegum popmuziek nummertje - waarmee zij hun avontuur voor eeuwig bestendigen. Het mag van kortstondige duur geweest zijn, de barden van de toekomst zullen hun liefde tot het einde der tijden bezingen.