La Ragazza con la Valigia (1961)

Vooropgesteld, ik ben niet bekend met de andere films van Zurlini. Na het zien van deze film zit het er niet in dat daarin spoedig verandering komt. Afgezien van het fraaie camerawerk vind ik het een afstandelijke film over de moeizame relatie tussen een tamelijk naïeve puber en een zangeres met een onduidelijk verleden. Voor zover ik het heb kunnen volgen gaat de film over aantrekken en vervolgens weer afstoten van mensen, die elkaar niet of nauwelijks kennen. De dadendrang van de jongen is terug te voeren op het feit dat hij gezien zijn leeftijd uiteraard helemaal hoteldebotel is van de fraai gebouwde jonge vrouw, maar over haar volgens mij nogal raadselachtige beweegredenen tast ik volledig in het duister.

De hoge waardering voor deze film kan ik maar moeilijk plaatsen of het moet zijn dat de schoonheid van CC redelijk wat gewicht in de schaal legt. Dat kan ik dan weer wel volgen.

Het is het klassieke verhaal van de rom-com (hoewel het komedie element hier eigenlijk ontbreekt), namelijk dat er tussen een onwaarschijnlijk stel iets opbloeit, waarna er obstakels zijn of een breuk. Het einde laat zich dan doorgaans raden. Wat La Ragazza con la valigia echter bewijst is dat een dergelijk concept niet tot een niemandalletje vol cliché's hoeft te leiden. Zurlini stopt er een paar heel mooie scenes in, dat helpt alvast. Claudia Cardinale doet de rest (niet qua acteren overigens, dat is erover). Prima film dus.

(In reactie op BBarbie: het lijkt me duidelijk dat de twee allebei echt verliefd zijn, alleen Lorenzo is 16 en daarnaast is er nog het standsverschil en het kind, dus ja, dat maakt het voor Aida een onmogelijke situatie.)

Zurlini weet een film keurig op te bouwen, er een specifieke sfeer in te steken en aan de hand van enkele treffende beelden en scenes er voldoende filmische kwaliteit in te leggen.

Wat er evenwel wat wringt in deze film is het hoodpersonage, nochtans naar best vermogen vertolkt door Claudia Cardinale.

Leren we haar kennen als naïef, onwetend, wat dom wicht (wie haar iets zegt moet zweren dat hij de waarheid spreekt) dan is er plots, zonder veel uitleg en ook niet zo geloofwaardig, een switch naar een toaal andere vrouw, met opgedane ervaringen en eigenlijk een "vorig leven".

Iets laten doorschemeren in het begin of wat meer details had de film ten goede gekomen.

Anderzijds, flauwe titel. Zelfs als daarmee bedoeld wordt dat Aïda geen houvast heeft en haar valies ten alle tijde klaar staat, dan nog, niet zo verleidelijk.

Wat is het meest memorabele dat Italië te bieden heeft? Mooie vrouwen en mooie auto's. Deze film heeft dat allebei. Als de film begint komt er vanuit de verte een auto het beeld in rijden: een Lancia Aurelia B24 cabriolet, die met die gebogen voorruit, een van de mooiste auto's die in Italië gemaakt zijn. Eruit stapt Claudia Cardinale, jong en bloedmooi. Ze heeft hoge nood en kruipt in een greppel om te plassen. Als dat geen erotische beelden zijn weet ik het niet meer.

Het begin van een juweel van een film. In prachtig belicht zwartwit zien we Claudia op haar mooist. Je kunt je ogen niet afhouden van die voortdurend opwippende borsten. De jonge Jacques Perrin kan z'n ogen er ook niet vanaf houden. Zijn broer heeft dit meisje schandelijk behandeld en hij probeert haar te helpen en op te beuren. Maar al snel komt er weer een betoverende glimlach op haar gezicht. Hoe het verder gaat, gaat uzelf maar bekijken. Zurlini is een grootmeester van de filmkunst.