Rubber's Lover (1996)

De film komt wat moeizaam op gang, het begin is echt te saai maar daarna wordt het toch nog wel boeiend. Er zitten een aantal erg mooie scenes in, best fucked up allemaal. Toch vind ik de film nergens eng of spannend dit...

...gaat dan ook niet voor mij op. Ik vond de film zeker wel grappig. Lekker ranzig ook op sommige momenten, hoewel ik het wel een stuk ranziger had verwacht. Dat constante geschreeuw werd op een gegeven moment wel vermoeiend trouwens en vrij irritant. De film heeft dan ook een perfecte lengte. De score vond ik ook erg ok en paste goed bij de beelden. Toch heeft de film net wat te weinig om een echt hoge score te krijgen, blijf nu bij een 3,5. Mijn mede-kijkers waren een stuk minder enthousiast trouwens, benieuwd wat die stemmen .

Wat is er trouwens met Fukui gebeurd?

Tsja, dat krijg je ervan als je cyberpunk (whatever the hell that means) aan de man probeert te brengen Bizar filmpje hoor, maar verre van boeiend. Het gaapgehalte was voor mij erg groot. Van de 90 minuten wordt drie kwartier volgekrijst, gecombineerd met psychotische gekkebekkentrekkerij. Mijn hemel, wat kunnen die Japanners schreeuwen.

1* niet meer, misschien minder

Tsjah, een stuk beter dan 964, dat wel.

Af en toe wat coole scénes, met name wanneer die gast in dat rubbere pak zit; super cool. Ook dat andere "hoofddeksel" zag er verbluffend uit. Verder gewoon allemaal niet echt boeiend, Fukui heeft het talent niet om mee te komen met bijv. een Tsukamoto die naar mijn mening nog steeds onovertroffen is met zijn Tetsuo.

Hopelijk bewijst hij het tegendeel met een derde film, want dit soort films blijven natuurlijk erg cool.

3*

Rubber's Lover; bizar, gestoord en soms erg ranzig. Het scheelt dat ik 964 Pinocchio al had gezien, dus ik wist een beetje wat ik kon verwachten. En ik moet nu toegeven dat ik Fukui's Rubber toch wel beter vond dan 964.

Van het begin was ik niet echt weg, het was wat saai en traag en deed me erg weinig. Na 40 minuten kwam het leukste deel van de film en werd het allemaal prima vermakelijk. Zo kwamen er een paar erg mooie scènes voorbij, gecombineerd met uitstekende muziek! Na dit hoogtepunt ging de film vervolgens iets te lang door en begon weer wat te vervelen.

Al met al vond ik dit een redelijk amusant filmpje, met zowel een aantal erg leuke als erg saaie momenten. Ook had de film naar mijn mening niet langer dan een uur moeten duren, want ik was dat geschreeuw en gekrijs na verloop van tijd wel een beetje zat.

Toch dik 2,5 sterren !

Veel geschreeuw en gekrijs; weinig bijzonder cinema.

Goh...tja...ja...euhm....nou....he...[etcetera]

Ik had eerst maar de korte film gekeken op de dvd, Gerorisuto, die van mij een speciale prijs toegekend krijgt voor 'meest stompzinnige produktie allertijden'. Dat was bar slecht. Ik was gewaarschuwd voor de hoofdfilm!

Viel me dat mee. Ik heb me zelfs 'vermaakt'. Ten eerste, het (veelal) prachtige zwart-wit camerawerk, met als hoogtepunt de al vaak aangehaald stroboscoop-scene. Jawel u leest het goed, prachtig!

Maar dan, het plot (welk plot?) en het acteerwerk (welk acteerwerk, of bedoel ik dat overdreven gegil en geschreeuw en gekrijs door de acteurs en (ook gekreun door) de actrices?) zijn niet de beste elementen van de film. En dat is jammer. Sfeer? Zo nu en dan, maar het gekrijs begint na enige minuten te irriteren (weg sfeer).

Wik en weeg. Drie sterren. Eigenaardige cyberpunk-cinema (what's in a name...tsss).

Erg genoten, toch wel het gevoel dat de film maar niet wilde eindigen. Wellicht doordat wat ik eerder las; De beelden, en vooral in combinatie met de muziek lijken op 1 constante lijn te zitten zonder dalen of stijgen, wat het kijken vrij vermoeiend maakt. Wat op zich ook weer heel interessant is. Toch niet geheel mijn ding, wellicht. Ik houdt wel van stijgende en dalende lijnen in een film. Wellicht toch iets korter gekund, Rubber's Lover.

Toch, erg veel toffe dingen in deze film. Een aantal heel stoere scenes, de man die zijn spieren benoemd, het moment dat het rubberen pak op staat, de twee vrouwen in die verlichte lift. Verder weer erg netjes verzorgde locaties. Waar we uiteraard vooral in het lab zelf zitten, met de overvolle navigatiekamer en de vreemde onderzoekshoek van dat mens. Maar ook het steegje, en het huis op het einde; heel tof!!

3.5

zeker herzien dit.

Toen OH dit bwenoemde bij Eraserhead, wilde ik dit eens opzoeken. aangezien het ook behoorlijk aansluit bij het al geziene Tetsuo en Electric Dragon (ik stop hier, want ik wil me niet weer in het voltage vergissen ). Dit viel nog vrij lastig op te sporen, maar uiteindelijk toch gelukt.

Waar te beginnen bij zo'n film he? Het was gewoon allemaal erg cool!

Erg mooi zwart/wit gebruik. Het is wel zo'n beetje een trend bij dit soort films, maar misschien is dat niet zonder reden. De impact, zou misschien echt anders zijn, als het in kleur was. De rauwe look en hevige contrasten, zien er in zwart/wit gewoon een stuk beter uit.

Verder is het geheel erg druk, maar mooi geschoten. Veel wiebelbeelden, ultrakorte flashes, gedraai en meer van dat soort gein om onrust te veroorzaken.

Het al genoemde flitsgedeelte, behoort tot een van de vele hoogtepunten.

De Soundtrack past goed. De industrial ondersteund de vele chaosmomenten prima. Vaak goed getimed ook. Toch erg belangrijk, alles gaat erg snel, dus kun je de sfeer makkelijk verpesten.

Veel geschreeuw, wat bijdroeg aan de bizarre sfeer. Op sommige momenten had het iets beklemmends en soms had het iets grappigs. Ik ervaar die stemmingsomslag echter nooit als nadelig. Hier kom ik zo op terug.

Te shockerend?

Niet te, nee. De film probeert duidelijk ergens overheen te gaan, maar ik moet de film nog tegenkomen die DIE grens passeert waarop ik zeg, dat het te ziek/idoot voor woorden is. Zolang het met zoveel absurdisme, chaos en ergens ook wel humor, gebracht wordt, dan kan ik het alleen maar aanmoedigen. Laat me die film alsjeblieft niet tegenkomen, want dan is de 0,5 een feit. Aan de andere hand, heb ik dan wel mijn grens.

Klein nadeel is, dat ik me zelfs na Tetsuo niet zo hyperactief als nu heb gevoeld. Onderhond heeft al geprobeerd hier een eventuele reden voor neer te pennen en dat zal het dan ook wel zijn. Irritant is het echter wel, als je om half 1 snachts nog klaarwakker bent. afijn, 4.5*

Wat mij betreft was dit juist een stuk interessanter dan Pinocchio!

Doe mij maar deze schreeuwende mensen in plaats van de irritant kreunende 'loverobot' in Pinocchio. Hier sloeg het verhaal van een geflipt sci-fi experiment ook nog wel ergens op. Maar vooral op audiovisueel vlak, waar het in deze films om gaat, slaagde Fukui er dit keer wel in mij te boeien.

Zoals al vaak genoemd is de zwart/wit fotografie erg mooi. Ik denk dat de film deze sfeer in kleur niet had kunnen neerzetten. Mooie contrasten en stijlvol schaduwspel. Hoogtepuntjes zijn de bodybuildscène en het gebruik van stroboscooplicht in een deel van de film. Het decor is daarnaast prachtig, evenals alle freaky apparatuur en het rubberen kostuum. Geweldig ook hoe die oogbollen tekeer gaan op de beeldschermen. Daarbij komt nog de muziek die een erg grote bijdrage levert aan de sfeer. Hier en daar mooie klanken, maar soms werkt het geluid ook erg beklemmend. Dat geluid dat ze aan de proefkonijnen laten horen werkt echt op je zenuwen, in dit geval in positieve zin.

Als minpunt moet ik dan toch nog even het geschreeuw noemen. Iets minder had best gemogen, maar ik trok het hier veel beter dan in Pinocchio. Ook is de film zoals eerder genoemd best vermoeiend. De 90 minuten zouden geen probleem moeten zijn, maar lijken hier toch aardig lang te duren.

4.0*

Net zoals andere Japanse cyberpunkfilms laat Rubber's Lover zich kenmerken door een ietwat vreemd onderwerp over een uit de hand gelopen experiment, in een kunstzinnig jasje gegoten en voorzien van de nodige drukdoenerij. Mensen met afwijkende seksuele voorkeuren komen met dit obscuur werkje wellicht aan hun trekken. Zelf ben ik al sinds mijn prille jeugd een verwoed fan van de fel onderschatte missionarispositie, maar rubberfetisjisten en zij die het graag iets ruwer willen, zullen opgewonden toekijken hoe een man met blote handen uit elkaar wordt getrokken tijdens de coïtus. Naast de biologische transformatie (schatplichtig aan Cronenberg) is de SM-knipoog nooit ver weg. Klinkt best interessant, maar qua uitvoering valt het redelijk tegen, zeker als je dit vergelijkt met de energiebom die bv. Tetsuo is. De uitvoering is aan de trage kant en meer geënt op sfeer die gedefiniëerd wordt door mooie zwart-witfotografie en industriële ambient. De plot is dan weer betrekkelijk vaag en alles behalve duidelijk in het formuleren van een boodschap. Of ik heb ze gemist, dat kan ook...

Blijft z'n kracht behouden.

Vooral het feit dat de film nergens zelf een echte ontlading aanbiedt is geweldig. Er wordt meerdere malen een spanning opgebouwd, zonder ergens een klepje te voorzien om de spanning af te laten. Dat gecombineerd met een verder geweldige soundtrack is wat deze film uniek maakt.

Verder ook prachtige zwart/wit fotografie en zeer intensief (zullen we het dan zo noemen) acteerwerk. Verhaaltje gaat nergens over en veel afwisseling biedt de film ook niet, maar wie deze compromisloze chaos weet te pruimen heeft één van de betere cyberpunk films vast.

4.5* en een uitgebreide review

Gezien mijn niet al te beste ervaringen met Pinocchio het bekijken van dit filmpje zo lang mogelijk uitgesteld. Vandaag is het er toch maar van gekomen.

In ieder geval kwam deze film mij een stuk beter over dan het eerder genoemde Pinocchio en dat ligt vooral aan de zeer mooie zwart/wit fotografie en zeker ook de uitstekend hier bijpassende mooie soundtrack. Ook wisten sommige scènes in deze film mij zeer te boeien. Dat deze film ondanks dat toch geen hoge waardering van mij krijgt ligt vooral aan het alsmaar hysterische geschreeuw en gekrijs van de protagonisten die mij bijna deden besluiten de knop van het geluid om te draaien. Het nadeel was dan wel dat ik dan ook niet de soundtrack kon horen, dus ik heb het allemaal maar over mij heen laten komen. Wel jammer eigenlijk want was nu de toegevoegde waarde van al dat geschreeuw. Had allemaal niet gehoeven volgens mij.

Waardering; nog net een 3,0*

Na 964 Pinocchio moest ik deze ook zien, maar ik wilde wachten tot ik er echt voor in de stemming was. Nou, die dag was vandaag, ik had er echt zin in.

Omdat ik de omschrijvingen zoals hierboven altijd zoveel mogelijk probeer te negeren, kostte het even tijd voordat ik het verhaaltje een beetje begreep, maar eigenlijk was het wel vrij duidelijk. Grappig hoor, die drugsexperimenten teneinde parapsychische krachten te verkrijgen, en vooral als dan "blow your mind" een letterlijke betekenis krijgt. Ik kon er wel om lachen.

Verder is het wel wat je verwacht van een typische cyberpunk film. Veel hectiek, een hypnotiserende en soms erg heftige soundtrack, veel schreeuwende Japanners en af en toe stroboscoopbeelden. Dat laatste vond ik eigenlijk een beetje tegenvallen, het had wat meer gemogen. Ik had het idee dat bij bijvoorbeeld Tetsuo de intensiteit van het geschreeuw wat meer gelijk gepaard ging met de intensiteit van de beelden. In mijn herinnering was dat ook zo bij 964 Pinocchio, vandaar dat deze op 3,5* blijft steken, maar evengoed erg fijn om gezien te hebben.

Tenslotte jammer dat ik een beetje brakke versie had. Hopelijk komen dit soort filmpjes ook ooit in een wat hogere resolutie beschikbaar. En ik ben geloof ik met Rubber's Lover door de Japanse cyberpunk films heen. Ik heb Tsuburo no Gara en alles van Ishii en Tsukamoto gezien, en nu dus ook de laatste cyberpunk film van Fukui. Zie ik nog iets over het hoofd?

Waar 964 Pinocchio op zijn hoogtepunten sterker is dan deze, is Rubber's Lover wel een stuk consistenter over de gehele lijn. Uiteindelijk vind ik ze beide ongeveer even geweldig. Ik kan ergens begrijpen dat het continue geschreeuw en gekrijs niet aan iedereen besteed is, maar dat is voor mij toch nét de kracht van deze film. Kan een enorm krachtig stijlmiddel zijn, zoals ook een Possession al eerder demonstreerde. Gecombineerd met het groezelige zwart-wit en de noisy soundtrack maakt het een enorm intense beleving die mij als kijker echt mee zoog in de waanzin. Na één va de hysterische hoogtepunten (de seks-scene) eindigt de film in een soort serene rust die na alle waanzin erg ontladend werkt.

Toch jammer dat Fukui niet meer actief is en er nooit echt een opvolger van hem is opgestaan. Er is zeker nog genoeg ruimte voor verbetering en uitbreiding van een stijl als deze, je kunt ook best gewoon nóg harder gaan denk ik, maar ik verwacht niet dat dat ooit nog gaat gebeuren eigenlijk. Tot die tijd blijf ik films als deze in ieder geval koesteren.