Rubber's Lover (1996)

Tsjah, een stuk beter dan 964, dat wel.

Af en toe wat coole scénes, met name wanneer die gast in dat rubbere pak zit; super cool. Ook dat andere "hoofddeksel" zag er verbluffend uit. Verder gewoon allemaal niet echt boeiend, Fukui heeft het talent niet om mee te komen met bijv. een Tsukamoto die naar mijn mening nog steeds onovertroffen is met zijn Tetsuo.

Hopelijk bewijst hij het tegendeel met een derde film, want dit soort films blijven natuurlijk erg cool.

3*

Een film van een man die visueel zijn vak wel verstaat (mooie zwart/wit fotografie, stroboscoopachtige effecten waren cool, zo nu en dan wat geniale camerabewegingen). Maar ja...

...als je dan enkel schreeuwende mensen kunt vastleggen, een verkrachting hier, wat bloedgespuw daar, nog een beetje gekots, nog meer geschreeuw (waardoor de coole soundtrack steeds overstemd wordt), daar weer iemand die op de grond ligt te rillen en kronkelen, nog een beetje geweld....dan bewijst dat voor mij weer dat je als maker te weinig van het medium film begrepen hebt. Kortom: visueel sterke film van een man met een beknopte visie ('destruction', verder kwam de man eigenlijk niet in het interview). Blijft een half uurtje intrigerend... 1,5*

Waar blijft de kritiek op mijn kritiek Onderhond?

Is eerst grondig onderzoek aan het doen Standpunten onderbouwen etc.

Gho, ik wil best open minded zijn en zo (ben ik ook wel een beetje dacht ik) maar dit zegt me echt niks. Nu ja, ik was wel onder de indruk en sommige scenes zijn erg knap, maar het irriteerde me allemaal iets te veel. Nogal gemakkelijke effecten, weinig inhoud, dat soort dingen.

Rubber's Lover; bizar, gestoord en soms erg ranzig. Het scheelt dat ik 964 Pinocchio al had gezien, dus ik wist een beetje wat ik kon verwachten. En ik moet nu toegeven dat ik Fukui's Rubber toch wel beter vond dan 964.

Van het begin was ik niet echt weg, het was wat saai en traag en deed me erg weinig. Na 40 minuten kwam het leukste deel van de film en werd het allemaal prima vermakelijk. Zo kwamen er een paar erg mooie scènes voorbij, gecombineerd met uitstekende muziek! Na dit hoogtepunt ging de film vervolgens iets te lang door en begon weer wat te vervelen.

Al met al vond ik dit een redelijk amusant filmpje, met zowel een aantal erg leuke als erg saaie momenten. Ook had de film naar mijn mening niet langer dan een uur moeten duren, want ik was dat geschreeuw en gekrijs na verloop van tijd wel een beetje zat.

Toch dik 2,5 sterren !

Er is eigenlijk maar weinig van deze film blijven hangen, alleen dat gekrijs en geschreeuw en dat vond ik nu juist irritant . Voor straf een halfje eraf.

Ik merk juist dat er nog erg veel is blijven hangen . Ik blijf erbij dat het allemaal weinig zin heeft, maar ik ben toch erg onder indruk geraakt, dus ik zal BoordAppel's halfje er bij mij bijplakken .

Was Tetsuo nog een half uurtje interessant, deze film kon nog geen kwartier boeien. En dan moet je nog 75 minuten lang schreeuwende Japanners aanhoren. Niet gek dat ik na een uur de neiging om stukken door te spoelen dan ook niet meer kon onderdrukken. Visueel kon het me ook niet boeien en inhoudelijk scoort deze film een 0,0 dus met 1* ben ik behoorlijk mild.

Behoorlijk absurt, maar wist me voor geen meter mee te slepen. Nogal een rotzooitje. Ik zat er niet in, maar ik keek van een afstandje toe. Het langdurige geschreeuw begon me behoorlijk te irriteren, en ik ben niet de enige lees ik

Staat tegenover dat er een aantal te gekke en enorm creative scene's inzitten. o.a. Die meid die tussen twee speakers zit te trippen terwijl een andere etherverslaafde in een bizar rubber pak van zijn plaats komt. En natuurlijk die enorme drugsshooters en de enorm ranzige scene van iemand die met blote handen verscheurd wordt. Wat een freakshow Op zichzelf hele gave scene's, maar komt als geheel niet echt over en daardoor wordt die overvloed aan absurditeiten zelfs wat saai.

3* voor de creativiteit.

Stond al langer op mijn herzieningslijst, vanavond ook maar eens een keertje echt herzien.

Deze film heeft wel degelijk wat te vertellen. Alleen niet met woorden, of met een verhaaltje. Wel qua opbouw, sfeer en en emotie. En dat wordt dan ook perfect ondersteund.

Mijn eerdere kritiek op de soundtrack slik ik in. Wat deze film zo geweldig maakt is het ontbreken van een 6tal climaxen. De film bouwt geweldige spanningen op, en geeft de kijker nooit de kans die los te laten. Waar een climax ervoor zorgt dat de kijker in zekere zin terug tot rust komt, ontbreekt dat in Rubber's Lover. In zekere zin maakt dat de film ook een pak vermoeiender, maar wel veel intenser.

Althans, als je het een beetje blijft volgen. Voor de meesten wordt er duidelijk een grens overschreden. Maar van het "te" syndroom heb ik doorgaans geen last, dus voor mij werkt het prima. Visueel is het geniaal, de soundtrack is geweldig, ook omdat deze nooit climaxt, en de sfeer wordt steeds drukkender en tastbaarder. Mede door al dat hyperactief geacteer en geschreeuw. De film zou gewoon maar half zo indrukwekkend zijn zonder.

Ach ja, de ene houdt van een potje noize, de ander zet K3 op om te genieten. Enige kritiek is dat de film echt nergens climaxt. Op het einde mis ik toch echt een beetje de ontlading. Je komt een beetje uit de film alsof je zelf op ontploffen staat, niet meteen ideaal vind ik .

Maar die 4.5* blijven zeker staan. Unieke cinema, van een man die zijn vak maar al te goed begrijpt. Meer van dit, minder boeknaäperij.

Veel geschreeuw en gekrijs; weinig bijzonder cinema.

Zie de link niet.

Goh...tja...ja...euhm....nou....he...[etcetera]

Ik had eerst maar de korte film gekeken op de dvd, Gerorisuto, die van mij een speciale prijs toegekend krijgt voor 'meest stompzinnige produktie allertijden'. Dat was bar slecht. Ik was gewaarschuwd voor de hoofdfilm!

Viel me dat mee. Ik heb me zelfs 'vermaakt'. Ten eerste, het (veelal) prachtige zwart-wit camerawerk, met als hoogtepunt de al vaak aangehaald stroboscoop-scene. Jawel u leest het goed, prachtig!

Maar dan, het plot (welk plot?) en het acteerwerk (welk acteerwerk, of bedoel ik dat overdreven gegil en geschreeuw en gekrijs door de acteurs en (ook gekreun door) de actrices?) zijn niet de beste elementen van de film. En dat is jammer. Sfeer? Zo nu en dan, maar het gekrijs begint na enige minuten te irriteren (weg sfeer).

Wik en weeg. Drie sterren. Eigenaardige cyberpunk-cinema (what's in a name...tsss).

Wat hebben jullie toch allemaal tegen schreeuwende mensen ? Heb vanmorgen 90 minuten lang naar kwetterende vogels gekeken en blijkbaar vindt de meerderheid dat wel geweldig

Om niets schreeuwende mensen zijn gewoon vervelend.

"Om niets"....nou nou, er gebeuren toch niet alledaagse dingen met de schreeuwende mensen.

Juist het overdreven geschreeuw, minutenlang. Dat is ergerlijk. Vaak is stilte effectiever. Wellicht dat de muziek harder had gemoeten zodat we de mensen niet minutenlang hoefden horen te krijsen? Een camerashot van een schreeuwende man die de kijker niet hoort, heeft vaker een beter effect. Nu was het geschreeuw irritant en dat leidt tot een mindere filmervaring (mijns inziens).

Tja, ik vond het alles behalver ergerlijk. Het maakt de beproeving als kijker er wel iets groter op, maar dat draagt net bij aan de sfeer. Goeie cyberpunk hoort nu eenmaal manisch en geschift te zijn vind ik. Stilte zou dan ook redelijk misplaatst zijn in een film als deze .

In een film als The Shawshank Redemption wellicht, maar behalve het feit dat zoiets een torenhoog cliché is (en daardoor al erg sterk moet gebruikt worden om nog tot enig effect te komen) vind ik dat het erg fijn is dat cinema je soms een beetje over een rand duwt. Ik hoor wel vaker dat zoiets mensen irriteert (bij het steeds doorbeukende Izo hoor je eenzelfde kritiek bijv) maar het is iets wat ik wel mis in veel andere films.

De leukste achtbanen zijn die waar je een halve rit met je kop tegen zo'n rubberen bar ligt te beuken

Een van de redenen waarom de irritatie-grens van het geschreeuw/gejammer/gekreun werd overschreden, is wellicht ook het verwachtingspatroon van het genre 'cyberpunk'. Ik had eerder meer stampende electro, scheurende gitaren, en vreemde geluidseffecten (gecombineerd met hier en daar onverwachte stiltes ) verwacht dan veelal dat geschreeuw. Dat had volgens mij een betere sfeer gecreeerd.

Ook dat geschreeuw zelf....theatraal ten voete uit. O wacht, dat heet manisch en geschift... Niet in mijn vocabulaire.

Volgens mij moet je Electric Dragon 80000V maar een keertje kijken, als je toch zo graag gitaartjes wil. Wordt ook niet zo veel in geschreeuwd

En 't is nog steeds wachten op de eerste regisseur die er een hoop breakcore/noize tegenaan gooit, want eigenlijk is dat gitaargejengel ook maar surrogaathard

Wat een vreselijke film. Pure geweldsporno! Een bulldozer van afschuwlijke beelden, waarvan je blij mag zijn dat ze in zwart wit zijn, niets andes dan weerzingwekend geschreeuw. Deze film doet elke rechtgeaarde filmliefhebber snakken naar Disney of Miyazaki! Maar wat maakt de film dat zo geweldig?

Misschien is het de pure visuele kracht die je fysiek doet voelen hoeveel sterker de techniek is dan de mens, of is het de hypnotiserende en afsompende werking van het geluids- en beeldbombardement? ik weet het niet, maar het is wel heftig, orgineel en van een totaal andere orde dan ik ooit gezien heb. Pure love or hate it cinema. In mijn geval het eerste. 4,5*

Voor pure love or hate it cinema zijn er opvallend veel mensen die een 3 geven .

Het was voor mij meer dat het van love it naar hate it omsloeg naarmate de film vorderde. Ik raakte zelfs een beetje "gewend" aan de stijl van de film en dan gaan die schreeuwende Japanners me alleen maar irriteren.

Eindelijk weer iemand die het doorheeft

Ik wacht met je mee. Want het geschreeuw en gekrijs in deze film zijn geen waardige vervangers. Zeker niet als dit ver onder de maat geacteerd wordt, het was bijna lachwekkend bij momenten. Hoe het voor sommigen hier een bijdrage kan leveren aan het fysiek meeleven is mij een compleet raadsel. Het doet er juist enorm afbreuk aan als je het mij vraagt.
Of dan het soort scène waarbij het proefpersoon onder invloed van ether letterlijk vertelt wat hij om zich heen ziet (mieren als ik me niet vergis).
Laat alstjeblieft in het midden wat personages denken, zoals in Eraserhead of Pi. Dat draagt veel meer bij aan de intensiteit en legt minder beperkingen op aan de persoonlijke invulling van de film.
De personages waren daarbij behalve irritant, erg oppervlakkig en ridicuul. Het kon me weinig schelen wat er met ze uitgehaald werd gedurende de film. Slaapzand werd dan ook in hogere mate aangemaakt dan adrenaline...

De stroboscoop-scène is overigens een van de gaafste scènes die ik ooit gezien heb. Briljant!!
Sowieso zijn camerawerk/editing en fotografie goed te noemen, maar die kunnen een film niet dragen. Twee sterren.

Laat ik het daar vooral dan maar mee oneens zijn. Wat ook de rest van je bericht voor mij een hoop duidelijker maakt.

Rubber's Lover is inderdaad geen film waar je met de personages mee moet leven. Daar valt ook het plezier helemaal niet uit te puren (sowieso vind ik dat vaak een wat overschat punt). Mij kon het ook allemaal niks schelen wat de personages overkomt. Wel wat de personages overkomt.

Zeker niet mee eens. Hoewel het op zich ook werkt, is het eigenlijk een wat makkelijkere uitweg om het publiek het vuile werk te laten opknappen. Soms mag er al eens een film zijn die twee tandenstokers tussen je oogleden prikt, je bij je nekvel grijpt en roept KIJK!.

Ik heb niks tegen films die veel in het midden laten, en de kijker actief laten meefilmen, maar uiteindelijk heeft het op mij meer effect wanneer een regisseur dat niet doet en toch weet te overtuigen. Wie zelf invult blijft vaak binnen z'n eigen denkwereld hangen (logisch ook). Eigenlijk kijk ik liever in de denkwereld van een ander

Een slap aftreksel van Tetsuo, mooie visuals een totaal onboeiend verhaal wat erg zwak wordt uitgevoerd met nog zwakkere acteerprestaties. Het irritante geschreeuw was te amateuristisch om aan te zien. Vanwege het leuke camerawerk toch nog 2,5*, maar misschien ben ik nu wel te coulant.

Deze film kon me absoluut niet boeien. Ik ben op een gegeven moment zelfs stukken door gaan spoelen omdat hij me erg verveelde. Echt een domper.

0,5*

Lastig om hier een stem aan te geven. Er zitten visueel mooie stukken in en de soundtrack/score is op bepaalde momenten heel goed en sluit goed bij aan de beelden. De scene waarin Shimika in het rubber pak voor het eerst huishoudt behoort tot de mooiste.

Helaas zit het vele geschreeuw, gekrijs etc me niet lekker en dat stoorde me heel erg en dat haalt de film flink naar beneden. Naar mijn mening kan waanzin beter non-verbaal worden uitgebeeld dan door vreemde kreten te slaken en raar te brabbelen.

Ik vond de film wat van Tetsuo weg hebben, maar die vond ik toch beter. Die staat op 3,5*, voor deze geef ik 2*

Stukje beter dan Pinocchio maar nog steeds geen torenhoge kwaliteit.

Ik heb weinig van het verhaal gevolgd. Was ook niet echt de moeite waard schatte ik zo in na het begin te hebben gezien. Wat wel meer dan de moeite waard was was het onwijze stijlvolle gebruik van zwart en wit. Lekker veel rook en geschreeuw, een dreunende soundtrack en gave camervoering maken een paar scenes in Rubber's Lover tot pareltjes.

Hangt tussen de 3,5 en 4 ster in, ondanks dat sommige momenten echt 5 sterren waard zijn. Voorlopig 3,5*.