The Last Horror Film (1982)

Heel goed is het niet. Een warrige verhaallijn en een warrige montage zorgen voor een chaotisch werkje. Het duurt even voordat je mee kan in de chaotische wereld van de hoofdpersoon. Een hoofdpersoon die last heeft van Meervoudige Persoonlijkheidsstoornis (tegenwoordig heet dat trouwens Dissociatieve identiteitsstoornis, las ik ergens) is gewoon lastig te volgen. Het duurt even voordat dingen op hun plek vallen, er gewenning optreedt en er meer lijn zichtbaar wordt.

Als de warrigheid na verloop van tijd gewenning wordt, is de film meteen beter te pruimen. Achter de warrigheid schuilt eigenlijk wel een aardig verhaaltje. Plotseling blijken er humor, wat twists en redelijke dialoog gehanteerd te worden. Ook de sfx en de gore vallen positief op. Het is redelijk genoeg om de film iets op te waarderen na iets van slag te zijn geweest door alle wanorde. De film krijgt opeens een bepaalde aandoenlijkheid.

Het acteerwerk is wel van laag niveau. Dat kan zelfs de chaotische opmaak niet verbergen. Ach, echt storend is het niet. De verwachting is ook niet hoog.

De setting is alleraardigst. Het filmfestival van Cannes anno 1981. Een hele mooie en levendige entourage. Hier en daar lopen zelfs heuse filmsterren door het beeld. Wel leuk.

The Last Horror Movie is een aparte, geestige film waarin een seriemoordenaar gevolgd wordt. Het draait om het dagelijks leven van Vinny ( Joe Spinell ) die een grote fan is van de beroemde actrice Jana Bates die gespeeld wordt door Caroline Munro. Hij wil haar overtuigen om mee te spelen in zijn eigen amateuristische film. Vinny heeft ook een rare band met zijn moeder die hij wil overtuigen dat hij zijn idool gaat ontmoeten tijdens het filmfestival in Cannes. Vinny speelt zijn rol met een knipoog. Op sommige momenten lijkt hij een aardige man, maar gaandeweg krijg je een andere kijk op hem. Toch weet de film naar het einde toe wel echt te verrassen. Die uitwerking zie je niet aankomen. Joe Spinell is perfect geknipt voor zijn rol. De film heeft een aantal gore scènes, maar qua uitwerking redelijk braafjes. Ook wat naakt komt er aan te pas, alles perfect in balans. De opening van de vrouw (J'Len Winters) in jaccuzi zet onmiddellijk de toon. De film heeft ondanks zijn tekortkomingen voldoende positieve punten om boven het gemiddelde uit te komen. 7/10