Curtains (1983)

Eentje waarvan je je niet alleen afvraagt wat er aan de hand is, maar ook hoe het tot stand is gekomen, want Curtains voelt nogal mismaakt aan. Het ging niet van een leien dakje tijdens de opnames, de film dus ook niet. Het stottert een beetje. Een ambitieuze slasher met kenmerken van een giallo, die actrices bij elkaar brengt voor een auditie, terwijl er een killer rondwaart. Het haakje zal zijn dat je niet weet wie acteert en wie niet. Spijtig dat de achtergrondjes en dergelijke van de dames vrij slordig zijn uitgewerkt waardoor dat nooit erg enerverend wordt. De moorden zetten het ook niet in vuur en vlam, maar als er eentje gaat schaatsen, heeft het zowaar een scène te pakken die blijft hangen. Ja, dat masker heeft wel wat. De letterlijk kleurrijke climax in de opslagplaats voor rekwisieten is ook niet verkeerd. Vooruit, een nipte voldoende dan maar.

Horrorfilm met de grandeur van een aflevering van een tv-serie. Nogal braaf in de effecten en in de actieve scènes nogal hinderlijk beklemtoond door slechte spannende muziek.

Het label horror is ietwat overdreven. De ingrediënten zijn er wel hoor. In de film komen jumpscares voor en kills en een enge moordenaar. 't Is alleen dat geen van deze ingrediënten veel indruk maakt.

Behoudens een enkel geslaagd schrikmoment, veroorzaakt de rest van de jumpscares weinig ophef.

De enge moordenaar is wel ok. Leuk outfit en een leuk masker. Mag er wezen.

De kills zijn best aardig maar worden slecht uitgespeeld. De inleiding tot een kill duurt dermate lang in een poging de spanning volledig uit te nutten, dat er op het moment suprème geen venijn en griezelige sfeer meer in de scène aanwezig is.

Een moordpartij wordt weinig expliciet in beeld gebracht. Er is amper een druppeltje bloed te zien. Op zich is dat niet erg, maar is hier een teleurstelling omdat venijn en griezelige sfeer immers al uit een scène zijn gevloeid. Beetje compensatie in de vorm van wat gore en wat bloed is dan toch wel het minste. Nee dus.

In tegenstelling tot de film is het verhaal an sich trouwens best spannend. Het is bovendien origineel. Het heeft laag en bezit fantastische potentie op het vlak van de psychohorror. Dat is op beeld helaas allemaal niet zichtbaar. Zonde. Het verhaal verdiende een betere uitvoering.

Boeiende slasher waarin het verhaal erg vaag voor de kijker wordt voorgesteld. Verschillende redenen zijn de oorzaak. Ten eerste de lijnen tussen realiteit en fictie zijn dun, maar ook de identiteiten en karakters vervagen voortdurend. De wereld van de actrices. Ten tweede er gebeuren heel wat vreemde dingen die de identiteit van de moordenaar onduidelijk maken wat de spanning ten goede komt. En tenslotte zorgen de verschillende personages voor de nodige hysterie. De kills zijn misschien niet echt sterk in beeld gebracht, al mag die van de schaatser er wel zijn. Maar de film heeft andere geslaagde horrorelementen zoals het enge coole masker. de scène met die pop op de weg, de scènes in het gesticht en de toffe langdurige ontsnapping van een actrice die zich een weg baant tussen poppen en gordijnen. Heel leuk gedaan.

De film blijft ook hangen en dat is een goed teken. Sommige puzzelstukjes blijven liggen, maar de meesten kun je toch wel leggen. Ik vond dat einde dan ook erg geslaagd. 7/10

80s slasher.

We hebben er vast allemaal wel wat van gezien, waarschijnlijk met name de bekendere titels. Curtains is niet de meest onbekende binnen zijn soort, maar op z'n beurt ook zeker niet de meest bekende. Of dat wat uitmaakt? Niet bepaald, maar het schept wel zekere verwachtingen over de productie van de film.

In dit geval zoekt Curtains de zaken allemaal wat dieper dan je zou denken. Zo kent het verhaal daadwerkelijk nog wat vroege wendingen, al verrassen deze weinig. Het zijn vooral iets opvallendere momenten om een wat meer basisgebeuren te ondersteunen. De kern ligt meer bij het hakwerk vanuit een moordenaar die ietwat aparter overkomt, maar allesbehalve indrukwekkend is.

De moorden stellen, buiten een enkel sfeervol gebeuren met het hoofd in het toilet ook teleur. Offscreen en toch wat tam om het als geheel te laten ontstijgen. Ook het acteerwerk is op z'n zachtst uitgedrukt nogal droevig te noemen. Niet onbekend binnen dit soort films, maar als de personages zelf als de bestuurder ervan volstrekt oninteressant overkomen zal er niet snel nog veel overblijven.

Al bij al is het aan de matige kant, maar niettemin kent het genoeg hoogtepunten om niet volledig in de put van vergetelheid te eindigen. Er zitten best wel wat momenten tussen die redelijk werken, maar deze momenten zijn niettemin schaars. Meer grafisch geweld en betere personages hadden de best interessante setting makkelijk kunnen ondersteunen, maar die grote (en benodigde) kansen laat regisseur Ciupka schieten.

Deze Canadese slasher kende een conflictueuze productie waarbij regisseur Richard Ciupka en producer Peter R. Simpson elk een andere visie hadden: arthouse vs. commerciële slasher. Uiteindelijk is Ciupka vertrokken en werd de visie van Simpson gevolgd nadat de helft van de film al geschoten was. Ondanks die troubles toch een leuk resultaat op het scherm. De overgangen met de gordijnen geven de film sowieso een artificiële vibe die aansluit bij het narratief over de casting van actrices. De personages zijn interessant genoeg om dat verhaal op rails te houden. Het is een slasher en dus wordt er wel wat afgemoord. Heel wat gebeurd off screen waarbij de suggestie dus belangrijker is dan de special effects. Voor mij is dat ok omdat ik meer belang hecht aan spanningsopbouw en die is hier geslaagd. Voor mij staat deze film zeker boven het niveau van de middelmaat dankzij de prachtige chase sequence in de finale die Bava trekjes heeft. De muziek is van Paul Zaza - usual suspect van horror soundtracks.