Devil's Doorway (1950)

Mooi hoe deze western op sommige punten gewoon stijl tegen de clichés ingaat. Waar het voor de leek bijvoorbeeld toch al gauw cowboys tegen indianen is in het Wilde Westen, richt deze western zich op indianencowboys. Zo kan het dus ook, al is er hier wel 'gewoon' het probleem dat de blanken niets van de indianen moeten hebben. Dat voelt extra vreemd aan wanneer een van de indianen een blanke is. Dat de film in zwart-wit is geschoten komt daarom goed uit, want zo kon het nog een beetje wennen dat Robert Taylor een van de vooraanstaande roodhuiden was. Hij zet zijn rol verder prima neer, zoals ook onder anderen Paula Raymond en Louis Calhern dat doen. Anthony Mann leek me (nog) een beetje op de experimentele tour. Zo brengt hij de natuur bijvoorbeeld al een aantal keren mooi in beeld en zitten er een aantal (korte) momenten van totale stilte in de film.

Een beetje een rare film. Niet zozeer in beeld en verhaal maar qua uitvoering. De film gaat namelijk over indianen en het geen rechten bezitten. Ook al ben je al jaren je bevriend, vochten ze in een oorlog aan jou kant en kleden zich zelfs als cowboy. Je bent en blijf een indiaan. Met andere woorden het onrecht van indianen wordt aangekaart. Nu is het rare dat diezelfde indiaan dan niet de hoofdrol mag spelen. Nee, daar is een blanke voor gekozen die ze dan schminken. Enfin Robert Taylor is dus deze hoofdrolspeler en doet het verder prima, al bleef het enigszins ongeloofwaardig. Louis Calhern en vooral Paula Raymond als beauty waren zeer goed. Doordat de film de meest voor de hand liggende clichés ietwat uit de weg gaat, blijft de film toch aardig en fijn.