Hacksaw Ridge (2016)

Best een rare combinatie, al dat kleffe gezwijmel en de religieuze ondertoon in een film die zo grimmig gewelddadig is. Als een film gaat over een overtuigd pacifist die geweld verafschuwt en nog geen wapen in zijn handen wil nemen is het essentieel om de oorlog er ook echt zo akelig uit te laten zien, maar je ziet vaak de camera's zich op de gruwelijke verwondingen richten. Patriottistisch is de film dan weer helemaal niet moet gezegd. Dat is al meer dan ik had durven hopen. En de regie van Gibson is enorm degelijk en lekker oldschool.

Het eerste uur van de film is nog erg matig en bestaat bijna onophoudend uit te zwaar aangezet sentiment en zoetigheid, enorm standaard personages en momentjes. Een erg sterke Hugo Weaving in de rol van de door de Eerste Wereldoorlog getraumatiseerde vader is wel een echt lichtpuntje. De scène met de drillsergeant doet bovengemiddeld veel denken aan Full Metal Jacket en verbleekt daar natuurlijk volkomen bij, en van alle typetjes die de soldaten zijn spant Smitty als de agressieve grootste pestkop van Desmond nog wel de kroon.

Hilarisch genoeg zien we hem in de tweede helft van de film als een soort Rambo over het slachtveld rennen, een beetje het bekende Onwaarschijnlijke Duo vormend samen met Desmond. En natuurlijk biedt Smitty zijn excuses aan voor zijn eerdere gedrag. Die tweede helft, die zich dus inmiddels aan het front afspeelt, is wel echt stukken beter, ondanks gek genoeg een paar ongepaste jump scares. Hoewel Gibson soms wel wat doorslaat met al dat geweld is het wel verdomd rauw en indrukwekkend om te zien vaak.

Het beste deel van de film komt overigens nadat de grootste strijd al is geleverd en we Desmond in actie zien als de held die in zijn eentje vele gewonden redt als zijn strijdmakkers alweer beneden zijn. Spannend als hij door de linies beweegt om gewonden te vinden en in veiligheid te brengen. Het is daadwerkelijk echt gebeurd en is vooral mooi omdat al die gewonden anders gestorven zouden zijn.

Wel hier en daar nog wat te sterke momentjes, zoals de ontsnapping met Howell aan belachelijk veel soldaten nog. De voorspelbare bewonderende blikken die Desmond achteraf krijgt zijn op zich wat makkelijk maar geven toch veel voldoening, overdreven verering niet meegeteld, zoals die in die "doopscène" waarin al het bloed van Desmond wordt afgespoeld in slow motion of hoe de camera hem recht van onder filmt als hij naar beneden wordt gedragen.

Maar daarna wordt het eigenlijk alweer een beetje verpest als Glover ook nog eens naar Desmond stapt voor een lofzang. Die scène waarin Desmond zijn kameraden redt door een granaat weg te slaan en ander weg te schoppen is echt een dijenkletser, en zo zijn er nog wel een of twee totaal onnodig overdreven heroïsche momenten in een verhaal dat er van zichzelf al vol mee zit.

Garfield is zonder twijfel de grootste troef van de gehele film. In het nog zo matige eerste deel van de film is hij een wat ergerniswekkend dom lachend, ietwat griezelig starend en grenzeloos naïef en wereldvreemd personage als het soort kleine broertje van Frodo, maar hij laat gaandeweg de film echt zien wat hij kan en is terecht doorgedrongen tot de shortlist van de Oscars. Een dikke 3.0*.

Typische hollywood amerikaanse cliche heldenfilm. De film begint met het typische niet geaccepteerd worden cliche verhaal gevolgd door wat actie waar flink wat japanners overhoop geknalt worden waarbij hij natuurlijk de held is.

Vooral gaan kijken als je ervan houdt om japanners overhoop geknallt te zien worden

Tweede uur van de film moest het eerste uur goed maken

je weet dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal??

Sowieso een beetje een raar verhaal vind ik. Hij zegt het volgende: Vooral gaan kijken als je ervan houdt om japanners overhoop geknald te zien worden. Nou, dat lijkt me eerder van toepassing in een film waarbij dat 120 min lang constant gebeurd.

De indeling in Hacksaw Ridge is eerder 50% zoetsappig drama, 25% trainingskamp en 25% overhoop geknalde Japanners.

En inderdaad, de meeste, (lees goed, de meeste) clichés zijn geen clichés omdat het nou eenmaal daadwerkelijk zo gegaan is.

En natuurlijk leuk dat er mensen zijn welke het e.e.a. verifiëren.. zie link.. Het meeste wordt met Yes beantwoord.

Hacksaw Ridge vs the True Story of Desmond Doss, Medal of Honor - historyvshollywood.com

P.S. lang geleden dat ik met zoveel plezier een film aan het verdedigen was en de tegenstanders met de grond gelijk maakte!! Geintje, geintje, geintje!

Prima oorlogsfilm/drama.

Van het begin tot het einde.

scenes waren goed.

en mooie beelden uit die tijd.

4.0 ****

Een film van Mel Gibson staat bij mij garant voor twee dingen: een uitbundig festijn van geweld dat gepaard gaat met een eenzijdige religieuze extremistische boodschap. Ik blijf me verbazen over hoe goed onmenselijk geweld en moralistische religie telkens weer samen weet te gaan, op het eerste gezicht volstrekt tegenstrijdig en toch gaan ze steeds hand in hand, zowel in een film als deze als in de hedendaagse realiteit en geschiedenis. Ook in de heilige boeken van de diverse religies is er ruimschoots ruimte gemaakt voor oorlog en veroorloofd onmenselijk grof geweld. Van een film van Mel wist ik dus wat ik kon verwachten, en ook de discussie hiervoor was duidelijk.

De film kent, zoals ook ruimschoots hiervoor is vermeld, twee delen. Het begint als biopic/drama over het leven van een religieuze en nationalistische (twee termen die het samen ook altijd goed doen) jongeman die de roeping voelt en zijn land wil helpen door Amerikaanse strijders in de Pacific als arts te ondersteunen. Het tweede deel is het walhalla van het popcornvermaak dat explosies en rondvliegende verminkte en brandende lichamen bieden. De ene na de andere CGI-explosie, mensen die als CGI-vuurbal over het scherm vliegen, amputaties, gespieste soldaten, etc. etc. etc. met als kers op de taart de heldhaftige actie van onze held en hoofdpersoon.

Het is maar wat je het beste ligt, mij bevalt die doodsaaie doorgeslagen CGI-geweldsonzin een stuk minder, helemaal als dat zo'n 30 minuten door blijft gaan, maar ik kon wel genieten van het biografisch drama dat daaraan vooraf ging en dat terwijl ik eigenlijk niet zo'n fan van biopics ben. Dat eerste deel was goed te verteren en zat kundig in elkaar, de dikke religieuze saus waarmee het was overgoten stoorde niet. Maar zodra de geweldsporno begint wordt het kundige wat losgelaten, het leedvermaak moet nog steeds zo goed mogelijk in beeld worden vastgelegd maar dan boeit het de regie kennelijk niet dat het CGI-vuur bijvoorbeeld volstrekt nep uitziet, zolang het bloedvergieten maar constant is. Mij dus wel, want dat is CGI van zeker 10 jaar geleden. Dat stuk is verder een volstrekt doorgeslagen verering van oorlogsgeweld wat ook gemakkelijk in tien minuten kon worden gebracht. Wat daarna komt was wel weer redelijk genietbaar.

Het waargebeurde leek me wel too good to be true en als je leest hoe ze in werkelijkheid op het cijfer van 75 geredde soldaten uitkwamen geeft het wel een idee van hoe betrokkenen met de feiten omgingen. De arts zelf dacht in al zijn bescheidenheid dat hij in zijn eentje wel 50 mensen had gered, zijn leidinggevende zei "maak er maar honderd van!" dus besloten ze maar om in het midden te gaan zitten en naar buiten te brengen dat hij wel 75 man had gered! Dan vraag ik me af, hoeveel daarvan zijn uit de duim gezogen? En veel belangrijker, welke andere delen van het verhaal zijn ook uit de duim gezogen, als hun rekenwerk er zo aan toe gaat en ze het met de "feiten" niet zo nauw nemen?

Een film dus om met een korreltje zout te nuttigen. Tegenover de minpuntjes staat wel de degelijkheid die het ook grotendeels uitstraalt, daarmee kom ik op een ruime 2,5* uit. Een kwartiertje minder geweldsporno had zo een hele ster extra op kunnen leveren. Overigens, ondanks de nominaties, geen oscarmateriaal.

Het is heel makkelijk om de kant van Doss te kiezen en 'm te bewonderen, maar ondanks dat ik respect hebt voor zijn consequente handelen, blijft hij voor mij toch een sukkel. Sorry, maar iemand moet het zeggen. Je kunt als pacifist nu eenmaal niet meedoen aan een oorlog. Het kán wel, maar het slaat nergens op. Want impliciet zeg hij toch: "het is oké als anderen vuurwapens gebruiken en het vuile werk opknappen, als ik het maar niet hoef te doen". Ik kan daar toch weinig respect voor opbrengen, al meent deze jongen het nog zo goed..

Update (ik heb 'm inmiddels uitgekeken):

Bljft natuurlijk wel geweldig wat hij gedaan heeft, laat daar geen misverstand over bestaan.

Ondanks sommige kritieken op de site vonden wij dit een prima film met soldaat Doss, die er in onze ogen een persoonlijke moraal op na hield. Een man met karakter en idealen. Dat zie je tegenwoordig steeds minder en daarom zullen sommigen hem een laffe sukkel vinden.

Volgens ons heeft de wereld meer van dit soort mensen nodig, mensen die niet achter alles en iedereen aanhollen omdat ze zelf niet durven na te denken en daarnaar te handelen.

De film op zich is niet echt bijzonder, in dit genre hebben wij er betere gezien qua acteurs, techniek en materieel.

Jammer genoeg kan een regisseur tegenwoordig kiezen uit velerlei CGI-technieken en dat gebeurt dan ook veelvuldig in de tweede helft. Daar had misschien best iets minder geweld in gepast, dat had het verhaal, dus de film geen kwaad gedaan.

Toch durven wij na het kijken van "Hacksaw Ridge" een 8- als waardering mee te geven, als een totale score.

Sorry maar was dit een comedy?

Ik heb echt een kwartier in de slappe lach gelegen toen ie die half aan gort geschoten gozer priority wou geven bij de medics

Om positief te beginnen: Mel Gibson is zijn vaardigheden betreft het slagveld nog niet vergeten. Weer lekker intens vormgegeven en zeer vermakelijk. Daar blijft het dan ook bij. Dat het geloof een aanwezige (nogal onsubtiele) rol speelt is nog ergens te behappen, maar alle ontwikkelingen omtrent Desmond passen gemakkelijk in een gemiddelde romcom. Andrew Garfield is niet best, maar volgens mij bied deze rol daar geen enkele mogelijkheid toe. Ik wil best begrijpen dat de daden van Doss groots zijn geweest, maar het boeide me allemaal weinig, mede door het irritante eerste deel.

Tijdens het veldslag dacht ik af en toe ook aan de aflevering "Bastogne" van Band of Brother. Al vond ik die een stuk indrukwekkender.

Wat een zoetsappige film, hij lijkt wel gesponsord door de EO. Een jongeman sluit zich aan bij het leger maar wil vanwege zijn geloof geen wapen hanteren. Na een uur van introductie in z'n moeilijke leefsituatie (paps geweldadig en dominant) en opbouw van romantiek met z'n vriendinnetje vetrekt hij richting slagveld.

De gevechten zijn erg indrukwekkend gefilmd, zeer realistisch geweld. Oorlog is hard en smerig, daar worden we even aan herinnerd.

Maar verder, wow.. ik ga het maar niet hebben over de rest van het verhaal maar het is zoooo clichematig zoetsappig.

Aan het einde krijgt hij door z'n buitengewone daden het respect van z'n battaljon als ze staan te wachten tot...... hij klaar is met bidden!!! Kom op zeg hee.... Dat hele vasthouden aan zn geloof en de contstante focus daar op begint flink te irriteren tijdens de film.

Moraal van het verhaal: hou vast aan je principes ook al ondervind je weestand. En ook jij kan een held worden..

De film doet me denk aan Forrest Gump. Een wat rare afwijkende knakker doet iets op zijn manier en wordt de held. De film is qua stijl ook hetzelfde.. Hij is niet realistisch om echt spannend te zijn...

Gaaaaap......

We vonden het een mooie film, goed opgezet, het kijken waard.

Prima film, begin saai maar rest indrukwekkend. De verfilming was in het begin saai maar het einde was bloederig.

Ben normaal geen fan van Garfield en nog steeds niet maar wat een geweldige film!

Liefde, broederschap en verdriet!

De opmerkingen van clichés, zoetsappig, saai zijn van de verwende en vaak jongere reageerders.

Tegenwoordig maar weinig films die de drama zo kunnen Brengen!

Iets te veel Amerikaanse heroïek en sentimenten wat mij betreft, maar verder cool in beeld gebracht. Prima oorlogsfilm, maar geen meesterwerk wat mij betreft.

De actiescenes waren vakkundig in beeld gebracht en de opbouw naar de eerste gevechten toe (waar ze de klif opklimmen en naar de Japanners toelopen) is 1 van de meest spannende momenten die ik heb gevoeld tijdens het kijken van een film. Jammer dat er dan toch scenes tussen zitten waarbij het er veel te dik op ligt ("God help me save another one" keer 10 ofzo) waardoor je dan toch uit het moment gehaald wordt.

Een sterke film maar het had nog beter gekund.

Dat is een flinke aanname die je daar doet. Het mag geen verassing zijn dat de film daadwerkelijk talloze clichés bevat en aan de lieflijke kant is binnen dit genre. Weliswaar met heftig geweld, maar perfect volgens de formules.

Ik wil overigens niet impliceren dat ik het een slechte film vind. Heb me uitstekend vermaakt, maar sommige dingen zijn niet te negeren.

Vind het alles behalve een pluspunt, maar er zijn zoveel Amerikaanse oorlogsfilms die overvol zitten met heroïek en patriottisme dat ik me er maar niet meer al teveel aan probeer te storen.

Lang geleden dat ik nog eens 5 gegeven heb aan een film.

Ik vond de verschrikking en nutteloosheid van oorlog perfect weergegeven.

En ook al ben ik zelf atheist, toch kan ik me voorstellen dat als je zo hard in iets gelooft

je er extra kracht door kan krijgen en je schijnbaar onmogelijke dingen kan doen.

Ik had hier weinig verwachtingen bij maar het viel me mee dat het geen groot eerbetoon werd aan de VS in zijn geheel. Bij momenten wordt het wel wat klef en heroïsch maar dat kan ik wel hebben van een biopic. Het expliciet tonen van geweld, vond ik dan weer goed in het kader van een oorlog en wat dat met een mens doet.

Toch valt er genoeg aan te merken op de film. Dit deel van de oorlog is nog niet zo vaak verfilmd maar erg origineel was deze film ook niet. Oerdegelijk maar o zo jammer van de enorm zwakke CGI effecten. Daar verliest hij voor mij een halfje en dan kom ik aan een nipte 6.5

De scènes op het slagveld zijn héél goed gefilmd, dit draagt de film ook wel. Weinig verhaal errond, en zo zoetsappig is het nou ook weer niet. Weliswaar een beetje romantiek, maarja wat moet je anders. Het religieuze aspect vind ik niet storend, misschien wat overdreven op sommige momenten dat hij geen geweer wil vasthouden en quote "what is it that you want from me" maar in dergelijke tijden is het niet moeilijk om voor te stellen dat geloof in "iets" (terug naar huis keren, God...) je kan rechthouden en kracht geven, symbolisch ook. Algemeen blijft het toch indrukwekkend.

Ik ben het eigenlijk grotendeels eens met de mening van Thomas83. De scène aan het begin van de opleiding deed me ook direct denken aan Full Metal Jacket, een scène die volgens mij door geen enkele oorlogsfilm ooit gaat overtroffen worden. Heb me daar kapot mee gelachen toen ik FMJ keek. Ook Smitty deed me denken aan Rambo. Wat dat betreft zitten we dus volledig op dezelfde golflengte.

Uiteraard bevat de film de nodige clichés maar ook al zijn het clichés als het zo gebeurd is, dan is het wel juist om het op die manier te verfilmen. Ik stoorde me er totaal niet aan, het werd goed gebracht. Hugo Weaving speelt zijn rol erg goed alsook Garfield die ik steeds meer begin te waarderen.

Ik heb enorm genoten van Hacksaw Ridge dus deel ik met veel plezier 4,5* uit.

Wat een pracht van een oorlogsdrama. Geweldig.

Mel Gibson flikt het toch maar weer om een pareltje op het scherm te brengen.

Het eerste uur is er vooral oog voor het persoonlijke drama rondom de hoofdpersonage Doss.

Zijn persoonlijke strijd tegen de vooroordelen van zijn mede soldaten en superieuren.

Het tweede gedeelte sleurt je mee in de keiharde gevechten tegen de japanners.

En Gibson weet als geen ander hoe hij dit overtuigend en vooral snoeihard kan overbrengen.

"Hacksaw Ridge" is boeiend, meeslepend en bloedstollend op sommige momenten.

Bovendien waanzinnig goed in beeld gebracht.

De laatste minuten nemen je bovendien mee met de echte authentieke hoofdrolspelers van de overlevingsstrijd. En ook dat laat indruk achter.

4.5*

als je de echte desmond googled,en dan deze film gaat bijkijken en van op waar gebeurde feiten gebaseerde films houd dan is dit een must en zou er wat mij betreft nog wel een film gemaakt kunnen worden van deze man.

one more,wat een kerel.

Gewoon een top film en waar gebeurd ook nog!! Mensen zoals hij mogen herdacht worden in een film als deze!!

Wat moet je reactie voorstellen?

Topfilm is dit vh begin tot het einde. Die scenes jongens, niet normaal, steengoed gefilmd, perfect en zalig in beeld gebracht. Verhaal dik oke, acteurs waren allemaal op hoog niveau, geen moment verveeld, ik kan er echt geen slecht woord over zeggen.

Vreselijk!