"Two identical strangers. Two different worlds. One perfect match."
De eigenzinnige 9-jarige snotneus Amanda (Mary-Kate Olsen) doet niets liever dan Diane (Kirstie Alley) helpen bij het vinden van haar grote liefde. Roger Callaway (Steve Guttenberg) is een rijke weduwnaar met een eveneens 9-jarige dochter Alyssa (Ashley Olsen), die op het punt staat te trouwen met de akelige Clarice. Als de twee identieke meisjes elkaar ontmoeten, gaan ze er alles voor zorgen dat Clarice niet met Roger trouwt en proberen Diane en Roger dichter bij elkaar te brengen.
Slap aftreksel van een film die mijn ouders vroeger opgenomen hadden. Deze was opgenomen omdat we (waarschijnlijk) weg moesten, maar eigenlijk af wilden kijken. Het begin staat er namelijk niet op en erg frustrerend: het einde ook niet. (De band was afgelopen.) Dus alhoewel het orgineel erg leuk was op mijn zesde was het een raadsel hoe dat die afliep. Ik heb ook jaren de titel niet geweten (Geen IMDB) Deze film heb ik gekeken om het einde dan toch eindelijk te zien. Heb ik spijt van, want het is een slechte film, met een slecht einde. 1*
*edit* Het orgineel heette dus Parent Trap (Ik herkende de foto op IMDB)
Ik vind deze veel beter dan The Parent Trap. Hier is tenminste gebruik gemaakt van een echte tweeling. Er zijn veel betere grapjes in deze. De Olsen Twins waren vroeger schattig en lief, dus dat geeft de film al wat meer het Oooooooow-effect.
Die Olsen tweeling heeft op het gebied van film veel troep gemaakt. Rond eind jaren '90 en begin jaren '00 kwam er een vloedgolf met inwisselbare, scriptloze producties waarin het tweetal in elk shot te zien moest zijn en het plot verder niets uitmaakt. Dat was nog wel iets anders bij It Takes Two uit 1995, een Prince and the Pauper/Parent Trap kloon, die weliswaar nergens uitzonderlijk wordt, maar op veel fronten prima in elkaar zit. De show is - zoals in veel van hun volgende films - gelukkig niet enkel voor de tweeling. Het verhaal draait vooral om Guttenberg en Alley, twee sterren uit de jaren 90, die een best charmante chemie hebben. Ondertussen speelt Philip Bosco een sympathieke rol als butler en doet Jane Sibbett haar best om als ultieme bitch iedereen het bloed onder de nagels vandaan te halen. Verder is It Takes Two een voorspelbaar, onschuldig familiefilmpje. Niets meer, maar ook niets minder.
It Takes Two is een onuitstaanbaar gedrocht in een genre dat ik al niet bepaald een warm hart toe draag. De Olsen-tweeling is vervelend van begin tot eind en dat einde is pas na anderhalf uur in zicht. Op zich niet zo lang, die speelduur, maar voelt echt wel langer aan.
Met Kirstie Alley en die kwiet van Police Academy lopen er ietwat bekende gezichten rond, maar hoogvliegers zijn dat ook niet meteen.