Ett Hål i Mitt Hjärta (2004)

Ik vind het erg moeilijk om deze film in sterren samen te vatten. Ik weet eigenlijk nog niet helemaal wat ik wil geven.

Tijdens het kijken zat ik me regelmatig te ergeren en al conclusies te trekken over hoe hol deze film wel niet was en dat het maar rommel was. Irritante flitseffecten in het begin. De hele film ziet er nog minder verzorgd uit dan een aflevering van Big Brother. Er wordt gekotst, er komt liefdeloze seks in voor, heel veel beelden die mensen shockerend zullen vinden (al had ik me voorbereid op nog meer). En het geheel lijkt nergens heen te gaan.

Dikke onvoldoende dus. Maar gedurende de film kantelde dat al heel lichtjes en in de uren die volgden is de film gegroeid in mijn hoofd.

Hoewel het vrij moeilijk in woorden te vangen is voel ik ergens wel iets van wat Moodysson met deze film wil zeggen denk ik. Het komt er allemaal niet echt uit zoals zou moeten denk ik, maar toch. Opvallend genoeg is deze film voor mijn gevoel lang niet zo ultiem donker en pessimistisch als Lilja 4-ever. Mensen lijken hier eerder verward door de wereld waarin we leven dan echt ultiem slecht (zoals in Lilja).

Ik ben nog niet klaar met de film, maar ik zet 'm voorlopig wel even op een voldoende. Maar kijk er niet van op als dat de komende tijd nog flink naar boven of naar beneden bijgesteld gaat worden. Ik heb in ieder geval een hart in deze film gevoeld.

3.0*

Het idee van de film vind ik best goed. Moodysson is een experiment aangegaan, maar het eindresultaat vind ik niet zo geslaagd. De film is een Big Brother variant gemaakt op een gonzo amateurset.
Tot en met het moment dat Tess het huis uit loopt en verdwaasd en wezenloos op straat rondloopt vind ik de film redelijk goed. Dit moment had wat mij betreft het einde van de film moeten zijn. Dan was het een vrij korte film geweest ( 60 minuten schat ik), maar dit onderwerp en deze aanpak blijkt Moodysson niet boeiend te kunnen houden voor 98 minuten.
De film had dus nog enig verhaal en opbouw deze eerste 60 minuten. Daarna toont de film te veel Big Brother verveling en dito geneuzel en valt tot vervelens toe in herhaling. Natuurlijk is verveling een van de hoofdthema's van de film, maar Big Brother keek je toch ook steeds per keer maar een klein half uurtje.
Moodysson probeert het nog wat op te leuken door overdreven montagetrucs, kleine tussenshots en geluidseffecten. Dit allemaal om de magere inhoud te maskeren.
De scenes met de Barbie poppen vind ik geniaal. Tess is ook zo (overdreven) opgemaakt dat ze er als een Barbie uit ziet. De schaamlippenverkleiningsoperatie is trouwens helemaal niet zo'n overdreven element in de film (hoogstens dat daar zeer expliciete beelden van te zien zijn); deze operatie is in Nederland bijvoorbeeld doorgedrongen tot de top 10 van meest voorkomende plastische/cosmetische ingrepen!
Eric, de zoon, krijgt de beste teksten toebedeeld. Er zitten een paar briljante tussen zoals zijn theorie dat de vader en z'n vriend homo zijn omdat ze vrouwen altijd van achteren nemen en niet aan willen kijken tijdens de daad. Helaas zijn dergelijke sterke teksten schaars in deze film.
De 'schokkendheid' van de film is me erg mee gevallen. Net als starbright boy vind ook ik Lilja 4-ever een stuk schokkender.
Er zitten vooral veel vieze scenes in de film: het opdrinken van het glas wc-water, het kotsen in Tess haar gezicht etc.
Op het eind van de film lijkt het net of het voorgaande niet gebeurd is en een bizarre nachtmerrie is geweest van Tess of Eric. Heb ik dit goed gezien, of ben ik in de war gebracht door een flashback ofzo?
Het eerst uur krijgt van mij 3/3,5 sterren, het 'vervolg' 1,5*. Eindoordeel: 2,5 sterren.

Moodysson gaat inderdaad het experiment aan, en slaagt daar voor mij deels in.

De grootste verrassing voor mij was de schijnbare apathie waarmee Moodysson dit "onderwerp" benaderd heeft. Een absoluut pluspunt, want dat pruilliptrucje dat hij met Lilja-4-Ever uithaalde begon me hoe langer hoe meer te irriteren (heeft de film sinds ik hem gezien heb ook al een volledige ster gekost).

Niet dat de hoofdrolspeelster hier lelijk is, maar er wordt weinig moeite gedaan om medelijden op te wekken met de personages. Het zijn, zoals ze zelf zeggen, een bende losers, een bende varkens. En dat wil ik best een tijdje aanschouwen. Al had het uiteindelijk wel een stukje korter gemogen.

Het audiovisueel experiment is ook maar half geslaagd. Vooral de soundtrack kon ik wel appreciëren (niet de muziek, wel het noize achtig gedoe), maar de bijbehorende beelden zijn weinig in sync. Alsof Moodysson wel wat zag in het geklooi van Noé, Aronofski of Tsukamoto, maar de essentie gemist heeft. Te goedkoop en te weinig beheerst om effectief over te komen.

Maar toch, is me beter bevallen dan Lilja-4-Ever uiteindelijk 3.5* dus. Vond het wel boeiend.

Vreemd genoeg vond ik dit best een mooie film. Het is allemaal best degoutant, maar toch zit er ergens een naief optimisme achter dat ontroerend overkwam. Uiteindelijk is het een film over vier miezerige personages die enkel op zoek zijn naar liefde maar daar helemaal fout mee wegkomen. Dat het louter een aanklacht tegen de pornoindustrie zou zijn doet de film onrecht aan, het zit er wel in maar het is veel meer dan dat. De beelden, montage en muziek zijn nogal overdreven maar ik raakte er wel van onder de indruk. Zeker niet de draak die ik verwachtte, ook geen meesterwerk, maar toch een interessante, onconventionele en overweldigende film naar mijn mening.

Mooie muziek ook van Kroke en Nigel Kennedy, een van mijn lievelingscd's .

Na drie 5* voor Fucking Amal, Tillsammans & Lilja 4-ever, gaat Moodysson hier totaal de mist in. Semi-porno met moraal, dat de hele film doorzeurt maar nergens goed werkt. Een flinke tegenvaller. Als Moodysson zo door gaat (en daar lijkt het op) heb ik het helemaal gehad met de beste man.

1*

En ik heb exact dezelfde ventilator (die vandaag zowaar weer van stal kan worden gehaald, joepie!).

Wat een ontzettend vervelende film is dit. Moodysson wil heel erg graag heel erg veel zeggen (over porno, leegheid, geweren, verveling, de consumptiemaatschappij) maar moet dat nu echt op deze manier? Saaie mensen, vreselijke mono- en dialogen, die verschrikkelijke noisegeluiden... Het is een manier om lelijkheid te laten zien, absoluut, maar ik als kijker irriteer me als ik er naar kijk, ik ga niet mee met de film.

Wat mij betreft interessantdoenerij van een immer afglijdende regisseur. 1*.

Tja... een heel ander gezicht van Moodysson en des te interessanter. Het jammere alleen is dat Hole in my Heart wat halfslachtig is. Wanneer je er voor kiest om allerlei gore en vieze dingen te laten zien, laat het dan ook helemaal zien. Ik zit toch al met mijn handen in mijn haar, dan kan dat laatste stapje er ook wel bij, bijv. het wegschakelen voordat ze echt in de wasmachine een rondje draaien, of het kotsen in de kots-mond-scene.

Over het geheel gezien heeft de film zo zijn momenten, maar zit er ook teveel saaie en onnodig aandoende scenes in. Moodysoon had er beter aan gedaan om er nog en kwartier uit te halen. De scenes met de noisegeluiden werkte voor mij het beste in ieder geval.

3* en toch een pluim voor het lef van Moodysson om zo radicaal een andere weg in te slaan. Ben benieuwd naar Container

Best wel een aparte film. Nadat ik van de week reeds Container heb mogen aanschouwen, een film die er toch wel uitzag als een experiment, is dit wederom iets totaal anders. En het het beviel bij momenten best wel moet ik zeggen.

De hoofdrolspelers zijn eigenlijk allemaal echte losers, waarbij er een hoop wordt gedacht en over geil zijn, neuken en dat soort zaken. Was bij vlagen toch best interessant om te zien hoe de realtie tussen de hoofdpersonen zich ontwikkelde, al ging het soms dan weer nergens over. Ik vond de zogenaamde noisegeluiden ook erg goed en die momenten pasten erg goed binnen de film. Daar hadden er wat mij betreft nog wel wat meer van mogen in zitten. Verder bezit de film een unieke sfeer. Alles mag, niets hoeft, soms wat expliciete beelden, maar eigenlijk niet schokkender dan een Lilja-4 Ever.

Aardig experiment dus van Moodysson, die me beter is bevallen dan Container en die wat mij betreft toch zeker wel een voldoende waard is.

3,0*

Een bizarre film ervaring.

Audio/visueel is het een mooie ervaring.De karakters zijn stuk voor stuk tot op een zekere hoogte boeiend.De 2 mannen kon ik zo af en toe helemaal niets mee, en met Eric en Tess des te meer.Ik kreeg op het laatst gewoon medelijden met Tess.Hoe ze zich laat gebruiken en wat de 2 mannen haar aandoen is gewoon erg, en daar leefde ik op de een of andere manier mee met haar.Eric laat zien hoe het er in 'zijn' wereldje aan toe gaat en is eigenlijk een beetje onze gids binnen dit verhaal.

Het verhaal neemt beetje bij beetje steeds meer een bizarre vorm aan.De karakters drijven zo ver door in hun doen en laten.Helaas dat Moodysson af en toe wat terughoud in de scènes die een impact moeten maken, dit deed hij toch wat beter in Lilja 4-ever.Die impact is er wel maar wordt te snel afgebroken, om echt een blijvende indruk achter te laten.Al vond ik het geen pretje om sommige momenten aan te zien, vooral het kots in de mond moment.Helaas gaat het zo af en toe even helemaal nergens over en wordt het gewoon te warrig richting het einde om je aandacht er nog helemaakl bij te houden.

Zoals gezegd is het audio/visueel dik inorde.De rare geluiden passen perfect in de film.Het camerawerk bestaat uit handheld beelden en doen zo heel amateuristisch aan, wat ook perfect past binnen de film.De acteurs doen het goed en komen "echt" over.De catchy popsongs zijn ook een leuke keuze.En ookal is het een bloedserieuze film, is er toch nog wat humor te bespeuren.

Af en toe wat warrig in beeld gebracht, en daadoor verslapte mijn aandacht nog wel eens, en zo af en toe weet je niet waar de film écht naar toe wil.Toch een hele fijne film om eens te aanschouwen.Ook hele mooie laatste woorden worden er gesproken.

3.5*

Ik kan hier wel een lang verhaal gaan ophangen, maar het komt er gewoon op neer dat ik hier simpelweg niks mee kan. Die zogenaamde aanklacht tegen een consumptiemaatschappij slaan niet alleen de plank zwaar mis, je wordt er ook nog eens behoorlijk onpasselijk van.

1* voor die zoon waar af en toe nog wel wat zinnigs uitkwam, maar voor de rest heb ik hier echt helemaal niks aan gehad.

Toch een duidelijke misser van Moodysson. Ik heb er overigens weinig problemen mee dat een regisseur af en toe iets anders wil proberen. Dat kan ik eerlijk gezegd alleen maar aanmoedigen.

Qua stijl is deze film vergelijkbaar met Container. Na het zien van deze film heb ik gek genoeg meer respect gekregen voor Container. Die film kan de balans namelijk wel vinden, zowel verhaaltechnisch en visueel.

Het grote probleem met deze film is dat de karakters werkelijk niets uitstralen dat zij mij ook niet enigszins kunnen boeien. Dat maakt de film, ondanks de korte tijdsduur, vrij lang. Wat overblijft, is iets dat af en toe visueel interessant is, maar voor mij wel een mislukt experiment blijft. Hopelijk bevalt zijn nieuwe film mij weer een stuk beter.

Die extra´s

Tof filmpje verder en de karakters waren bizar interessant.

Niet dat ik zo´n type ben, integendeel zelfs, ik kan dat altijd wel waarderen als men helemaal in de knoop zit. Ik voel me altijd lekker positief bij dit soort films omdat ik die neigingen wel begrijp in extreme situaties. Drugs en een slecht onvoltooid verwerkt verleden leiden tot dit soort situatie´s. Bizar om mee te koekeloeren met de gedachte van... Zo ver heb ik het gelukkig nooit laten komen. Vandaar mijn positivisme.

Ijzersterk geacteerd trouwens en tof in elkaar geflanst. Op naar een container en eens kijken wat men hier van vindt.

Niet de gemakkelijkste film om 's middags te kijken met al dat gekreun, terwijl je vader in de keuken patatten staat te schellen.

Ik had er een beetje schrik van voor ik eraan begon. Kon alle kanten uit met dit ding. Kots op de cover, gelukkig in printversie, en een bizarre foto van een jongen met 2 plakkers over zijn ogen. De interesse was gewekt.

Het zag er naar uit dat dit iets in de aard van Tarnation zou worden, die me wel wist te plezieren. Deze is daar ook in geslaagd, alhoewel wel in mindere mate. Het gebrek aan enig plot maakte de prent toch wat te lang, en begon wat saai te worden na een tijd.

Ik hoor hier net de ouders door het bed zakken, maar we typen lekker voort. Past allemaal lekker bij de sfeer van de film.

De zoon Eric vond ik wel boeiend. Die non-interesse voor wat er allemaal afspeelt in dat appartementje, hoe hij zich haast filosofisch bezighoudt met dingen die gebeuren op de bodem van de oceaan (lijkt wel Hans Teeuwen). Dat handje, dat zoveel jaren geleden tussen de worteltjes in de keukenrobot belandde, ook wel leuk. En zijn mooie theorie over de homofilie van zijn vader... Sterk personage was dat.

De rest vond ik minder interessant. Af en toe wel eens iets komisch, zoals dat gesprek in de keuken waar de twee manschappen in hun pure vertoeven. Tja, de hele film was voor mij eerder komedie dan drama. Choqueren kon Moodysson mij hier niet - met zijn wannabe 2 Girls 1 Cup gedoe - , entertainen wel.

Wist me niet te overtuigen.

Ik had deze film ooit eens gedownload toen de controverse mijn interesse in deze film enorm had aangewakkerd. Had vandaag anderhalf uur de tijd en ik koos deze er at random uit.

Wat kan ik er van zeggen? Dat Moodysson zijn fantasie de vrije loop laat... Indrukwekkend is het niet, aangrijpend zo waar nog minder. De film was vooral interessant door de nieuwsgierigheid die hij weet op te wekken voor wat komen zal.

De experimentele aspecten in de film, zoals de bass- en minimal geluiden en het poppenspel, konden mij verder wel bekoren. Sanna Bråding vond ik overigens perfect gecast.

Niet meteen iets om te herbekijken, maar verder leuk om eens gezien te hebben.

2.5/5.0*

Fucking Amal-films zou je kennelijk niet meer terugvinden van Moodyson. (of hij moet in de toekomst in een goed humeur zijn) Dat zie je ook, na de uiterst harde en rauwe Lilja 4-ever ook met A Hole in My Heart. Wat voor genre het is dat weet ik niet, maar ik moest naderhand toch wel een beetje aan Edwin Brienen en ook aan Visitor Q denken. En je kan zien dat Amerika nog het preutste land is want de Zweden gaan kennelijk ook helemaal los met ongecensureerde geneuk, piemels, en zelfs zeer smerige vaginale transplantaties en operaties.

En het idee is ook niet bepaald fijn om als zoon je vader aan de gang ziet gaan om een jong meisje van de leeftijd van zijn zoon te gebruiken voor een pornofilm. Dat misschien begint als een porno film maar dat naderhand de mannen steeds maar meer en meer en meer willen. Een verhaal zit er niet echt in en het is me nu ook wel duidelijk dat Moodyson voor het gevarieerde filmmaken gaat. Het sfeertje is erg goor en de spelletjes die er met die mooie deerne worden uitgehaald zijn keismerig. Zoals gezegt, je zou maar zo'n vader hebben.

Het klinkt allemaal nogal negatief hierboven, maar ik vond de film zo slecht nog niet. Het was gewoon weer een bizar en bijzonder werkje uit Zweden dat wil shockeren, of misschien niet. Die vader vond ik ook een grote smeerlap, maar dat had ik al vermeld. Die zoon vond ik dan weer erg goed spelen en probeert dan afleiding te zoeken in zijn muziek. Die vriend van de vader was ook zo'n gestoorde pervert en dat meisje was eerst een lekker ding maar word toch met al deze gore spelletjes erg lelijk gemaakt. Ook dat eet en seks scene en waarbij die meid helemaal volgestouwt word met eten was om te kotsen.

Maar toch nog een bijzonder filmpje. Moodyson is hierin de andere richting ingeslagen.

3,5*

Slechts één mooie scène kende deze film maar daarvoor moest ik wel wachten tot aan het einde. De centrifuge scène met Tess en Geko. Ook de enigste twee sympathieke personages in deze verder voor mijn gevoel smerige film. Hoe ik over die andere twee hoofdrolspelers denk, daar ga ik mij verder maar niet over uitweiden.

Tja, ik heb het al meerdere keren gezegd; kom bij mij in een film niet met scènes met stront (Saló), kots (964 Pinocchio) en - dan heb ik het over deze film - smijten met eten, iemands mond volproppen met etenstroep, kotsen in iemands mond en nog meer van dat smakeloze. Ik walg hier gewoon ontzettend van en wat de beweegreden van de regisseur verder hiervoor ook mogen zijn interesseert mij gewoon geen lor. Mijn gevoel bepaalt hoe ik een film beleef.

Na de film Destricted, (zie mijn recensie aldaar), Cinema Erotica over de geschiedenis van de erotische film in Lux afgelopen vrijdag is dit de derde filmbeleving afgelopen week die mij braakneigingen bezorgde met als dieptepunt toch wel Cinema Erotica in Lux die ze beter Cinema Pornografica hadden kunnen noemen, want met erotiek had het niets te maken, met porno des te meer. Ik ben ook na een uur de zaal uitgelopen. Ook bij het vertonen van deze film van Moodysson zou ik waarschijnlijk de zaal uitgelopen zijn als ik de film niet thuis bekeken had. Nu heb ik deze film gepindakaasd en op mijn PC bekeken. Werd het mij te veel dan pauzeerde ik gewoon even. En ik kan je zeggen; ik had heel wat pauzes nodig voor dit wanproduct. Meer wil ik hier over niet kwijt.

1,0*

Het is vrij lastig om A Hole in My Heart een kwalitatief 'goeie' film te noemen: de personages bestaan uit een stel gore, zielige, van enig fatsoen gespeende debielen, de film ziet er oerlelijk uit, en het geheel is eigenlijk niet meer dan een scabreuze aaneenschakeling van smakeloze scenes. En toch deed het me iets. Met een soort dubieuze fascinatie keek ik toe naar dit zooitje varkens, die in al hun tristesse toch met een soort oprechtheid neergezet werden. En hoewel de film visueel lelijk is, vond ik de schelle noize geluiden een sterk, bevreemdend effect hebben. Evenals de editing tijdens sommige scenes.

Niet zo geslaagd als bijvoorbeeld een Container, maar niettemin een boeiend experiment van Moodysson. Er valt op allerlei gebieden heel wat aan te merken, maar de film maakte indruk. En da's het belangrijkst. 3,5*, al is het de vraag hoelang dit cijfer blijft staan. Zowel verhoging als verlaging sluit ik niet uit.