Crawlspace (1986)

De film lijdt zwaar aan het Kinski-syndroom. De keus om Klaus Kinski als antagonist te kiezen kan makkelijk als gevolg hebben dat hij het middelpunt van de aandacht wordt. Zowel Il Grande Silenzio als Nosferatu: Phantom der Nacht speelden daar meesterlijk op in, waardoor je een geweldig eindresultaat krijgt. Crawlspace weet er niet zo goed mee om te gaan. De film voorziet zijn personage van een motivatie en minstens de helft van de film bestaat uit indrukwekkende scenes waarin Kinski met zichzelf wordt geconfronteerd.

De gevoeligheid en nuance die in de psychologische scenes naar voren komen ontbreken echter volledig in de horrorscenes. Kinski's personage is daarin plat en alhoewel we helemaal niets met het slachtoffer hebben zien we plots het hele gebeuren vanuit diens perspectief. Dit werkt vervelend, interessante handelingen in geluid vervallen tot simpele trucjes en het eigen universum klopt van geen kant.

Toch ben ik overwegend positief. Vooral omdat de film te veel moois bevat om slecht te zijn. De scenes waarin Kinski russische roulette speelt met zichzelf, het clownsgezicht en de projector en zelfs de simpele confrontatie met een nabestaande van één van zijn slachtoffers zijn ronduit ontroerend. Klaus Kinski speelt meesterlijk. Van betekenisvolle blikken tot het wegkouwen van een stukje chocolade; alles wat hij doet en waarbinnen hij ruimte heeft wordt spontaan cinema. Dat kun je moeilijk een slecht cijfer geven.

Kinski's cabaret.

De temperamentvolle Kinski zet een zeer puike psychopaat neer, waardoor hij deze verder niet al te ingewikkelde griezelfilm over een verhuurder die zijn huurders stalkt naar een hoger niveau tilt. Al schmierend en bijna zichzelf verliezend draagt hij de film vervolgens alleen.

Veel tegengas van zijn tegenspelers krijgt hij niet, maar dat heeft deze one-man-show ook niet heel erg nodig. Deze cabaretvoorstelling kent zelfs spottende knipogen naar de acteur zijn eigen nazi-verleden. Alleen de liedjes ontbreken nog. Het eindresultaat is een uiterst vermakelijke film.

Zeer goed.

Geinige horror met een heerlijk gestoord rolletje van Klaus Kinski. Het idee van de ventilatieschachten, waar Kinski doorheen kruipt en zo alle meiden kan begluren is natuurlijk een leuk fundament. Ondersteund door een prima score van Donaggio en een sfeervol kosthuis zorgt 'Crawlspace' voor genoeg vertier. Een paar leuke moorden, bizarre ideetjes en Kinski die op wieltjes door de schachten scheurt op een gegeven moment. Verder redelijk onnozel filmpje en niet altijd geweldig, maar prima vermaak.

Laatst gekeken op AMC, een beetje 'n vergeten, kleine horrorfilm.
Met een geweldig enigmatisch hoofdfiguur (Dr. Gunther) gespeeld door Klaus Kinski. - De eerste keer dat ik deze geniale acteur zag verschijnen in een film, maar ben nu ontzettend nieuwsgierig naar de rest van zijn oeuvre. Man, wat een fantastische, bijzondere (en enge) acteur.
Perfecte uitstraling voor een rol als ‘creep’.

De film speelt zich allemaal in (of nét buiten) een appartementengebouw af, (wat naar mijn mening een erg mooie, warme aankleding heeft), wat dus ook zeer sterk bijdraagt aan de beklemmende sfeer van de film, met het idee van ‘er is geen ontsnapping mogelijk’.
De moorden zijn niet heel grafisch, (behalve wat we achteraf te zien krijgen), ze gebeuren bijna allemaal off-camera, maar bereiken toch hun doel.

Het sterkste en aangrijpendste is vooral het spel wat Kinski met zichzelf speelt: zijn eigen psychoanalytische dagboek, zijn geloof in het lot, en de confrontatie met zichzelf o.a. met betrekking tot zijn duistere verleden; zorgen allemaal voor een erg krachtig personage.

Als ik één ding van deze film geleerd heb, is het: Ga nooit op een tikkend geluid af!

Erg fijn genre-filmpje van regisseur David Schmoeller (Puppetmaster (1989), Tourist Trap (1979) Uit de stal van Empire Pictures van Charles Band (De man is als producer en regisseur bekend voor legio films, denk aan bv; Re-Animator, From Beyond, Trancers, Dolls)

En ook deze 'Crawlspace' is erg vermakelijk al was het maar door zijn vreemdheid want wat begint als een vrij standaard plot, verandert plots naar een schuilplaats voor een sadistische nazi-huisbaas met een steeds groeiende verslaving aan moord. Er zijn een paar goede kills en enfant terrible Klaus Kinski speelt een uitzinnige rol! Hij is een intrigerende seriemoordenaar en levert best een paar rillingen op! Gebreken zijn er natuurlijk ook want wat voor climax moest doorgaan is denk ik wel één van de meest waardeloze achtervolgingsscènes. Hierin zien we Klaus Kinski rollen- ja, rollend - door de muren van zijn geheime kruipruimtes. Maar ach, de film bezorgde me zeker een leuke avond!

Tenslotte nog een speciale vermelding voor de onlangs overleden (18-03-2019) special make-up effect legende John Carl Buechler want ook deze film staat op zijn indrukwekkende C.V. ! Hij gebruikte direct na deze film ook het appartement nog voor zijn eigen film: Troll (1986)

Op zich is deze film over huisbaas Karl Gunther, zoon van een Nazi-arts en in het bezit van een enorme begeerte naar jonge vrouwelijke tieners, die hij via ventilatieschachten bespioneert, niet heel bijzonder. Wat de film echter uit de vlakke middelmaat trekt is de aanwezigheid van Klaus Kinski. Geweldig acteur, maar door zijn eigenzinnigheid en idiote gedrag hopeloos om te regisseren. De man liet zich in het algemeen niet regisseren en deed meestal z'n eigen ding. Meestal nog briljant ook.

Deed ie in deze film ook. Z'n eigen briljante ding. Kinski deed tijdens de draaidagen zijn eigenzinnige reputatie eer aan. De sfeer op de set was om te snijden. De draaidagen waren nog maar drie dagen onderweg toen Kinski al zes vuistgevechten was begonnen, waardoor de productie ernstige vertraging opliep. Behalve zijn aggressieve gedrag en weigering om teksten uit te spreken die hij niet goed vond, stelde hij bizarre eisen die het werken aan de film erg bemoeilijkten. Zo was er een gebod van Kinski dat inhield dat de regisseur geen 'Cut' of 'Action' mocht zeggen. Op die manier bepaalde Kinski wanneer een opname startte of stopte en regisseerde hij zichzelf. Eigenzinnig, idioot en ziekelijk egocentrisch. De filmcrew was er zo zat van dat regisseur Schmoeller vaak werd gevraagd: "Please, kill Mr. Kinski". Die zinssnede werd later de titel van een hilarische ultrakorte docu van Schmoeller over zijn ervaringen met Klaus Kinski. Hier te zien: Please, Kill Mr. Kinski - YouTube.

De film dan. Een kleinschalige productie met een onaangename, ranzige uitstraling. Dat heb je natuurlijk al snel als Kinski met zijn markante voorkomen een glibberig mannetje met duistere lusten vertolkt. De film is eigenlijk helemaal niet bijzonder. Het verhaal is mager en snel verteld. De film traineert vervolgens het voyeuristische en seriemoordende gebeuren en verleent aan Kinski‘s personage nog wat extra eigenaardigheden, zodat de lengte van de film toch nog de 80 minuten haalt. Heel shockerend en opwindend is het allemaal niet.

Maar goed. Klaus Kinski is dat allemaal wel. De rol van gluiperige huisbaas Gunther is hem op het lijf geschreven. Daardoor vergeet je eigenlijk dat de film verder niet veel voorstelt.

Grappig trouwens dat de jonge vrouwelijke tieners die bij Kinski een kamer huren en bij hem ontaarde verlangens losmaken, overduidelijk de tienerjaren al een tijdje terug zijn ontgroeid. Arme Klaus!

Erg matig.

Crawlspace heeft zijn status denk ik eerder te danken aan de infameuze tirades van Kinski achter de schermen. Ik kan me ook moeilijk voorstellen dat deze film een status heeft verworven dankzij de beelden die wel op het scherm staan, want ik vond het er allemaal maar matig uitzien met enkel een klein aantal aan hoogtepunten.

Ondanks dat hij zich als een zak hooi heeft gedragen achter de schermen en in een hoop andere films doet Kinski het wel aardig hier. Zijn vreemde, bijna buitenaardse uitstraling zorgt ervoor dat hij een apart personage neerzet die je geboeid weet te houden van begin tot eind. Veel concurrentie heeft hij ook niet, want de overige castleden zetten allemaal erg oninteressante personages neer.

De visuele stijl heeft zijn voordelen, maar regisseur Schmoeller weet er niet altijd even veel mee te doen. De camerabewegingen vormen waarschijnlijk het hoogtepunt van de film, want van de vallen, gangetjes en inrichting zelf moet de film het minder hebben. Er zitten zeker een aantal grappige ideeën tussen, maar deze worden maar zwakjes tot leven gebracht en weten matig te intrigeren.

De finale wordt met iets meer vaart gebracht, maar een Kinski die zichzelf opmaakt is eigenlijk te grappig voor woorden waardoor de film zelf niet meer serieus te nemen valt. Tevens weet Schmoeller er nooit echt een gevoel van claustrofobie in te krijgen, terwijl dit soort films juist een goede kans vormen om er iets gaafs mee te doen en deze fobie maximaal over te brengen.

In het algemeen is dit een film die goed had kunnen zijn, maar charisma, een inhoud, een flow en goede acteerprestaties mist. Kinski komt een eind met zijn vreemde gedrag, en de finale is aardig, maar het mist aan alle kanten wat extra's en dat is jammer, want met de juiste aanpak had dit zeker een bijzondere en eigenaardige film kunnen worden.

We weten dat Klaus Kinski geen gemakkelijke acteur was en zeker achter de schermen was hij een irritante persoon met heel veel arrogantie. In deze film is hij perfect gecast als een zielige, nare geschifte dokter die als huisbaas een kosthuis leidt voor aspirant-actrices. Hij verhuurt dan ook alleen maar zijn kamers voor dames die hij weet te begluren vanuit de ventilatieschachten. De scènes waar hij door het stelsel van ventilatieschachten zich voort beweegt en gebruik maakt van zijn proefdiertjes (ratten) en kleine valletjes worden leuk weergegeven. Ook zijn geheime kamer die vol staat met allerlei vallen en opnames met verwijzingen naar Hitler en de nazi's geeft een naar beeld over de geschifte persoonlijkheid van de dokter die constant op zoek is naar een bevrediging van eigen martelingen en moorden. Een voorbeeld is de steeds terugkomende zelfmoordneiging met het pistool waar hij de kracht uithaalt om verder te doen wanneer het niet lukt. So be it ! Dit is ook een link naar de slotscène wanneer het lot zich toch zal overtrekken door één van zijn geviseerde slachtoffers. Wel een beetje jammer dat je de meeste moorden op de vrouwelijke slachtoffers niet ziet en alleen hun dood ziet door de ogen van het hoofdpersonage.
De meest opvallende actrice die wat voor naakte scènes zorgt is de sexy blondine Tane McClure, al blijft het allemaal heel braafjes. Blijkbaar ook haar eerste filmrolletje. Later zal ze vooral in erotische thrillers te zien zijn. Dankzij Kinski en het gegeven van het complex stelsel van ventilatieschachten in het kosthuis een film die voldoende weet te entertainen. 6/10

"Heil Gunther!"

Wederom een horrorfilm die al een aardig tijdje op mijn kijklijst stond, en ik volgens mij ook een paar keer had genoteerd om te kijken tijdens de ‘horror challenge’ maar, waar eigenlijk nooit echt werk van is gemaakt. Wel altijd rustig bewaard voor de tijd rijp is, en vandaag was dan de kans hem eindelijk eens te zien. Een kleine horror projectje van de ‘Puppet Master’ regisseur Schmoeller veranderd merendeels toch wel in een tegenvallend werkje. Niet dat ik het een saaie of slechte film vond, dat zeker niet; ik had er wel een tikkeltje meer van verwacht.

Op zich was het idee van deze film helemaal nog niet zo slecht. Het is best een gestoord idee, waar een man zijn huis onderverhuurt aan verschillende studentes, die wel een bepaalde schoonheid moeten hebben om toch binnen te komen. Karl Gunther is duidelijk een eigenaardig typetje maar, weet wel vriendelijk over te komen. En zo op het eerste gezicht lijkt er maar weinig aan de hand, de dames vermaken zich wel, zingen liedjes maar, horen wel vreemde geluiden. De eerste drie kwartier wordt eigenlijk opgevuld met maar weinig bijzondere scenes. Het is prachtig om Sophie bijvoorbeeld topless te zien, er wordt hier en daar wat gevreeën en de rest is eigenlijk niet zo bijzonder.

De film ontpopt zich best lastig. Komt heel laat opgang, en moet het eigenlijk hebben van het eigenaardige acteerwerk van Klaus Kinski. Vrij snel is duidelijk dat hij dus door het huis heen kruipt via de schachten om zo de verschillende dames te bespieden maar, ook op dat vlak mocht het wel wat spannender. Misschien meer intiemere momenten, zeker als je zo’n gestoord idee bedenkt. Het blijft allemaal uit, en wist nergens echt interessant te worden.

Ook miste ik misschien het echte moorden in deze film. Zeker als je zo'n idee bedenkt kan je er veel meer leukere gore momenten uithalen, wellicht ook meer werk met de achtergrond van Gunther, het is het allemaal net niet. Een soort gestoorde zoon van een oude nazi kon in mijn ogen veel beter, het zogenaamde experimenteren, de kamers met martel- en moordwerktuigen heb ik gemist? Of heb ik niet opgelet?

Dus ja, het was gewoon niet de film geworden wat ik had gehoopt dat het zou zijn. Hoewel het met vlagen nog best creepy kon worden, had er wel veel meer uitgehaald kunnen worden, en dat maakt deze horrorfilm toch eigenlijk ook helemaal niet zo erg horror. Zonde.