Palindromes (2004)

Blijkbaar heb ik in mijn gehele leven een heleboel films gemist waar om de zoveel scenes eenzelfde personage door een andere acteur gespeeld werd.

Anyway, ik deel ook de kritiek niet dat Solondz een herhalingsoefening maakt. Ik zie er in ieder geval het negatieve niet van in. Net als een Noé of Tsukamoto gaat het hier wat mij betreft om een regisseur die uitblinkt in een bepaald iets. Laat Solondz vooral films als deze blijven maken, want niemand anders kan het zo treffend als hij.

Heb ook bij deze film weer erg hard kunnen lachen. Een geweldige bende losers en misfits bij elkaar waarmee flink de draak gestoken werd. Die hele familie Sunshine is gewoon fantastisch. Last year our special daughter ran away ... and she didn't even have any legs. Wanneer dit in een serieuze context door een bleirende, overdreven Christelijke huisvrouw wordt gezegd kan ik niet anders dan hard lachen.

Net als Happiness is het visueel ook dit keer iets te pover, muzikaal is het vooral functioneel grappig. Niet wat je noemt mooie muziek, maar wel uitermate komisch.

Wat mij betreft is Solondz de enige regisseur die stevig doorgaat als het gaat om lachen met mensen waar je eigenlijk niet mee mag lachen. Het type volk waarvan je normaal zegt "ach, hij bedoelt het wel goed, maar hij is een beetje simpel". Vind Solondz ergens een geslaagde Michael Moore.

4* voor Palindromes. Weinig kwalitatief verschil met Happiness vind ik, zie dan ook geen reden om beide films anders te beoordelen.

Lichte teleurstelling.

Het idee van de verschillende actrices voor 1 karakter is leuk en goed uitgewerkt, maar verder vind ik het deze Solondz ontbreken aan scherpe dialogen. Als zwarte komedie vind ik 'm tegenvallen. Solondz kan beter. Welcome to the Dollhouse en met name Happiness hebben een beter script en beter uitgediepte karakters en meer hilarische danwel pijnlijke scenes. Happiness blijft toch torenhoog er bovenuit steken in Solondz oeuvre.

Palindromes is vooral een freakshow geworden, bijvoorbeeld die familie in het huis op de heuvel en die obese vrouw.

3,5 sterren

Palindromes behoort helaas niet tot Solondz beste werk, maar er zitten enkele geweldige stukken in, die de film toch zeker de moeite waard maakt.

Het multiple character gegeven werkt leuk, alhoewel het zo nu en dan wellicht een beetje te geforceerd over kan komen (zonder dit was het ook wel duidelijk, dat ze keer op keer ontwikkelingen door maakt). Het meisje van de eerste paar scènes deed me heel erg aan Miranda July in Me And You denken; heerlijke scène waar ze het fotoalbum van die jongen door kijken en Aviva dan zegt dat de jongen eigenlijk altijd klein had moeten blijven.

Vanaf het SUnshine segement ontspoort de film hier en daar wat (het begin was leuk, maar het dramde een beetje te veel door imo). Gelukkig werd dit weer goedgemaakt op het feest, waar Mark zijn geniale betoog houdt (ik was zwaar ontroerd) over de constantheid van de mens (duidelijk één van de beste dialogen uit de hele film; duidelijk Solondz; hier leek hij er zelfs op.)

3,5*

Na het fantastische Happiness had ik Todd Solondz erg hoog zitten, maar kon (door omstandigheden) zijn twee opvolgende films niet in de bios kijken. Gelukkig bestaat er zoiets als DVD's, zodat ik die twee later heb aangeschaft.

Storytelling was matig (moet hem nog wel herzien) en Palindromes bleef lang in de kast staan. Tot nu!

Palindromes is sterker dan Storytelling, maar mist toch wel de kracht die Happiness heeft. Het acteerwerk is matig en het camerawerk is nietszeggend. Wel bevat de film enkele sterke scenes met goede dialogen en is de muziek erg mooi. Toch zie je het vakmanschap van Solondz in de film terug.

Ik kan, en wil, deze film geen onvoldoende geven, want dat verdient hij niet. Maar een dikke voldoende kan ik hem ook niet geven. Toch maar een kleine 3,5!

3,5*

Iets minder komedie en iets meer drama in vergelijking met Happiness vind ik. Solondz schopt met zijn laatste film weer lekker tegen de schenen van Amerika aan met onderwerpen als abortus, pedofilie en jesus freaks. Dit keer worden er niet meerdere personages gevolgd, maar ligt de focus op het lelijke eendje Aviva dat niets anders wil dan een kind krijgen. Naast een maatschappijkritische blik levert Palindromes dan ook een vermakelijk verhaal over de levenswandel van een jong Amerikaans meisje.

Hoogtepunt voor mij was het deel dat zich afspeelde bij de christencommune, geleid door Mama Sunshine die jonge 'misfits' probeert om te scholen tot brave christenen. Het gebruik van verschillende actrices vond ik wel geslaagd. Het acteerwerk bleef gelukkig redelijk consequent.

Het zes jaar oudere Happiness heeft iets meer en hardere humor en vind ik daarom nog een tikkeltje beter. Dit laatste werk is echter ook zeer de moeite waard. Hopelijk komt de man binnenkort eens met wat nieuws.

Iets minder dan het geniale Happiness, maar toch weer een geweldig filmpje van Solondz. Het creëren van grote contrasten in thema en uitvoering is zijn trademark en ook hier zijn zijn typerende kenmerken in te vinden. De schaamteloze confrontatie met niet al te bevoordeeld volk is weer van de partij, waardoor er ook in Palindromes een stel parels van scènes zitten. De sequentie bij de Jesus-freaks is inderdaad magistraal, net als de types die daar rondlopen (die Peter Paul is echt een geweldig typetje), maar ook de relatie tussen een pedo en een kind wordt hier als een bijna doodgewone relatie neergezet, waardoor er een vorm van sympathie ontstaat voor deze 'losers'. Solondz zorgt er gewoon voor dat elke nieuwe scène interessant blijft, door zijn onconventionele aanpak van dit soort zaken en dat is wat ik graag zie. Een film die uitdagend en prikkelend is en nog wel even door je hoofd blijft spoken. Geen meesterwerk als het superieure Happiness, maar Palindromes verdient zeker een dikke 4*. Zwarte humor in optima forma.

Ergens een beetje jammer dat Solondz ooit Happiness maakte. Omdat zijn films veel terugkerende thema's en stijlmiddelen hebben ga je alles wat de men maakt daar toch onwillekeurig mee vergelijken en ook Palindromes haalt nergens het niveau van Happiness. Happiness was veel scherper, pijnlijker en grappiger.

Palindromes is toch helemaal geen slechte film. Duidelijk beter dan Storytelling ook. De film is misschien wel het scherpst in het de draak steken met een moeder die onder het mom van het belang van haar kind stevig over de gevoelens van de dochter heenwalst, maar ook als het allemaal wat absurder wordt (de familie Sunshine) is het regelmatig erg leuk. Toch voelt deze film softer aan dan Happiness en dat komt omdat alle situaties net wat dikker zijn aangezet en net iets verder van het dagelijks leven afliggen. Ook zijn de dialogen en vooral de timing van Happiness gewoon sterker. Al zitten hier ook wel een paar pareltjes van teksten in.

3.5*

Niet helemaal geslaagd en visueel niet bepaald geïnspireerd, maar interessant en onderhoudend genoeg voor een ruime voldoende. Bizarre personages, zwarte humor en een deprimerende kijk op het amerikaanse gezinsleven- het zit er weer allemaal in. De gimmick om Aviva te laten vertolken door een hele reeks actrices van allerlei leeftijden werkt verrassend goed en de film wordt sterker naarmate hij vordert. Origineel en maf, maar gelukkig vaak ook tot nadenken stemmend.

Todd Solondz maakt met Palindromes weer een zeer degelijke film, zeker niet zo goed als Happiness maar ook niet zo slecht als Life During Wartime.
Had vooral in het begin van de film wat moeite om 5 verschillende meiden als 1 personage te zien, al was het idee erg origineel kwam het in de film niet altijd even sterk naar voren.
Vond het stukje met de dikke negerin wel hilarisch bedacht, ook het einde was leuk gedaan en zag je onder de vrij partij alle 5 de meiden terug komen, met als afsluiter weer het jonge donkere meisje die denkt zwanger te zijn

Kortom: zeker weer een leuke en bizarre Solondz film, die soms een beetje moeilijk te volgen is door dat 5 mensen 1 personage moeten voorstellen.

3,5 sterren.

Mijn 3e film van Solondz, haalt niet de scherpte en het niveau van Happiness maar ook dit is een lekker eigenzinnig filmpje dat ver weg blijft van enige vorm van meligheid of braafheid.

Dat de hoofdrol wordt vertolkt door een handjevol verschillende jonge dames maakt de film eigenlijk niet lastiger om te volgen. De vertelling is ook netjes in hoofdstukken ingedeeld. Weet niet waarom Solondz precies hiervoor gekozen heeft maar misschien om aan te geven dat de uiteindelijke uitkomst niet van de persoon afhankelijk is? Dat het zoveel verschillende meisjes kan overkomen? Zoiets?

Geweldig is ook hier opnieuw Solondz visie op opvoeding. Die moeder en vader zijn echt hilarisch. Schitterende dialogen ook weer. Het absurde en surrealistische uitje bij The Sunshines zorgt voor een aangename break in de film.

Het geheel is niet echt stijlvast, soms wat lastig om aan te geven wat Solondz nu eigenlijk wil met deze Palindromes. Is het een Coming-of-Age drama, tragedie, komedie of toch een roadmovie? Het is van alles wat en itt Happiness voelt het allemaal wat minder solide.

Een nette 3.5* lijkt mij voldoende maar dat Solondz een filmmaker is om in de gaten te houden is me na 3 films wel duidelijk. Eindelijk weer eens iemand die lak heeft aan de geldende conventies en het risico durft te nemen om zijn neus te stoten.

Hulde daarvoor

Een bijzondere film. Ten eerste wordt Aviva niet door één personage gespeeld, maar door een zevental. Gelukkig is het niet te verwarrend, maar 'k had wel een gevoel dat je er door minder meeleeft. Ook door in hoofdstukken (soms korte van misschien nog geen 10 min) te werken was dit toch wel wat wennen.

De film was aangeprezen als drama/komedie, maar 'k zou hem toch eerder onder drama klasseren, behalve dat de dialogen soms wat zwarte humor bevatten en natuurlijk die episode met die Christelijke familie , maar de thema's mochten van mij gerust wel wat subtieler geweest zijn, want die zijn vaak wel wat grof gebracht.

Tja een aanrader of niet? 'k vond hem eens goed om te bekijken, maar het zal bij een keertje blijven.

Dit is w.m.b. weer een flinke stap de goede kant op van Solondz. Echt een sterke film zelfs. Hoewel hij weer veel vaste thema's op een heel duidelijke Solondz manier behandelt, heeft dit w.m.b. echt voldoende eigen smoelwerk. Dramatisch sterk, zeer komisch en veel goede scenes. Ook trucjes als met de verschillende actrices werkte goed. 4 sterren, fijn om te zien dat deze regisseur door is gegaan en niet blijven hangen in het geweldige Happiness (wat een beetje het probleem van Storytelling was).

Aardig!

Hapiness vond ik behoorlijk grappig, Storytelling wat minder, en deze zit er tussenin. Het is nergens dat ik krom lig van het lachen, maar de situaties zijn wel dusdanig over the top, dat ik het erg vermakelijk vind, met name het christelijke gezin. Verder redelijk origineel om de hoofdrol door meerdere personen te laten spelen, waarbij etniciteit en geslacht geen rol speelt. Net als de eerder genoemde films van Solondz visueel niet al te sterk, desalnietemin is ook Palindromes vermakelijk. 3*.

Oei, wat git- en gitzwart! Het duurde even voordat ik doorhad dat Aviva door meerdere actrices wordt gespeeld, maar vond dit uiteindelijk geen ramp. Grappig dat dit eigenlijk een (zeer los) vervolg is op 'Welcome to the Dollhouse', dat ik overigens wel een betere en nog wrangere film vind.

Todd Solondz blijft uniek en van mij mag hij dit soort films blijven maken. Al halen ze wellicht niet het niveau van Happiness, ze blijven vermakelijk en zijn nooit saai. Zelden een filmmaker gezien die je zo met een enorm gevoel van plaatsvervangende schaamte laat zitten kijken.