The Mummy's Ghost (1944)

Amusant, maar verder geen geweldig vierde deel in de Mummy-reeks. Het plot is meer of minder identiek aan de vorige delen, de mummie is weer als nieuw (zelfs na de indrukwekkende brand in het vorige deel) en aan de "bijzonder zeldzame" tanabladeren is er nog steeds geen gebrek.

Ik ben dol op Lon Chaney, maar als mummie is hij niet veel soeps. Het is zo'n saai personage. Onvoorstelbaar dat hij hem hierna nóg een keer zou spelen.

Pluspunten zijn de mooie Ramsay Ames in een nachtponnetje (ook al heeft ze verder geen klap te doen) en de gekke plaats waar Kharis en zijn meester zich verschuilen: een afgelegen hut bovenop een torenhoge mijnschacht. Dat had ik nog niet eerder gezien.

Verder is het helaas pure armoe. Zo erg zelfs dat de woedende meute uiteindelijk een debiel hondje moet inschakelen om het mysterie op te lossen. Tja.

1.5 sterren.

Ik vind deze juist een stuk beter dan de twee voorgaande Kharis films.
Het plot bevat veel van dezelfde elementen uit de voorgaande films ja, maar deze keer vind ik het toch een stuk beter uitgewerkt. Daarnaast vond ik het idee van Ananka's reïncarnatie wel fris. Natuurlijk is het niet origineel als je er de Egyptische mythologie bij haalt, maar je moet er maar net op komen om het te gebruiken.
Verder scheelt het dat de film maar een uur duurt, hierdoor verveel je jezelf als kijker niet snel.
Qua acteer werk stelt het allemaal niet zoveel voor, maar slecht kan ik het ook niet noemen. John Carradine zet nog het meest memorabele personage neer. Lon Chaney is verre van angstaanjagend in zijn mummie kostuum, maar goed, dat had je wel vaker met dergelijke films.

Eerst was er The Mummy's Hand (1940), toen The Mummy's Tomb (1942) en ten slotte The Mummy's Ghost (1944). Althans, wat deze Kharis mummy films betreft. Uiteraard begon het met The Mummy (1932). En stiekem was het met deze derde titel uit de reeks ook nog niet af, want The Mummy's Curse (1944) zou ook nog volgen. En die had ik al wel gezien, dus blijkbaar kijk ik de Kharis films in omgekeerde volgorde. Ik geloof niet dat het veel uitmaakt.

Chaney speelt hier wederom de mummie, en het is moeilijk voor te stellen dat men er destijds echt bang van is geworden. De drommen zombies van Romero decennia later blonken ook niet uit in wendbaarheid en tempo, maar ze waren met velen en hadden het voordeel van omsingeling. Als je van Chaney’s mummie niet weg kunt komen zou je bijna kunnen beargumenteren dat het natuurlijke selectie is. Oorspronkelijk zou Acquanetta de vrouwelijke hoofdrol vertolken, maar schijnbaar gleed ze op dag 1 tijdens haar eerste scène uit, en dwong haar lichte hersenschudding Universal om de actrice te vervangen. Het werd Ramsay Ames, en hoewel de rol (zoals wel vaker in dit soort films) weinig voorstelt, is ze een prettige verschijning; een kwaliteit die ze in kon zetten als Pin-Up Girl toen haar filmcarrière helaas niet echt van de grond kwam.

Mijn kopie van The Mummy’s Ghost klokt exact 60 minuten, en dat zorgt er mede voor dat hij niet echt gaat vervelen, al is het allemaal niet zo spetterend.

2,5*

Met dit derde deel keerde we weer terug naar Mapelton, Massachusetts. Maar eerst zien we de Hoge Priester van Arkam, Andoheb (George Zucco), die blijkbaar weer vol leven zat nadat hij in de vorige film juist het stokje overgaf omdat hij stervende was. Enfin Yousef Bey (John Carradine) krijgt de missie om Kharis terug te brengen naar Egypte samen met het gemummificeerde lichaam van prinses Ananka. (ze weten schijnbaar ook niet goed wat ze willen?) Hoe het kan dat de mummie nooit gezien is nadat hij ongeschonden uit de brand kwam was mijn niet duidelijk? Ook Professor Matthew Norman (Frank Reicher) zat in de laatste film en is er blijkbaar niet slimmer op geworden. Hij doet nu een onvergetelijk domme actie, terwijl hij eerst zich volledig bewust was van Kharis. Als laatste zien we de nieuwkomers Tom Hervey (Robert Lowery)en zijn Egyptische vriendin, Amina Mansori (Ramsay Ames) Tja je hoef niet heel diep te denken hoe het in elkaar steekt. Ikzelf kreeg ook het gevoel dat er leentjebuur was gespeeld bij Frankenstein door de woedende menigte en de mijnschacht/molen. Daardoor is de film helaas maar middelmatig om echt goed te zijn. De speelduur van stipt een uur en de eye candy "B”-film actrice en pin-up van 1940, Ramsay Ames kunnen mij gelukkig nog tevredenstellen.