House of Horrors (1946)

‘Een onsuccesvolle beeldhouwer redt op een avond het monster The Creeper van de verdrinkingsdood. Het monster is hem eeuwig dankbaar, en de kunstenaar maakt van de gelegenheid gebruik om The Creeper korte metten te laten maken met de kunstcritici die hem altijd vernederen’, aldus de synopsis. Hell hath no fury like an artist scorned, weet deze generatie dankzij Uwe Boll. In die zin is House of Horrors zijn tijd dus ver vooruit.

Het karakter van The Creeper is aardig, en met zo’n bijnaam mag hij natuurlijk wat schlocky zijn. Ik had er wel Karloff associaties bij. Rando Hatton (die de rol vertolkt) leed aan Acromegalie, een zeldzame ziekte die gepaard gaat met een buitenproportionele groei van lichaamsdelen zoals armen, benen, handen, voeten, neus, kaak en jukbeenderen. Hij zou de rol nogmaals vertolken in het losse vervolg The Brute Man (1946).

Veel stelt het niet voor en eng wil het niet worden, maar saai is het evenmin. Met een speeltijd van net een uur is het zo voorbij, en telkens als je denkt dat het saai begint te worden, laten ze Joan Shawlee weer even in beeld komen terwijl ze aan het poseren is.

Hoe dat door de Hays code is gekomen snap ik niet helemaal, maar ik was blij verrast dat Sweet Sue uit Some Like it Hot in haar jongere jaren zo’n schone deerne was.

3*

Sfeervolle oude horror prent die van een vrij simpel plot toch een interessant uurtje(en 5 minuten) weet te maken. Mede door de speelduur heeft de film een aangenaam tempo, er wordt veel gewerkt met nachtelijke scènes, mist en vanzelfsprekend schaduwen. Dit alles zorgt wel voor een grimmig sfeertje.

Rondo Hatton is verre van de beste acteur, maar door zijn uiterlijk toch een bijzondere verschijning. Geen make-up was nodig want hoogstwaarschijnlijk kwam zijn aandoening (helaas) door een bepaald soort gifgas in de eerste wereldoorlog. Knap dat deze acteur zijn uiterlijk heeft om kunnen zetten in succes, ook al is hij helaas niet oud geworden.

Wat ook opvalt in deze film is het vrouwelijk schoon, leuke opvallende actrices! En een overtuigende detective rol van Bill Goodwin die helaas ook al op vrij jonge leeftijd is gestorven.

House of Horrors is niet echt bijzonder maar wel erg vermakelijk kijkvoer en fijn om eens mee te pakken.

3,5*

Deze vroegere Universal Studios horrorfilm bezit een vrij algemene titel die er zo maar op is geplakt. De worstelende beeldhouwer Marcel redt de misvormde maniak de "Creeper" en gebruikt hem om critici te vermoorden. Ondanks dat het in de jaren '40 gewoon een standaardfilm was met een misdaad die niet ongestraft kan blijven (Pre-code) zijn er ook paar leuke dingetjes. De film is licht en er is geen echt mysterie maar doet een poging tot diepgang; zo is de antiheld/schurk sympathiek en is ook een verrassend sterk vrouwelijk personage in Virginia Grey als journaliste Jean Medford. Het is kort, er zitten af ​​en toe leuke momenten in, en er is meerder vrouwelijk schoon, al met al erg vermakelijk! Helaas stierf acteur Rondo Hatton die een acromegalie-aandoening had, in hetzelfde jaar nog voordat dat "House of Horrors" uitkwam,