Le Combat dans l'Île (1962)

In strijd met hetgeen de titel zou laten vermoeden, toch een eerder psychologisch drama, zij het wel met een gewelddadige achtergrond.

Alain Cavalier is mij eigenlijk onbekend maar ik verneem van de supervisie van Louis Malle en één en ander lijkt toch herkenbaar : het soms theatrale van de acteurs, de fluks wisselende emoties en de niet altijd begrijpelijke reacties van de personages.

De film heeft zekerlijk de nodige spankracht, de dialogen zijn klaar, duidelijk en eenvoudig maar de muziek overdrijft in intensiteit telkens zich in het intrige een nieuw feit voordoet.

Met Romy Schneider, Jean-Louis Trintignant en Henri Serre zit de film goed voor wat de acteerprestaties betreft.

Juweeltje van de Franse cinema uit de jaren zestig, in fraai zwartwit, met een afwijkende score (zit niet altijd op de goede plek), een bloedmooie Romy Schneider, een jonge Jean-Louis Trintignant in een hoekige rol en een intrigerend verhaal. Of de gang van zaken rond die aanslag en het optreden van die terroristengroep nu helemaal geloofwaardig zijn laat ik in het midden. Al zal dat zeker in 1962 met het optreden van de OAS en de bevochten onafhankelijkheid van Algerije actueel zijn geweest. Nu zegt ons dat nog weinig.

Deze film kijk je vooral voor Romy Schneider, hier op haar mooist, in samenspel met Jean-Louis Trintignant. Romy laat hier haar hele palet aan gevoelens zien. Iedere gezichtsuitdrukking is een feest om naar te kijken. Wat ook een feest is, voor de autoliefhebber, zijn al die Franse auto's uit de jaren zestig, met voorop natuurlijk de DS, in de mooiste uitvoering met de oorspronkelijke koplampen, en niet die dubbele achter glas (plastic). Maar ook opvallend veel Simca's. Zal wel een dealtje met de fabriek geweest zijn. Die bestond toen nog....

Typisch een product van zijn tijd. Vooral de eerste helft van de film overtuigt. Leuk om zowel Trintignant als Schneider in hun jonge jaren te zien bovendien.