Alfie (1966)

Alfie staat bij de Britten te boek als een van de beste Britse films ooit. Nummer 33 in de BFI top 100 bijvoorbeeld.

Alfie betekende ook de echte doorbraak voor Michael Caine als hoofdrolspeler, en het duurde wel een tijdje voordat hij dat Alfie imago van zich af wist te schudden. Tja, de film draait nu eenmaal geheel om Alfie, de jongeman van simpele komaf met een grote bek en een klein hartje die alleen maar 'birds' wil scoren. En 'birds' scoort ie volop.

De reden van de populariteit van de film is het feit dat (voor de eerste keer???) Alfie [met vet accent] commentaar levert in de camera. Een voice-over in beeld dus. Een stijlmiddel dat tot nu toe nog steeds schaamteloos wordt gekopieerd. Tevens geeft de jazzy muziek (Burt Bacharach) de jaren 60 sfeer goed weer. En de film is op en top Brits.

Toch heeft de film de tand des tijds niet geheel doorstaan. Het ademt nu eenmaal sixties uit. Destijds waren de aangesneden onderwerpen (waaronder een hevig emotionele abortus-scene) taboe-doorbrekend. Leuk tijdsbeeld, en de film mag absoluut gezien worden.

Naast 'de tand des tijds' is ook de te lange speelduur een kritiekpunt.

3,5* Veel beter dan de moderne Amerikaanse remake.

Michael Caine speelt zeker niet slecht en is overtuigend in z'n rol. Maar het verhaal duurt te lang en het geheel is eigenlijk toch wel wat gedateerd. De stijl van praten in de camera was voor die tijd wel vernieuwend, maar is ook niet echt zo'n grote troef. Iets korter en wat kleurrijkere randfiguren zouden beter geweest zijn.

Film laat te duidelijk zien dat het een verfilmd toneelstuk is. Het acteren vond ik over de hele breedte nogal houterig, zo'n beetje het niveau van middelbare schooltoneel. Het enige echte pluspunt is de verschijning van de roodharige Jane Asher. Al met al matig en zeker niet beter dan de Amerikaanse remake uit 2004.

Ietwat tegenvallend.

Ondanks enkele gevatte passages, waaronder het begin, bevat de film te veel lange stukken die niet boeien. Ook Alfie komt niet even logisch/ boeiend over. Dat hij zo eventjes z'n kind mee opvoedt, is nogal tegenstrijdig met de situatie. Zo zitten er nog wel enkele stukken in.
De andere personages, en dan heb ik het over de vrouwen, zijn nogal leeg en worden erg dom/ naïef neergezet.

Michael Caine doet het bij momenten goed, maar hij is imo te druk. Hij heeft natuurlijk wel zo'n typische kop en de ietwat stijf-Britse manier van gaan.

De cameramonologen zijn natuurlijk wel goed gevonden (ik ga ervan uit dat dat in 1966 nog niet gedaan was); maar erg aantrekkelijk ziet de film er niet uit. De kleuren zijn erg dof en het ziet er dan ook allemaal erg gedateerd uit. De muziek is wel sfeervol.
Alfie is ongelooflijk seksistisch - alle vrouwen aka 'birds' worden 'it' genoemd - en dus mogelijk niet voor iedereen even toegankelijk.

2,5

Bij monde van een jonge, uitstekende Michail Caine, worden levensopvattingen van een onverbeterlijke, uiteraard egoïstische, playboy rechtstreeks naar de kijker gebracht en geïllustreerd aan de hand van meerdere voorbeelden. De film is wat langdradig, valt soms min of meer in herhalingen, maar is toch met een gekende Britse flegme gebracht, best boeiend en genietbaar.

De remake met Jude law was al niet echt super maar ik had wel een beetje verwacht dat deze een stuk boeiender zou zijn , dat bleek een misvatting van mijn kant te zijn en ondanks dat Caine het best leuk doet en het commentaar dat hij in de camera af en toe geeft prima werkt is de film zelf nogal saai omdat het teveel herhaling van zetten is .
De moraal aan het einde ( de man is egoistisch en mag niet genieten van zijn vrijheid ) waarin hij ineens door alle vrouwen gedumpt wordt is behoorlijk ongeloofwaardig en zwak uitgevoerd .