Dead of Night (1974)

Briljant idee van de producenten om in 1974 een film uit te brengen over een zombie-Vietnam-veteraan. Zo'n beetje de eerste Vietnam-veteranen-film dus.

Ondanks de low-budget-productie een zeer goede horrorfilm die wel een beetje doet denken aan de vroegere films van David Cronenberg. Met name tegen het einde, als Andy langzaam maar zeker in staat van ontbinding begint te verkeren, briljante make-up-effecten.

Cult-Trash-film die absoluut niet tegenvalt. Wordt volgende week nog een keer herhaald op ARTE rond een uur of 3.00 's-nachts. Originele versie met Duitse ondertiteling.

Prima film weer van Bob Clark. Na Black Christmas weet ook Deathdream een nare onderhuidse sfeer te creëren met een fantastisch uitgangspunt. Clark omzeilt elk cliché wat het zombiegenre kent en maakt hier haast een semi-drama van. Deed me in dat opzicht een beetje denken aan George A. Romero's Martin, een film die het vampiergenre ook vanuit een andere hoek benadert. Zo speelt Clark maar al te graag met horror en heeft hij hiermee al bijzonder werk op zijn naam staan, werk wat in het geval van Black Christmas baanbrekend was. Jammer dat deze regisseur zijn potentie heeft evrgooid met veelal flauwe komedies. Deze man verdient veel meer credit.

4*

Helemaal eens met WendyVortex - Na het verrassende Children Shouldn't Play with Dead Things levert Bob Clark ook in dit rauwe werkje een puike, donkere, suspensevolle horrorprestatie af!

Wederom een verrassend goed gelukt ranzig, gruizig stukje sleazoid trash. Een van de vroegste, en zéker een van de betere Vietnam veteranen-flims! In al zijn ranzigheid kan het zich qua sfeer en thematiek meten met tijdgenoot Forced Entry. Waar in laatstgenoemde het porno-icoon Harry Reems (SANS porno-snor!) in zijn post-traumatische psychose aan een indrukwekkend wrange stalk/rape/slash/kill rampage begint, gooit Bob Clark het over een andere, even effectieve, boeg door de doodgewaande Vietnam-ganger langzaam maar zeker te veranderen in een niet te stoppen bloeddorstig monster, een zombie? Dit kan zich qua rauwheid en rans meten met genregenoten als genoemde Forced Entry en het latere wrange Vietnam verwerkingsdrama Combat Shock. Het is smeriger dan Taxi Driver, harder dan First Blood en vuiger dan The Deer Hunter.

In een knappe bewerking van het verhaal The Monkey's Paw van W.W. Jacobs, krijgt een ziekelijk burgerlijk suburban gezinnetje tot hun afgrijzen bericht dat hun enige zoon is gesneuveld in Vietnam. In haar vertwijfeling weigert de koppige vrouw des huizes te geloven dat 'haar jongen' dood is. Tot ieders verrassing staat hij de volgende dag 'gewoon' voor de deur, gezond en wel(!?).

Wie The Monkeys Paw kent, weet dat geen wens ongestraft vervuld wordt. En zo is het. Er is 'iets' met Andy, hij gedraagt zich vreemd. Wurgt zonder enige aarzeling de -ineens vals naar hem uithalende!!!!- gezinshond. Als er ook nog eens her en der lijken opduiken, ontdaan van liters bloed, weet de lokale sheriffs department, maar ook pa, dat er iets hélemaal niet goed is in het stadje! Gaandeweg spoort ma haar zoonlief aan te gaan daten, daar knapper je van op! Maar kan hij het wel aan? Hoe zit hij mentaal in elkaar? En waarom heeft hij -zélfs 's nachts, die eeuwige zonnebril op!

Dit is een effectieve trash horror metafoor voor de post-war trauma waar zoveel Vietnam-veteranen mee thuiskwamen. Deze lowbudget gut-muncher levert echter ook een paar zéér effectieve gory fleshripping scénes af! De gore en zombie-effecten zijn ook nu weer prachtig gemaakt door Bob Clark's sidekick Alan Ormsby. Ditmaal werd hij bijgestaan door de koud van Vietnam terugekeerde oorlogsfotograaf Tom Savini! Zijn ervaring en expertise werden goed ingezet.

Hoewel het verhaal zich focust op Andy's ouders, en hun veranderende, desintegrerende relatie, zet de welhaast timide Richard Backus een prachtige -ietwat ingetogen- Vietnam-zombie neer. Zijn morele karakter is expres, effectief ambigue gehouden. Het ontbindende levende lijk werd perfect geschminkt door Ormsby en Savini.

Voor (een van) de eerste anti-Vietnam-films, en gore creaties van Duo Ormsby/Savini, 4,5 purple stars.

Het filmdebuut van Tom Savini, de meest gepassioneerde/getalenteerde make-up en FX-artist sinds Lon Chaney. Met zijn achtergrond als oorlogsfotograaf in 'Nam was hij de juiste man op de juiste plaats in deze beklemmende film van Bob Clark, over een doodgewaande oorlogsveteraan die naar huis terugkeert, maar niet meer zichzelf is. De ijzige blik van Backus en de schitterende make-up spelen de hoofdrol in dit in wezen aandoenlijke verhaal met als diepere laag kritiek op de Vietnam-oorlog. De nachtelijke scènes waarin Andy op zoek gaat naar bloed zijn in combinatie met de pianomuziek behoorlijk spannend. De sterkste scène speelt zich echter af in de drive-in, waar Andy letterlijk uit elkaar valt. Een knap staaltje body-horror.

Precies een andere film hier bekeken gezien de paar recensies

Dead of Night....tja eigenlijk was mijn opzet om die van 1945 te bekijken. Blijkbaar een vergissing. Matig horrorwerkje dat wat voortkabbelt zonder enige spanningskracht. Het verhaal wist me niet te boeien en het slot kent een makke uitwerking. 5/10

Deathdream aka Dead of Night. Eén van de eerste Vietnam oorlog zombie films.

Nadat de ouders van Andy thuis te horen krijgen dat hun zoon is gesneuveld in de Vietnam oorlog, weigert zijn moeder dit te geloven. Ze doet s’avonds een gebed dat hij veilig en wel thuiskomt. Enkele dagen later staat Andy s’nachts in de hal. Iedereen is dolblij, maar niet voor lang. Andy is veranderd en niet dezelfde jongen. Hij praat nauwelijks en maakt s’avonds geheimzinnige uitstapjes. Er verdwijnen mensen uit de buurt, en zijn vader begint langzaam te vermoeden dat hun zoon hierachter zit.

Iets groter budget dan “Children Shouldn't Play with Dead Things”, en een enorme stap op kwaliteit. Beklemmende en sinistere sfeer in deze ‘Nam zombie flick.

Scene in de auto op de drive-in is veruit het hoogtepunt. Met de special make-up effects van wizard Tom Savini.

Gezien op bluray uit de triple Bob Clark Collection boxset van 101BlackLabel.