Lepel (2005)

Tegenvallende Van de Sande Bakhuyzen film.

Ontstijgt nergens de middelmaat. Alle acteurs zijn minder dan goed dan in andere films waarin ze speelden. Kinderen regisseren is een vak apart blijkt maar weer eens. Neeltje de Vree was zoveel beter in Verder dan de Maan. Joep Truijen acteert matig, er zit erg weinig expressie in zijn gezicht.

Ook de rol van Carice van Houten maakt weinig indruk en komt zelfs vrij kleurloos over. Alleen in het laatste deel van de film, wanneer ze met de kinderen samen speelt, toont ze beter spel.

Bij Cloaca en Familie had de regisseur de luxe dat er maanden op toneel gespeeld is voor de film werd gedraaid. Bij Lepel wist hij blijkbaar even niet meer hoe het ook alweer moet als je van begin af alles moet opstarten voor de film. Van deze regisseur verwacht ik betere spelregie.

Van de Sande Bakhuyzen heeft dit blijkbaar zelf ook als een tussendoortje beschouwd, anders kan ik het niet goed plaatsen. En het is blijkbaar zijn genre niet.

Mieke de Jongs scenario is ook niet echt je van het. Een standaard verhaal met vrij standaard dialogen. Zo'n film die zich voornamelijk afspeelt in een warenhuis zal voor kinderen wel boeien wellicht, maar voor volwassenen heeft de film weinig in petto.

Krappe 2,5 sterren.

Redelijke film. De twee kids doen het heel aardig, wellicht nog wel beter dan sommige ouderen (o.a. Carice kan stukken beter; wel redelijk lollig overgens, die auto-fetish). Het verhaal is hier en daar net iets te kinderlijk en sommige karakters zijn net iets te karikaturaal waardoor het niet altijd even goed werkt. Zeker niet slecht dit, maar als ik mag kiezen zie ik toch liever een film als Minoes. Leuk voor de kids én leuk voor de ouders.

Waarom scoort deze film zo opvallend laag?? Ik heb zitten te genieten, genieten, en genoten heb ik ook nog! Wat een héérlijke film is dit! Ik vraag me af, als het nog iets minder volwassen zou zijn geweest (iets karikaturaler, iets meer uit de werkelijkheid), hoe de film er dan uitgezien zou hebben. En ik vraag me eigenlijk ook af wat de Britten met dit scenario zouden hebben gedaan! Laten vertalen naar het Engels, lijkt me dan de eerste stap.

Af en toe is de film heerlijk droog; mensen hier vinden hem mierzoet, kan ik wel begrijpen, maar hier stoort het me toch echt niet. Men heeft het over matig acterwerk; inderdaad, die kinderen (vooral Joep Truijen, eigenlijk) waren niet altijd overtuigend, maar na het zien van De Schippers van de Kameleon heb ik daarover echt níks te klagen!

Wellicht had de film dus iets meer uit de werkelijkheid kunnen worden getrokken, maar ik vind hem geweldig! Hij had wel iets langer mogen duren! Of nee, toch niet, want we gingen gisteravond ook nog naar Cloverfield, en we waren nog maar nét op tijd !

Vreselijke kinderfilm die nergens vermakelijk of goed is. Misschien is dit zelfs voor kinderen en volwassenen saai. 0,5.

Een flinterdun en voorspelbaar verhaaltje krijgt een welhaast surrealistische draai in de handen van regisseur Van de Sande Bakhuyzen. Gras is net iets groener; de sterren schijnen net iets geler tegen de zwarte hemel; en zelfs de steriele saaiheid van een winkelcentrum verandert in een kinderparadijs. Vooral de volwassen acteurs stelen de show, onder aanvoering van de heerlijk karikaturale slechterik die Loes Luca speelt. Alles klopt. Natuurlijk is het niet opgehangen aan de peperdure special effects die de Harry Potters in de wereld bieden, maar deze regisseur bewijst dat de ware magie dichter bij huis te halen valt. Eeuwig zonde dat hij op jonge leeftijd is overleden, want deze man had vast nog meer kunstwerkjes af kunnen leveren.

Loes Luca. Ik vind haar vreselijk sinds haar rol in Ja Zuster Nee Zuster, iets waar ik therapie voor overwogen heb na het kijken. Nee, dat soort films zijn dus niets voor mij. Ik word er chagrijnig van, vervelend en bitchy. Nog meer dan normaal. Daarom heb ik maar besloten om dergelijke films gewoon niet te kijken, gezelliger voor vrienden waar ik ze mee kijk en ook fijner voor mezelf.

Toch wilden de oudere kinderen van mijn werk graag deze film zien. Ugh, niet Loes dacht ik nog,

maar toen ik de naam Carice van Houten zag, was ik enigszins om. ''Dan zal het wel meevallen.''

En ja, het viel inderdaad mee. Dit soort films zullen me nooit helemaal enthousiast weten te krijgen. Het is simpelweg niet mijn ding. Barry deed het prima, de jonge cast ook (Al moest ik op de een of andere manier telkens aan het jongetje van Insidious denken, wat best afleidend werkte).

Je hebt de slechte mensen en de goede mensen, iets wat nou eenmaal vaak terugkomt in kinderfilms, maar nergens voelt het storend of opgedrongen. Het duurde even voordat ik in het verhaal zat, maar ik betrapte mezelf er op dat ik soms stiekem wel een glimlachje op mijn gezicht had. Ondanks -de in mijn ogen verschrikkelijke- Loes Luca. Misschien toch maar wat minder zeuren en gewoon letten op de goede dingen van een film, al die vooroordelen telkens...

Leuke Nederlandse kinderfilm, om zo in de ochtend van nieuwjaarsdag te bekijken.

Het verhaaltje is erg simpel, maar de invulling is best aardig. Visueel valt Lepel vooral op door de opvallende felle kleurtjes, die gebruikt worden. Veel rood, geel en groen, wat vaak terugkomt bij de huizen, de auto's en de winkel, waar het verhaal zich grotendeels van de tijd afspeelt.

De acteurs doen het aardig, en zijn niet opvallend goed of slecht. Joep Truijen doet het zeker niet slecht. Loes Luca is soms wel een irritant omaatje, en van Houten en Atsma vullen hun rol ook redelijk in, al hadden ze er nog wel wat meer uit kunnen halen.

Maar het verhaaltje kabbelt lekker voort, en verveelt of irriteert geen moment. Hoogstaand is het allemaal niet, maar als een kinderfilm aan het einde toch een glimlach op mijn gezicht weet te toveren, heeft het klaarblijkelijk toch iets goeds gedaan.

3,0*

Best een leuke jeugdfilm met een leuk verhaal en er wordt ook leuk geacteerd.