Comme une Image (2004)

Won in Cannes de Gouden Palm voor beste scenario. 11 november dus in de Nederlandse bioscopen.

Speelt al een tijdje in België. Ik ben deze avond gaan kijken, en toch niet echt een hoogstaande film. Niet onderhoudend genoeg qua verhaal, de muziek is niet helemaal mijn stijl, en de sfeer is ook niet aangenaam... Wat rest er nog?

Hebben pas twee mensen deze film gezien? Ben er erg benieuwd naar geworden na enkele zeer positieve recensies. (o.a. cinema.nl)

Het begint wel aardig met vooral de vader die zorgt voor wat grappige stukken dialoog. Wat mij zo tegen staat is dat al vrij snel duidelijk is dat iedereen zo zijn eigen problemen heeft en dat vrijwel iedereen egocentrisch blijft doen. Dat is dan het drama zonder al te veel gevoel. De film valt in dat hokje Franse praatfilms te plaatsen en daar is niks mis mee. Niet dat alle Franse films praatfilms per definitie zijn, maar er zijn er die niks losmaken. Jaoui schrijft, regisseurt en acteert, leuk en aardig maar het resultaat is middelmatig. 2.5 sterren

vond het een hele mooie subtiele film

Kwam helemaal niet boven de middelmaat uit. Beste scenario in Cannes?

Eerste film van Jaoui vond ik veel genietbaarder.

Ik heb er erg van genoten. De film heeft me van begin tot eind weten te boeien, de klassieke soundtrack was erg gepast, het acteerwerk was sterk en ik heb me zeer goed kunnen inleven in het verdriet/frustratie en afwegingen van de verschillende personages. Dit is toch waar de film om draaide.

4*

Mooie subtiele relatiefilm in de beste Franse traditie, maar ook met nogal wat humor die me soms aan de betere films van Woody Allen deed denken. Het script is erg ingenieus in elkaar gezet, en het verbaast me niks dat het een prijs heeft gewonnen.

Vooral de figuur van de vader is sterk: grenzeloos egoïstisch, maar ondanks zijn intelligentie heeft hij daar zelf nauwelijks erg in.

Het verhaal speelt zich af in het milieu van Parijse schrijvers/ uitgevers. Omdat ik zelf zijdelings betrokken ben bij het literaire wereldje van Amsterdam, herkende ik nogal wat types die in deze film worden geportretteerd. Ook ik ken schrijvers en andere artistieke types die aan de ene kant zeer onzeker zijn en twijfelen aan hun prestaties, terwijl ze aan de andere kant een enorm ego hebben en zichzelf heel belangrijk vinden. (Nee, ik noem geen namen.) Dat schijnt bij het vak te horen.

Het vele gekibbel (ook tussen bijfiguren) is bij vlagen erg amusant. Meteen al de eerste dialoog (met een taxichauffeur) is ijzersterk. Naar het einde toe dreigt de film wat in te zakken, maar dat wordt weer gecompenseerd met een mooi en stemmig slotakkoord.

Kortom: het lage gemiddelde dat de film nu heeft, is echt onverdiend.

korykory, woody allen, dat was ook mijn associatie! Soort Franse cinema die vertrouwd aanvoelt. Nergens spectaculair, nergens te scherpe wendingen, maar langzaam gaat de film als een warme deken aanvoelen en krijgen de onderhuidse emoties vat. Agnes Jaoui verraadt in vele opzichten - de setting, het tempo, de schnitt, terloopse humor, zelfs cameravoering - een belangrijke inspiratiebron: Woody Allen dus. Zo goed wordt het uiteindelijk niet, maar het was de moeite waard.

Mooie film, dat zeker.

Vooral Marilou Berry (het volslanke meisje) heeft indruk gemaakt op mij. Ik had veel met haar te doen. Prachtig gespeeld.

Jammer alleen dat de film vol zit met chagrijnige en aggressieve types, en alle mannen zijn hier losers en hufters. Tijdens het kijken van de film stoorde het me niet zo, maar nu de film is bezonken valt het me alsnog erg op.

De Woody Allen touch vergelijking snap ik maar ten dele. Qua enscenering, neurotische personen, culturele dingen e.d.

Maar Woody Allen personages hebben zelfspot en relativering. De ondertoon in zijn films (niet alle) is positief. Comme Une Image is eigenlijk vooral erg bitter.

Geen moment aan Allen gedacht, misschien onbewust aan z'n slechtere...

De film ging te vaak van de hak op de tak.

Miste het scherpere randje en met de personages wilde maar geen band komen.

Ik heb mijn best gedaan, maar deze film kon me niet boeien. Te langdradig terwijl de karakters van de personages ook niet echt uitgediept werden. Ik begrijp niet hoe deze film de Gouden Palm gewonnen heeft.

Leuke film met best een goed scenario en een fraaie rol van Marilou Berry. En een mooi hoopvol einde maar helaas ook een film waar ik me twee uur weet te vermaken, maar waar vijf minuten na het einde het proces van vergeten wordt ingezet. Een film die me eigenlijk nergens echt pakt. Verdrijft twee uur uitstekend verveling, maar uiteindelijk zie ik er niet veel meer in dan een aardige middenmoter.

Vooruit, 3.0*

Er gebeurt eigenlijk niets in deze film. Er wordt vooral een hoop geouwehoerd. Het is een film over relaties. Gelukkig kan ik al dat cynisme wel waarderen. Ik kan me over het algemeen wel vermaken met cynische mensen. Toch is de boodschap in deze film wel duidelijk. Iedereen heeft behoefte aan aandacht. En met cynisme los je dat zeker niet op. Mooie film.

Zeker geen boeiende story deze film. Het duurt een tijdje voor ge alle personages kent en beseft dat de film het uitsluitend zal hebben over karakters en relaties. Ieder persoon zit zowat op zijn eigen houtje en de belangstelling voor elkaar is zeer matig.

Mooiste scènes zijn die met muziek en zang.

We zien al zo weinig franse films en als het dan toch past, dan verdienen we wel beter dan dit.

Zaterdag 7 augustus op Canvas om 23u25.

Een niet bij het grote publiek erg aansprekende film. Eerder een, die snel in de vergetelheid lijkt te belanden. Maar naar mijn idee alles behalve terecht, want zonder dat ik op de hoogte was wat ik opgenomen had via het Belgische Canvas, viel ik met mijn neus in de zachte Franse beurre. Meestal kan ik een film, waarin klassieke muziek een sfeerbepalende rol speelt wel waarderen. De zangtalenten van de hoofdrolspeelster Lolita (what's in a name - aardige omkering) de zoektocht naar vaderlijke erkenning en waardering, maar bovenal haar ontdekkingstocht in de liefde maken dit Franse verhaal met enkele literaire verwijzingen meer dan de moeite waard. Kortom een film, die meer aandacht en waardering zou verdienen.

Daar ben ik het mee eens. Ik heb deze een paar weken geleden gezien op Canvas en er van genoten. De film laat ook mooi zien hoe beroemdheid arrogantie nog extra in de hand werkt.

Het jammere aan Comme Une Image is de manier waarop het verhaal wordt uitgebeeld. Het kabbelt te lang en net iets te traag voort, zonder evolutie, zonder 'ups and downs', te droog - tot de laatste tien minuten.

En dat terwijl de acteurs - alle 6 de hoofdpersonages - én fantastisch werk leveren, én perfect gecast zijn.

Met wat beetje meer schwung, een originelere benadering, hier en daar een uitschieter had Jaoui een bijzonder sterke en warme film kunnen maken. Nu gaan m'n sterren (teveel) naar de acteurs (alleen)....

Bizar laag gemiddelde voor deze film zeg. Uitstekend geschreven en geschoten, met een rits sterk uitgewerkte personages en prachtige onderlinge relaties. Gaat dat kijken op Netflix. 4*

Heb me hier goed mee vermaakt. Het verhaal voelt echt aan, de cast is op dreef en de muziek is vaak mooi. De stevig gebouwde Lolita is de spil van de film en zoekt haar eigen weg al dan niet bewust geholpen door haar succesvolle maar onuitstaanbare vader. De meest sympathieke en misschien ook wel minst succesvolle figuur in materiële zin is Sébastien of Rachid die niet geïmponeerd is door zijn omgeving.

Fijn om gezien te hebben.