5x2 (2004)

Zeer aardige film. Ik ben geen Ozon kenner maar bepaalde elementen (zoals het feestje) worden toch in een typische sfeer weergegeven.

De opening van de film is best bitter. Knappe scenes die qua dramatiek de goede toon zetten. Alleen een beetje jammer dat Ozon de terugverteltechniek (Irréversible, Memento) niet ten volle weet te benutten. Toegegeven, het overstijgt makkelijk het Mementogepruts, maar er had toch wat meer ingezeten.

Soit, 5x2 is een intrieste en zwaarmoedige kijk op relaties waar niemand de dupe is en iedereen z'n donkere kantjes heeft. Zeer aardig om volgen, verveelt niet en sterk geacteerd. Mist alleen wat karakter om er echt uit te springen. 4*

Mooie melancholische film die zijn sterkte haalt uit het feit dat je maar 5 stukjes leven te zien krijgt, zodat je het grootste deel zelf moet invullen. Mooi gefilmd, interessante muziek en goede acteurs ook nog. Het systeem van achteruit vertellen vond ik erg knap, maar in de trailer werkte het beter dan in de film zelf De hele thematiek is nogal afgezaagd, maar omdat de film zo traag en sfeervol verloopt kan hij toch heel de tijd boeien. Maar een pijnlijk gevoel kreeg ik er toch niet van al leek me dat soms wel de bedoeling.

Het stukje over het huwelijk vond ik vrij idioot, dat was echt niet nodig en een beetje te gemakkelijk. Maar het tweede stukje met dat klein feestje was dan weer erg mooi.

Samengevat dus een mooie film in een originele vorm met een (te) klassieke thematiek. 3,5 sterren dus.

De film moet het vooral hebben van het naturelle spel van de hoofdrolspelers. Daarbij vind ik Valeria Bruni-Tedeschi een fascinerende vrouw.

Ik vind vooral het einde (het laatste segment) mooi.

De film laat zoals gezegd veel ruimte aan de kijker over om de geschiedenis van de geliefden in te vullen. Dat maakt dit soort films bijzonder.

Anderzijds vind ik de film wat betreft het plot over het algemeen wat te leeg.

Deze film kreeg ik aangeraden van iemand die laaiend enthousiast was door de interviews die tijdens de opnames zijn gehouden met de acteurs. Zo zie je Stephane Freiss aan het eind met tranen in zijn ogen zitten omdat hij zijn personage los moet laten. Vrij vreemd.

Verder geven de interviews wat diepte aan de film. Door de expliciete scenes lijkt 5x2 soms wat hard en banaal, maar de emoties van de personages zweven ondertussen door de lucht. Als kijker weet je wat de personages voelen, zonder dat dit duidelijk wordt getoond (en door de interviews wordt je daar nog meer van bewust gemaakt). Het geweldige acteerwerk, met name van Valerie Bruni-Tedeschi, draagt hier sterk aan bij. Daardoor is het ook niet moeilijk de tijdstappen in het verhaal op te vullen.

Het thema kan wat mij betreft nooit afgezaagd worden, omdat elke relatie weer uniek is. Dat neemt niet weg dat er wel wat onorginele en minder goeie momenten inzitten. Zo vond ik de dansscenes allemaal niet bijzonder genoeg. De vertelstructuur pakt dan weer wel goed uit en is bepalend voor de sfeer.

Een boeiende film dus, die wat mij betreft een hogere score verdient.

3,5*

Interessante analyse van een relatie, in omgekeerde volgorde verteld. Mede door de structuur is het wat moeilijk je in de personages in te leven, maar de film zit knap in elkaar. Vooral goed gedaan is de sfeer; naarmate de film vordert wordt alles steeds meer gemoedelijk en romantisch. Dat bepaalde zaken niet worden toegelicht en/of uitgelegd vond ik nu juist een pluspunt.

Ook bij mij een toenemende interesse te bespeuren naarmate het einde dichterbij kwam. Feestjes, strand, zee, het buitenleven in combinatie met een frisse, humoristische kijk op bepaalde zaken...Zo zie ik Ozon graag. Hier waren enkel een paar van deze elementen en dan slechts aan het einde present.

Het begon allemaal veel te standaard. Als je er bij de opening van een film voor kiest om te starten met ellenlange gesprekken die met een echtscheiding van doen hebben, dan moet het gewoon boeiende praat zijn of wat interessante beelden en een lekker muziekje bevatten. Qua emotionele impact was ik immers nog niet warmgedraaid en na afloop werd ik ook niet warm van het begin.

Misschien had ik ook wel teveel een romantische film verwacht, maar dan nog. Het drama bleef te ondermaats voor mij omdat het mij simpelweg gewoon geen moment raakte. Qua muziek en beeldenpracht vooral in het begin ook ver onder de maat. Ozon begon zo lekker met leuke concepten en sfeervolle films, maar zijn recente films zijn van erbarmelijke kwaliteit, omdat het de films ontbreekt aan lef en meestal aan een eigen smoel. Magere 2,5*

Geslaagde film over een relatie. De interesse voor de personages wordt goed opgewekt en daarbij werkt de vertelstructuur erg verfrissend. Jammer dat de film, vooral tegen het einde, steeds minder verassend is. Veel aspecten van de personages worden achterwege gelaten en niet verklaard, wat niet erg prettig werkt omdat ze mijn aandacht erg trokken. Hoe dan ook; zeker een entertainende film.

Een tikkeltje afstandelijk door de wel erg gekunstelde structuur van vertellen, maar inhoudelijk is het wel een aardige kijk op het instituut huwelijk.

Aardige film van Ozon over een relatie die van achteren naar voren wordt geobserveerd. De schoonzus van president Sarkozy speelt haar rol erg goed.

Niet de som der delen. En ook niet alle delen waren even sterk. Wat we wel krijgen, zijn twee absoluut sterk spelende hoofdacteurs, soms prachtige momenten (het feestje, en dan hoe de camera beelden laat zien, had iets poëtisch). Ook de openingsscène, rauw, kil, hard. Zo zakelijk als alle voorwaarden genoemd worden, met wetsartikelen erbij, en dan soms secondenlang de camera op de bijna ex-man en ex-vrouw. De latere vergelijking bij de bruiloft is dan ook cynisch komisch. Maar het achterstevoren spelen diende in dit geval geen doel. Bij Irreversible voor de shock en emotie, bij Memento om als kijker net zoveel te weten als de hoofdpersoon, maat bij dit werkje, nee. Tuurlijk, af en toe komt er een aardig moment voorbij dat gebruik maaktvan die chronologie, maar niet meer dan dat. Het zorgde zelfs voor afstandelijkheid, liet je niet meeleven in het verhaal (ook door de facto slechts 5 scènes te pakken. Toch, vaak genoeg vermaakt, dus allerkleinste voldoende.

Vrij oninteressant verhaaltje dat nog net op het randje boeiend blijft door de omgekeerde volgorde van vertellen. Maar dan wel weer prachtig gefilmd, en dat maakt het tot een film die toch nog wel de moeite waard is. Verder kan je er - ook door de omgekeerde structuur - bij het herzien vanalles in zoeken of in zien, maar dat hangt denk ik wel heel erg van je eigen interpretatie af, en een betere film wordt het er vind ik eigenlijk niet van.

Mooie film met een fraaie hoofdrol van Sarkozy's schoonzuster Valeria Bruni-Tedeschi, maar ook de vertolking van Stéphane Freiss mag er zijn.
De chronologie van het verhaal geeft een heel apart cachet. In elk van de vijf episodes (scheiding, vriendenbezoek, bevalling, huwelijk, kennismaking) gaat er wel wat mis.
De vraag is of de opstelsom van de episode 2 t/m 4 voldoende is voor de conclusie in episode 1, waarin de nodige twijfels doorklinken.

Een geslaagde film die een begin maakt bij het einde.
Een einde dat ons naar het begin leidt waarin duidelijk wordt hoe ver het zo heeft kunnen komen.
Vooral mannen rond mijn leeftijd die met een verloving, trouwen en kinderen krijgen bezig zijn, zullen zich heel goed in het verhaal kunnen verplaatsen.
Het laat duidelijk zien hoe je de meeste dingen kunt voorkomen. (Hoewel dit uiteraard nooit de volle 100% garantie geeft binnen een huwelijk).
De verkrachtingssène was ontzettend heftig waarop ik bijna wilde doorspoelen naar een volgend hoofdstuk.
Verder deel ik de mening dat er het een en ander is blijven liggen waarmee Ozon meer had kunnen doen.
Best wel jammer, maar dit rekenen we hem maar niet te zwaar aan.
Je krijgt er namelijk veel voor terug.

Een absolute aanrader!!

3,5 *

Romantiek in omgekeerde volgorde gebracht met het accent op de menselijke zwakheden. Alhoewel het scenario een beetje schokerend is en wellicht niet voor iedereen aanvaardbaar, noteer ik toch een zeer sterke prestatie van de acteurs. Valerie Bruni Tedeschi is geknipt voor dergelijke romantische, ondeugende, soms wulpse rollen en doet het uitstekend.

Een degelijke film over de levensloop van een koppel van ontmoeting tot scheiding. Het is de chronologie die een extra cachet geeft aan de film waarbij de vijf belangrijkste fases binnen een relatie achterwaarts worden weergegeven waarbij wordt begonnen met de scheiding. Meteen emotioneel de zwaarste scene van de film.

Een ongemakkelijke film in zijn geheel toch. Op elk van de fases valt wel iets aan te merken. Kil en afstandelijk. Je kan je afvragen hoe het komt waarom het huwelijk nog zo lang heeft standgehouden. En tegelijkertijd is het misschien voor sommigen een spiegel. Niet dat elk huwelijk zo’n verloop kent, maar wel eentje met ook hoogtes en laagtes waarbij er soms wordt voor gekozen de sleur in stand te houden.

Prima acteerwerk ook van Freiss en V. Bruno Tadeschi. Ook Ozon die als mijn favoriete Franse regisseur geldt heeft de regie strak in handen. Fijn!