Coming Home (1978)

Las in een oud blad een interview met John Schlesinger die ervoor gevochten heeft om deze film te mogen doen. Jane Fonda stond hem bij, en na het vele research verliet hij het project om aan Ashby te geven die zelf wel een Amerikaan was en dus geschikter. Enorm mooie rollen van Voight en Fonda, maar ook Robert Carradine is erg goed. 4 sterren

Er werden over oorlogen ontelbare films gemaakt en het is volgens mij altijd beter de vreselijke gevolgen er van aan de kaak te stellen dan één of andere heldhaftige patrouille te volgen in de strijd.

Deze film klaagt het onmenselijk en zinloze van de Vietnam oorlog aan en beschikt daar voor over een paar uitstekende acteurs.

Toch kan ik mij niet van het gevoel ontdoen dat een heel stuk van de film vervalt in romantiek, oppervlakkigheid en een beetje zucht naar sensatie.

De opzet is duidelijk en nobel maar de film mist ware klasse om in de prijzen te vallen.

Sterke anti-oorlogsfilm over de gevolgen van de oorlog waarbij een legervrouw in een veteranenziekenhuis gaat werken ten tijde van de Vietnam-oorlog. Maar ook een ontroerend en intiem liefdesdrama tussen de legervrouw en een patient. Een mooie soundtrack en een aangrijpende eindspeech. Realistisch in beeld gebracht en twee prachtige rollen van Jane Fonda en vooral Jon Voight als de ex-soldaat in een rolstoel.

Hal Ashby stopt dingen in deze 'Coming Home' die erg goed zijn, maar nét een bepaalde impact missen lijkt het wel. De cast is redelijk. Voight is fantastisch, Fonda en vooral Dern absoluut minder. Laatstgenoemde vond ik zelfs ietwat misplaatst bij vlagen. Verder blijven echte hoogtepunten eigenlijk uit, terwijl het verhaal constant boeiend is en soms ook best rake scenes kent. Ashby heeft een prachtige soundtrack tot z'n beschikking, flikt-ie het om de beste platen wat half op de achtergrond te laten spelen. 'White Rabbit', 'Expecting to Fly' horen tot m'n all-time favoriete nummers. Ashby haalt er helaas niet het maximale uit, maar dat is natuurlijk meer persoonlijk. Al met al prima film. Sfeervol en best boeiend. Niet de beste anti-Vietnam-veteranen film o.i.d. die ik zag. Maar er zijn ook veel gemaakt natuurlijk. Voldoende.

Ik heb dit altijd een van de beste films gevonden over de impact van de Vietnam-oorlog op het Amerikaanse thuisfront. Hoewel de conservatieve Jon Voight en de progressieve Jane Fonda in werkelijkheid een hekel aan elkaar hadden, tonen zij in deze film een geweldige interactie. Beiden werden daarvoor terecht beloond met een Oscar; voor Fonda was dat trouwens de tweede keer (na Klute (1971). Ook de heerlijke, inmiddels nostalgische soundtrack tilt deze film ver boven de middelmaat. Ik heb 'm nu een aantal malen gezien, maar het zal nog niet de laatste keer geweest zijn.

Hal Ashby begon als editor en in deze film merk je dat. Deze film wordt verteld in de montage, met ook een belangrijke rol voor de goed gebruikte sixties soundtrack.

Meer dan met The Deer Hunter uit hetzelfde jaar waarmee deze film vaak vergeleken wordt moest ik denken aan twee andere films. Beide verwerkingsfilms over de tweede wereldoorlog. Een Amerikaanse, The Best Years Of Our Lives en een Japanse Twenty-Four Eyes. Die films verwerken iets wat duidelijk was. De Amerikanen hadden heroïsch gevochten en hadden gewonnen. Ze hadden de wereld met soms heftige middelen bevrijdt van kwaadaardigheid. In deze tijd (en nog steeds) weet niemand wat nou de zin was van Vietnam en zijn er boeken vol geschreven over hoe het in godsnaam zo ver kon komen en hoe de Amerikanen niet slaagden als ze al wisten wat hun opzet moest zijn. Toen deze film uitkwam was het een jaar of drie echt voorbij. Inmiddels is dat zowat een halve eeuw. Tweede wereldoorlog veteranen hadden nog hun trots, Vietnamveteranen hadden onzekerheid en twijfel..

Met name Fonda en Voight bewijzen hier hoe goed Ashby kon zijn als acteursregisseur.