Les Deux Amis (2015)

Les Deux Amis

Aardige Franse film over drie personen en de moeilijke balans tussen vriendschap en liefde. De twee vrienden Clément en Abel en Mona, een vrouw met een donker verleden, komen in aanraking met elkaar en een band ontstaat. Maar de liefde hé, altijd een stoorzender...

Het duo Macaigne en Garrel is erg vermakelijk en Farahani is sterk en zorgt ervoor dat de film ook een dramatische ondertoon heeft. Er zit een ontzettend sterke scene in waarin Farahani danst op de muziek en Garrel alleen maar ademloos kan toekijken. Prachtig gefilmd. Het is soms erg theatraal en vooral Macaigne geeft een masterclass “overacting". Maar voor de rest is Les deux amis een vermakelijke en ook wat donkere film over de liefdesperikelen van drie personen.

Golshifteh Farahani is in deze film de logische reden dat de hechte vriendschap tussen twee niet al te snuggere mannen (een filmfigurant en een wannabe dichter) langzaam maar zeker begint af te brokkelen. Het verhaal mist venijn, zodat de film ondanks een handvol mooie, soms ontroerende, soms grappige scènes, per saldo gedwee naar zijn einde kruipt. De stralende aanwezigheid van Farahani —exotisch, mysterieus en waanzinnig mooi— voorkomt een onvoldoende.

Het regiedebuut van Louis Garrel! In Frankrijk werd deze Les Deux Amis behoorlijk goed onthaald, maar laat dit aub nooit aan een angelsaksisch publiek zien. Louis heeft wel wat van zijn vader Philippe en filmt een hedendaagse zedenkomedie met een wat afstandelijk verfremdungseffekt, dat de nadruk legt op de leegte waarin de drie hoofdpersonages zich lijken te bevinden. Garrel stelt een rocambolesk avontuur voor, begrijpt dat een driehoeksverhouding de ultieme vitale levenskracht biedt en toont op een innemende wijze het traject van de drie personages - die door een welkom paroxisme gestuwd worden langs allerlei fijne plaatsen. Dit is een film die begrijpt dat de spontaniteit van een moment slechts gevoeld kan worden in de luwte van een afstands, verlaten, met TL-buizen verlicht café. Een film die begrip heeft voor de impulsieve keuze om een hotelkamer te boeken in je eigen stad, liefst een afgeleefd twee sterren hotel, met een lugubere receptionist, bestaat er een meer ontroerende poëzie dan deze van het afgebladderd hout van een chassis? Dit is werkelijk de 'fièvre du ruine' waar Chateaubriand het over had. Het gaat om hotel Les Trois Nations aan Chateau d'Eau. De bewegingsruimte van de personages beperkt zich inderdaad tot de buurt van het Noordstation, zowat de enige Parijse buurt waar je anno nu een dergelijke marivaudage nog overtuigend kunt beleven (wat voor mij de reden zou zijn om gewoon geen films meer te maken, maar ik begrijp en apprecieer dat anderen minder radicaal zijn). Enkel hier zal je het anachronistisch archetype van Garrel nog kunnen treffen, de stuurse semi-hunk wiens onverschilligheid blijkbaar onweerstaanbaar is. Als regisseur mist Garrel duidelijk nog een zekere zelfbeheersing om een echt evenwichtig geheel te brengen, als beginnersfout lijkt hij net wat teveel uiteenlopende ideeën in zijn long metrage te hebben willen proppen. Nee, een meesterwerk is het niet, maar wel een film die hoopvol stemt.