Yasaeng Dongmul Bohoguyeog (1996)

Verhaaltje hier slaat nergens op, maar nu niet echt in de stemming om het aan te passen.

Anyway, Koreanen in Parijs, da's zowat het concept van deze film. Ki-Duk bewijst dat er meer is dan fake, opgepolijste kutcinema in Korea. Heel stukje ruwer dan wat er tegenwoordig uit dit land komt, maar wie Ki-Duk's latere film gezien heeft, weet wel ongeveer wat hij kan verwachten.

Leuke, maar obscure personages. Geen zwart/wit in deze film, ook weinig sympathie voor de personages, dus mensen die daaraan waarde hechten, wees gewaarschuwd. Daarnaast veel naakt, dus wie mij de minste borst de lakens over z'n hoofd trekt kan ook maar beter een andere film kijken.

Zeer goeie film, die boeiende personages koppelt aan een interessant, hoewel licht voorspel, verhaal, en die dit alles mooi weet te registreren. Muziek ben ik wat minder over te spreken, maar da's verder maar een klein minpuntje.

4*

Mijn 12e kim ki-duk bij deze.

Komt nog niet in de buurt van zijn latere werk, maar is met deze toch al goed op weg. Heb eigenlijk nog geen enkele 'slechte' van hem gezien.

Toch wat kritiek:

De hele tietenshow was niet echt nodig vond ik, een beetje overdreven (veel) in beeld gebracht.

Het frans van Cheong-hae was bijna zo slecht als dat van de gemiddelde Nederlander, maar ik neem hem dat niet kwalijk.

De cover spoilt een stukje uit de film, waarom hebben ze dat in hemelsnaam gekozen.

Een wat gepolijstere film vergeleken met Kims vorige, maar bevat desondanks naar mijn smaak wat minder memorabele shots. Ik vond het einde wel mooi met al het bloed wat wegspoelt en ook de shots in de peepshow waren aardig, de reflectie op het glas werkt als een soort overlay wat een mooi shot geeft met de aanwezige belichting. Voor de rest was het grotendeels niveau tv-film wat mij betreft.

Vond ik in Ag-o al dat de mensen relatief veel praten voor een film van Kim Ki-duk, dat is hier niet veel veranderd. Zal ook wel aan de ongewone locatie Parijs liggen. Best wel interessant de verwikkelingen, maar ik heb het idee dat het een stuk compacter had gemogen. Op een gegeven moment waren de karakters en hun motieven wel duidelijk, en dan voelen extra scènes om de karakters verder uit te diepen aan als overbodig en saai. Ik moet trouwens zeggen dat het me verbaasd hoe mooi een witgeschilderde dame kan zijn. Vooral als ze er gewone kleding bij draagt, dat geeft nog meer het gevoel van een standbeeld dat tot leven is gekomen.

Een pijnpuntje is de soundtrack. Was die in Ag-o nog gewoon nietszeggend, hier was het af en toe melig en af en toe overdreven dramatisch.

Kan nog zeker niet tippen aan het latere werk van Kim, maar zeker interessant om eens gezien te hebben. 2,5*.