Maniac (1934)

Misschien destijds, toen men nog niks gewent was, zal dit wel zeer schockerend zijn geweest . Komen borsten in voor. Ook een hele rare maar op zich nog wel grappige scene waarbij de gek een kat vermoord, een zwart oogje van de kat floept eruit, gek gooit kat weg, daarna zie je de oogbal op de grond alleen ziet de oogbal er opeens uit als een oogbal van een mens. Dat waren leuke details van de film. Voor de rest slaat dit werkje nergens op. Wat vooral irritant in deze film is bij een van de dames zit een dame met een hoog kinder stemmetje. Belachelijk en slaat gewoon helemaal nergens op.

Qua speelduur keek ik even achter de hoesjes uit de horror box die ik had. Ik zag hier 51 minuten (een kort filmpje dus). Alleen had ik eerder het gevoel dat ik naar een erg lange film zat te kijken. Maar dit is eigenlijk gewoon een waardeloze, irritante bagger film.

1,0.

Ps. Wel aardige muziek.

Film uit 1934 die buiten de officiele bioscopen draaide (en yes dat betekent blote borsten!!) en dames in ondergoed.

Werd voornamelijk vertoond op kermissen en in huizen van lichte zeden.

Gaat over de assistent van een soort dokter Frankenstein die zich voordoet als de dokter.

En dat loopt allemaal nogal uit de hand, ook al omdat onze hoofdpersoon ook nog lijdt aan een tiental psychiatrische aandoeningen die via tussentitels worden uitgelegd.

Acteerwerk is van toneelniveau en de hoofdpersoon spreekt ook regelmatig recht in de camera.

Kat wordt oog uitgedrukt en opgegeten (Bunuel verwijzing?) en dames gaan elkaar te lijf met injectiespuiten en honkbalknuppels.

Bizar...officieel staat dit ook te boek als de allereerste splattermovie!!

Hüsker Dü-fans: de tekst van How to Skin a Cat komt bijna letterlijk uit deze film.

In het kader van de MovieMeter horror challenge die nu loopt heb ik Maniac gekeken:

Loop ik gisteren en vanmorgen een beetje shots met zorgvuldige mise-en-scene uit gerenommeerde klassiekers te fotograferen uit mijn eigen boeken over de stomme film, zie ik opeen een filmposter van een jaren '80 sorority blondje voorbij komen in quite a skimpy thingy. Right. Ook leuk. Dat hebben we ook nog.

Maar valt het te combineren, die twee zaken, terwijl het meetelt voor de challenge? Sex speelde vanaf het begin een rol, maar zijn er ook exploitationfilms uit die tijd, of early talkies? Dus niet pre-code vrijheid of Hays office uitdagende raciness, maar echt campy exploitation? Bestaat dat? Meet Maniac, ook wel bekend als Sex Maniac, uit het jaar 1934. Losjes gebaseerd op Edgar Allan Poe's The Black Cat, volgens Wikipedia. Nu heb ik de tevens uit '34 afkomstige Ulmer verfilming van dat verhaal ook gezien, met Karloff en Lugosi, en ik zie niet het niet zo. En ik kan hier best een lang verhaal van maken, maar doe het niet.

Kijk deze alleen als je echt geïnteresseerd bent of onderzoek moet doen naar dit soort films in die periode, of écht een makkelijke Harry bent. Anders zou ik absoluut die tijd spenderen aan The Black Cat (1934). Precies 4 keer zou goed als deze, in sterren uitgedrukt. Tenzij je graag een ultra low-budget, camp geacteerde film wilt zien over een voormalig vaudeville acteur die assistent wordt van een dokter met Frankenstein aspiraties. "It's Aliiiiiiiiive denk je dan misschien, maar deze film was dat voor mij allerminst. Echt behoorlijk butt. En op het crazy scientist gedeelte na, is er op zich niet heel horror te vinden, hoe vaak de crazy evil plan laugh ook klinkt...

De grootste horror was nog wel dat ik meermaals aan mijn eigen acteerwerk moest denken in de horrorfilmpjes die we als tieners met vriendjes maakten. Vooral die geluiden. Uncanny. En dat is geen schouderklopje voor mezelf, trust me.

1*

In mijn vorige review mopperde ik een beetje over het acteerwerk in Lo Squartatore di New York. Nou, vergeleken met wat sommige mensen hier op het scherm laten zien was dat Oscar-waardig. Maniac is een low-budget draak uit de jaren '30, een verfilming van Poe's The Black Cat, waar het een wedstrijd lijkt wie het meest overdreven kan acteren. De professor en zijn assistent doen een uitstekende poging, maar die miepjes halverwege kunnen er ook wat van, de tering. Qua verhaal moet je ook niet al te veel verwachten. Om het een beetje interessant te laten lijken zien we eens in de zoveel tijd weer een tekstbeschrijving van een psychische stoornis, en verder zien we onze maniak op tenenkrommende wijze acterend boze plannen smeden - al komt er qua uitvoer niet heel veel van terecht. We zien nog wat naakt, dus ik vermoed dat dit pre-code is, maar verder wordt er van die vrijheid weinig gebruik gemaakt. Nee, dit is een goeie toevoeging in de categorie Z-films, en ik heb zelden een persoon slechter zien acteren dan de titelmaniak.

Absoluut een gevalletje 'zo slecht dat hij leuk is'. Ultragoedkope horroronzin over doorgedraaide wetenschapper doctor Meirschulz [Horace B Carpenter] die een zijn assistent Don Maxwell [Bill Woods] vraagt om zichzelf dood te schieten zodat de goede dokter hem weer tot leven kan wekken met het kloppende hart dat hij in zijn lab (lees: kelder) bewaart. Maar Don besluit de zaken op een andere manier aan te pakken.
Carpenters groteske acteerwerk (inclusief nimmer aflatend maniakaal gelach) is ronduit hilarisch en in een waanzinnige variant op de transformatiescène uit Dr Jekyll en Mr Hyde door Woods er nog een schepje bovenop. Een hond en een kat gaan elkaar te lijf, Woods eet het hoog van een kat op en er is een volstrekt onzinnige scène waarin een aantal jonge (en schaars geklede) dames hun ontbrekende acteertalenten tentoon mogen stellen ter vulling van de beperkte speeltijd. Om even onduidelijke redenen wordt de film enkele keren onderbroken door een wetenschappelijke uitleg (?!) van de psychologie van de 'maniak', voorzien van een romantisch muziekje dat abrupt wordt afgekapt in deze technische puinhoop. Hilarisch slecht, dus een must voor liefhebbers van de wansmaak.

Niet best nee.

Zal vast zijn historisch waarde hebben (terecht of niet laat ik dan in het midden), maar daar schiet nog maar zéér weinig van over. Nu hoef je sowieso geen films uit de jaren '30 te kijken voor shock value, maar een sfeervol horrortje konden ze toen ook al maken. Daar hoort deze zeker niet bij.

Een blote borst, een oogbal en dan heb je het zo ongeveer gehad. Verder vreselijk acteerwerk en wat tekstplaatjes die alles een beetje proberen kaderen. Vreemd, aangezien er verder wel gewoon stemwerk was. Doe dan maar gewoon een voice over, dat vlot toch iets makkelijker.

Het is kort en to the point, maar daar is dan ook alles zo'n beetje mee gezegd. Voer voor liefhebbers van klassiekers met historische waarde, maar verder zie ik niet veel in deze film wat het moderne publiek nog zou kunnen aanspreken. Eentje om snel weer te vergeten.

1.0*