Maniac (1934)

Ik weet nog steeds niet wat ik van dit curieuze werkje moet denken. Ik heb me vermaakt. Verder weet ik het niet, ik kan niet echt iets positiefs verzinnen. Een kat zijn oogbal uitknijpen en dan opeten...now that's entertainment.

Vooral als je naam ichi is...

Duurt te kort

Ik snap niet waarom Edward Wood's films toch steeds blijven opduiken in lijstjes van slechtste films ooit als er bijvoorbeeld ook van dit soort veel rampzaliger hopeloze puinzooifilms op de markt zijn. 0,5*

Een krankzinnige assistent vermoordt zijn kwaadaardige dokter en neemt vervolgens diens identiteit aan. Overacting is troef. Een paar hilarische scenes waar katten de hoofdrol opeisen kunnen de film niet redden. Geloof maar niet dat het scenario op Edgar Allan Poe gebaseerd is, één sekwens op het einde uitgezonderd. In een milde bui één ster extra voor de katten.

(heb toch eventjes het plot uitgebreid en de poster gecorrigeerd)

Misschien destijds, toen men nog niks gewent was, zal dit wel zeer schockerend zijn geweest . Komen borsten in voor. Ook een hele rare maar op zich nog wel grappige scene waarbij de gek een kat vermoord, een zwart oogje van de kat floept eruit, gek gooit kat weg, daarna zie je de oogbal op de grond alleen ziet de oogbal er opeens uit als een oogbal van een mens. Dat waren leuke details van de film. Voor de rest slaat dit werkje nergens op. Wat vooral irritant in deze film is bij een van de dames zit een dame met een hoog kinder stemmetje. Belachelijk en slaat gewoon helemaal nergens op.

Qua speelduur keek ik even achter de hoesjes uit de horror box die ik had. Ik zag hier 51 minuten (een kort filmpje dus). Alleen had ik eerder het gevoel dat ik naar een erg lange film zat te kijken. Maar dit is eigenlijk gewoon een waardeloze, irritante bagger film.

1,0.

Ps. Wel aardige muziek.

Fijn, he!

Film uit 1934 die buiten de officiele bioscopen draaide (en yes dat betekent blote borsten!!) en dames in ondergoed.

Werd voornamelijk vertoond op kermissen en in huizen van lichte zeden.

Gaat over de assistent van een soort dokter Frankenstein die zich voordoet als de dokter.

En dat loopt allemaal nogal uit de hand, ook al omdat onze hoofdpersoon ook nog lijdt aan een tiental psychiatrische aandoeningen die via tussentitels worden uitgelegd.

Acteerwerk is van toneelniveau en de hoofdpersoon spreekt ook regelmatig recht in de camera.

Kat wordt oog uitgedrukt en opgegeten (Bunuel verwijzing?) en dames gaan elkaar te lijf met injectiespuiten en honkbalknuppels.

Bizar...officieel staat dit ook te boek als de allereerste splattermovie!!

Hüsker Dü-fans: de tekst van How to Skin a Cat komt bijna letterlijk uit deze film.