Voyage to the Planet of Prehistoric Women (1968)

Een van de vele slechte sf-films uit de jaren '60 alleen nog een beetje aardig door sex symbool Mamie Van Doren.

Een rip-off van een sci-fi film uit de Sovjet Unie, genaamd Planeta Bur (1962). Ondanks de beelden van de oorspronkelijke film best mooi gemaakt waren en ook sfeervol waren (leuke effecten, vooral die vleesetende plant vond ik mooi), was het helaas helemaal verpest. Tussendoor waren scènes met schaars geklede vrouwen geëdit die hun eigen god aanbaden. Daarbij was de muziek anders en totaal niet passend bij deze film. Het was ook duidelijk dat de scènes met de vrouwen totaal niet thuishoorden in deze film vanwege een andere beeld kwaliteit en locatie waar ze gefilmd waren..

1*

There is a stronger god

Peter Bogdanovich is met onder andere The Last Picture Show en The Thing Called Love één van mijn favoriete regisseurs geworden maar hij houdt er toch wat een onevenwichtig oeuvre op na. Interessant genoeg om me telkens te verleiden om nog eens een film van zijn hand te proberen, zeker als je weet dat ik tot nu toe Blessed Assurance zijn minste vond en die kreeg toch nog altijd 3*, maar bij Voyage to the Planet of Prehistoric Women had ik toch wel wat mijn twijfels. Ik ben namelijk niet zo'n fan van dit soort knip- en plakwerk maar dit tart wel alle verbeelding.

Beginnen doen we bij de Russische kosmonautenfilm Planeta Bur uit 1962. Op de een of andere manier is Roger Corman in bezit van die rechten gekomen en besluit hij om de film in het Engels te dubben. Dat wordt dan een film genaamd Storm Clouds of Venus maar Corman - die financieel altijd het onderste uit de kan wil halen - besluit om de film te laten hermonteren en nog wat extra scènes toe te voegen met onder andere Basil Rathbone en Faith Domergue waardoor er in 1965 een "nieuwe" film op de markt komt: Voyage to the Prehistoric Planet. Daar stopt het echter nog niet, want in een interview met Bogdanovich vertelt hij dat Corman naar hem is gekomen met de vraag of de beginnende regisseur niet wat scènes met vrouwen kon filmen omdat productiemaatschappij American International Pictures (AIP) de film niet wilt uitbrengen zonder. Wat op zich vreemd is, aangezien je dus al wel Voyage to the Prehistoric Planet hebt maar Bogdanovich gaat akkoord en de beelden met Rathbone & Domergue worden opnieuw verwijderd, er worden wat mooi blondines gefilmd die passief op een strand liggen en je hebt Voyage to the Planet of Prehistoric Women. Je moet het maar kunnen: uit één Russische film zijn er 3 films voor de Engelstalige markt uitgebracht.

Om dit dan ook een volwaardige Bogdanovich film te noemen is me een brug te ver maar zijn nieuw geschoten materiaal (dat misschien hoop en al uit 10 tot 15 minuten bestaat) is ook compleet waardeloos. De regisseur wist waarschijnlijk al dat dit een lelijke vlek op zijn (toen nog nagenoeg onbestaande) oeuvre ging zijn en hij besluit zich dan ook als Derek Thomas te laten crediteren. Hij neemt ook de voice-over voor zijn rekening die de boel een beetje aan elkaar praat maar zelfs dat wordt gedaan op een vreselijk saaie manier. De scènes met de vrouwen (waar Mamie Van Doren de bekendste naam is) zijn hilarisch slecht, vooral als je bekijkt dat het Russische materiaal echt wel goed is. Vergelijk het vliegende reptiel uit de Russische versie (dat hier in het begin van de film wordt aangevlogen) met het rubberen speelgoed dat de vrouwen vereren..

Bah, ik geef ze niet zo vaak maar dit is er nog eens eentje die de volledige 0.5* waard is. Er zitten op zich een aantal knappe scènes in maar die horen allemaal bij Planeta Bur en het voelt niet juist om dat mee te nemen in deze beoordeling. De scènes met de vrouwen zijn waardeloos, de voice-over mist alle kracht en het is te begrijpen dat Bogdanovich hier eigenlijk niets mee te maken wilde hebben. Ik zou hetzelfde gedaan hebben.

0.5*

Ik zag het hele lage gemiddelde maar ook de naam Peter Bogdanovich als regisseur dus ik was wel benieuwd. Was dit echt zo slecht of? Nou ja, dat eerste dus. Visueel pover, eerder een soort amateurfilm en het acteren enorm houterig. Ondanks het verder aardige verhaal en de korte speelduur wist de film al snel niet meer te boeien. 1,0*.