Celebrity (1998)

Dit is eigenlijk een soort eigentijdse en Amerikaanse Woody Allen knipoog naar La Dolce Vita zit ik me nu te bedenken.

De hoofdrolspeler gaat van het ene feest naar het andere feest, maar is er niet echt bij met z'n hoofd. Het glamourwereldje fascineert hem en hij wil er graag bij horen, maar aan de andere kant is hij een simpele brave burgerman die er totaal niet in past.

Kenneth Branagh lijkt (hier) trouwens erg op Robert Palmer.

Aardige Woody Allen film.

Opnieuw een erg leuke Allen. Leuk dat, wanneer Allen in zijn films de hoofdrol niet zelf vertolkt, anderen het wel op zijn manier doen. Nu ook weer Branagh, die dan ook, net als in de meeste andere Allen's, als enige zonder écht geluk achter blijft..
3,5*

Nah, heel erg matig is deze modernere versie van A Dolce Vita. Kenneth Branagh doet Woody Allen na, maar wekt daarmee enkel irritatie. Ondertussen passeren een hele rij sterren de revue: Leonardo di Caprio, Charlize Theron, Famke Janssen, Donald Trump trouwens ook nog! Zelfs Voor Woody-begrippen was dit een heel onrustige film en ik heb me dr weinig mee kunnen amuseren.

Leuke gemiddelde film van Woody Allen die lekker weg kijkt maar in vergelijking met zijn andere werk er niet boven uit steekt.

Kenneth Branagh doet de Woody achtige rol best goed, al ben ik van mening dat Woody misschien deze rol zelf beter had kunnen doen, deze film was daar perfect voor geweest.

Kortom: Lekkere Woody film die niet verveeld en vermakelijk genoeg is, geen hoogvlieger maar zie ook zeker geen reden om deze film niet mee te pakken

3*

Hoewel niemand mij ooit openlijk ervan beschuldigt heeft de films van Woody Allen te hoog te beoordelen heeft hij bij mij altijd goed weten te scoren. Zijn stijl en zijn dialogen liggen me zo dat zelfs mindere films van hem mij wel enigszins weten te plezieren en een voldoende krijgen. Het onovertuigende Scoop was tot nu toe de enige uitzondering, maar het kan slechter zo blijkt, want Celebrity was eigenlijk de eerste Allen die ik op sommige momenten gewoon vreselijk vond.

Het begon nochtans zeer leuk, met een prachtige openingsscène, waarin het woord 'Help' in de lucht verschijnt. Ook later zitten er aardige kleine momenten en leuke cameo's in, maar de film in zijn geheel wilde mij maar niet overtuigen. Voor een deel omdat de one-liners hier vergezochter lijken dan ooit, voor een deel omdat veel scènes wel erg druk zijn (het qua potentie sterke segment met DiCaprio gaat hieraan kapot), voor een deel doordat bijna alles hier al in een andere Allenfilm gedaan is en dan voor ook beter, en voor een deel omdat het diepgang mist. Ja, Allen stelt vraagtekens bij hoe we naar bekendheden kijken, maar eigenlijk zijn er niet veel vraagtekens en sowieso liggen de vragen veel te veel voor de hand en werkt Allen ze niet uit. Het is een satire die te makkelijke grappen maakt.

Maar het ergst van alles was nog wel Judy Davis, nota bene een actrice die ik hoog heb staan, mede door haar geweldige rol in een andere Allenfilm (Husbands & Wives). Maar hier is ze gewoon niet te harden. Ik heb nog nooit iemand zo overdreven nerveus en neurotisch zien spelen en uitgerekend Woody Allen - die inmiddels toch de grootste kenner op het gebied van neuroses zou moeten zijn - had moeten herkennen dat het nergens op lijkt. Misschien dachten ze dat het grappig was om het zo dik aan te zetten, maar mij werkte het snel op de zenuwen en ik wilde dat Diane Keaton op zou dagen en haar zou vervangen. Keaton weet hoe ze neurotisch moet spelen. Davis is sowieso beter in krachtige vrouwen. Davis levert hier een van die gelukkig zeldzame performances waarbij ik de film graag vooruit zou willen spoelen tot ze uit beeld is. Zonder haar was dit misschien toch nog net genoeg een prettige film geweest, maar dat wordt het dus niet.

Ik had overigens eerder gedacht dat Brannagh in de Woody-Allenrol me meer onwaarschijnlijk leek, omdat hij als zelfverzekerde Brit niet echt leek op een neurotische New Yorker, maar het gaat hem goed af. Hij imiteert Allen overigens compleet, zo erg zelfs dat als je hem hoort praten, maar hij niet in beeld is je zou zweren dat het Allen zelf was. De beste Allenvervanger die ik tot nu toe gezien heb, en dat van één van de acteurs die het minst voor de hand ligt. Wat zou dan de volgende stap moeten zijn? Will Smith in de Allenrol?

2*

Supermodel: 'You're not afraid of catching germs? And you know, I'm coming down with a cold and everything...'

Lee Simon: 'From you I'd be willing to catch terminal cancer.'

Typische Allen-film, maar eentje die me weinig doet en gewoon minder vermakelijk was dan de doorsnee Woody-werkjes. De normale ingredienten zitten erin, zoals pech, geluk, relaties, foute keuzes gebaseerd op schijngevoelens en het Allen-typetje, gespeeld door Branagh.

Er komen een handvol 'celebs' langs in kleine rolletjes, o.a. DiCaprio, Azaria, Janssen, Theron, Wright, Griffiths en Ryder.

Eigenlijk maar een matige Woody Allen film met veel geouwehoer en weinig verhaal. Maar zelfs een matige Woody Allen is nog altijd vrij redelijk. En hij is nog steeds wel leuk.

Film over relaties, trouw en ontrouw en vooral over beroemdheden.

Allen blijft trouw aan zijn principes om mensen en toestanden te observeren, grappig en stekelig en hier is het de filmwereld die op de korrel wordt genomen.

De overdaad aan personages doet vanuit het standpunt van de kijker de film geen deugd en verklaart mogelijks de mindere score.

Branagh is grappig in zijn Woody Allen-stijl.

Matige film over een schrijver die gaat scheiden van zijn vrouw om nog wat van zijn leven te maken. Qua verhaal nogal rommelig en fragmentarisch van opzet. De dialogen zijn maar sporadisch leuk en dit alles maakt toch wel de minste Woody Allen-film. Wel een cast met flink wat bekende namen (zelfs in de kleinste rolletjes).

Met Kenneth Branaugh als dolend middelpunt passeert een reeks dialogen met zgn. celebrities de

revue, wanneer en passant met het wereldje de draak wordt gestoken. Echt een verhaal ontbreekt

hiermee, en het levert een nogal rommelig geheel op. De dialogen met Theron beviel mij nog

het beste. Leuk om al die bekende gezichten langs te zien komen, maar zit je ondertussen wel

naar een incoherente film te kijken en liet het mij allemaal gaandeweg tamelijk onverschillig. Geen

slechte Allen film, maar wel van een van zijn mindere.