The Eagle (1925)

begint veelbelovend, ook vanwege de sterke acteerprestaties, maar al snel blijkt dat er steeds maar van hetzelfde vat wordt getapt. boring tot en met.

De film vertelt een redelijk simpel verhaal waarin een jonge deserteur de dood van zijn vader wil wreken. Onder het motto "Oog om oog, paard om ezel" dwingt hij als vrijschutter gerechtigheid af. Zijn alter ego, 'The Black Eagle', infiltreert op langzame wijze het nest van zijn vijand, maar verliest uiteraard veel tijd door het invoeren van - hoe kan het ook anders - een romantisch subplot. Er wordt getracht zowel te ontroeren als te doen lachen, maar op beide fronten wordt zwaar gefaald. De cast is enigszins charismatisch, maar gaat gebukt onder een oninteressant, voorspelbaar script met flauwe pogingen tot slapstick en een uitermate onnozel einde als toetje. Een mooi shot waarbij de camera over de lange eettafel glijdt en bij momenten geslaagd schaduwwerk trekken jammer genoeg niet recht wat krom is.

Rudolph Valentino mag nog eens opdraven als ladies' man, dit keer in de rol van the black eagle, een soort rip-off van zorro. Het verhaaltje heeft voldoende vaart en volgt de geplogenheden van het licht avontuurlijke genre, waarbij het niet van die aard is dat het me lang zal bijblijven. Leukste scenes zijn degene met de beer in de wijnkelder. Verder viel dynamische camera bij de achtervolgingen te paard op, het schitterende tracking shot aan de feestdis van James A. Marcus, en de expressionistisch belichte inbraak van Valentino bij Marcus. Louise Dresser als de tsarin blijkt een harde tante - wat passend is bij haar positie - al kon men het bij United Artists niet laten om haar op het einde nog een stereotiepe vrouwelijke twist te laten maken.

Conclusie. Veel mis je niet wanneer je deze vogel laat vliegen.

Met dit ouderwetse, romantisch avontuur met veel uniformen deed Adonis Valentino de harten sneller kloppen als gemaskerde held. Met dat lapje stof rond de ogen was hij compleet onherkenbaar. Het is gebaseerd op de onafgewerkte roman Doebrovski van Poesjkin. De adel, vertegenwoordigd door de tsarina, komt er niet goed uit. De held vertegenwoordigd de idealen vrijheid, broederlijkheid en gelijkheid.

Technisch vernieuwend was een trackingshot (na veertig minuten), waarin een hangende camera in de lengte over een weelderige eettafel beweegt. Ook dreigende schaduwen werden gebruikt. Er zitten mooi geregisseerde vechtscènes in en enkele verrassende plotwendingen. Zeker met live muziek erbij is dit een leuk stukje escapisme.