Two Bits (1995)

Het algehele uiterlijk en muziek zorgen voor een mooie nostalgische sfeer, maar daarmee is het helaas niet meteen een goede film. De levenslessen van een stervende uil en het eeuwige gezwets over dat kwartje begonnen mij nogal de keel uit te hangen.

Kleine film waarin aardig gespeeld wordt door Pacino en de mensen om hem heen. Hij is als opa wel slecht gegrimeerd en de aankleding van de tuin waarin hij verblijft was ook niet geweldig. Het geheel is niet onaardig.

Your belly needs. Your heart wants. That's the difference

Het moet alweer een jaar of 10 geleden zijn dat ik me voor de eerste keer aan Two Bits had gewaagd. Mijn stem dateert nog van ergens begin juni 2008 en al die tijd heb ik, hoewel ik de film nooit herzien had, er warme herinneringen aan over gehouden. Ik ben sowieso van plan om ooit op het punt te komen waar elke stem op MovieMeter een bijhorende review heeft dus was de recente aanschaf van Two Bits (in een lelijke slipcover met de film Lansky als tweede film op hetzelfde schijfje) de perfecte gelegenheid om me hier nog eens in onder te dompelen.

Want Two Bits, dat is een warme film. Het soort film dat vooral teert op de nostalgie en een lang vervlogen tijdperk terug tot leven brengt. Hier zijn dat de vroege jaren '30 waar de wereld nog te lijden had onder de Wall Street Crash in 1929 en we volgen de kleine Gennaro die met grote ogen diezelfde wereld bekijkt. Dat gebeurt aan de hand van een aantal karweitjes die hij uitvoert om uiteindelijk aan 25 cent, oftewel two bits, te geraken om dan naar de grote opening van de lokale cinema te gaan. Het coming of age speelt uiteraard een groot aspect in het verhaal, maar dit voelt erg hard aan als een persoonlijk verhaal en juist dat geeft net dat beetje extra authenticiteit dat de film nodig heeft. Regisseur James Foley laat een aantal zaken over aan de interpretatie van de kijker (onder andere de dokter en zijn vrouw, die laatste heeft trouwens een heerlijke confrontatie met Gennaro) maar behoudt wel altijd het feelgood aspect. Zelfs wanneer de grootvader onvermijdelijk overlijdt, blijf je met een warm gevoel achter. Iets wat vooral ook te wijten is aan een uitstekend acterende Jerry Barone.

Barone speelt namelijk de 12-jarige Genarro en doet dat geweldig. Er zit iets in zijn blik die nog een zekere kwajongensachtige uitdaging bevat en tegelijkertijd ook de volwassenheid van iemand die al een aantal dingen heeft meegemaakt maar de impact ervan niet helemaal kan plaatsen. Je ziet hem echt evolueren en in een film van om en bij de 85 minuten is dat toch een knappe prestatie. Ik keek Two Bits indertijd vooral voor Al Pacino en die doet het toch ook weer degelijk. Misschien iets te hard gegrimeerd om echt geloofwaardig te zijn als oude man, maar die uitstraling (en de chemie met Barone) maakt veel goed. Pacino zou later zeggen dat hij de rol vooral had geaccepteerd om regisseur Foley (met wie hij samen Glengarry Glen Ross maakte) een plezier te doen. Hij wordt hier trouwens ook herenigd met zijn zus uit Scarface, Mary Elizabeth Mastrantonio, maar die speelt deze keer zijn dochter. Zegt veel over de hoeveelheid maquillage die Pacino elke dag op zijn gezicht moest smeren..

Eenvoudig en kleinschalig, daarmee kun je Two Bits wel mee omschrijven. Er is ongetwijfeld veel dat misloopt en onrealistisch aanvoelt maar het lukt Foley om je perfect mee in zijn wereld te slepen. Coming of age is sowieso al wel een interessant thema, maar de invulling door Barone is gewoon erg degelijk te noemen. Pacino is altijd wel een meerwaarde en ook de gehele aankleding geeft de film net dat beetje meer.

4*