Arsenal (1929)

Zelden zulk briljant camerawerk gezien als in deze film. En dan te bedenken dat-ie in 1928 gemaakt is. Prachtige details (die me bij herziening misschien niet weer opvallen, maar dan zijn er wel weer andere dingen) en camerastandpunten. Zeldzaam mooie gezichtsuitdrukkingen, sowieso, de mensen lijken zo weggelopen te zijn uit een schilderij van Breughel of Bosch. Ik kan nog wel verder gaan over lichtgebruik, schaduwspel, kadrering, etc. maar het moge duidelijk zijn Hier en daar een subtiel cellootje, zou in sommige scenes nog veel meer impact gehad kunnen hebben dan de weinig subtiele muziek gedurende de film. Maar met zoveel mooie beeldpracht kom je als liefhebber genoeg aan je trekken. Absolute aanrader voor fans van oude films.

Eens. Die Dovzhenko is een grote. Zemlya vind ik nog een beetje beter dan Arsenal omdat de beelden daar wat poetischer zijn.

Het denderende ritme van deze film in combinatie met de beelden is me vooral bijgebleven. Zemlya blijft desalniettemin Dovzhenko's beste werk, maar dit is ook zeker de moeite waard en gelukkig niet zo lang.

Een erg aangename Sovjetfilm. Zoals anderen ook aangeven is het camerawerk subliem. Ik ken het overige werk van Dovzhenko (nog) niet, maar dit belooft wat. Ten opzichte van Eisenstein, Vertov en Pudovkin vond ik de film behoorlijk lyrisch en poetisch. Dat heeft z'n voor en nadelen: Het plot heb ik met erg veel moeite alsnog niet helemaal kunnen volgen. Dit komt volgens mij door 2 zaken: De manier van verhaal vertellen is erg onorthodox door de vele sfeertekeningen die los van het plot voorbij komen. Ze ondersteunen zeker de emotionele lijn van het plot, maar aan de andere kant had ik wat moeite met hoofd- en bijzaak af en toe. De montage is idem; erg lekker, maar het is wel echt even een andere bril opzetten, ook ten op zichte van Montage-koning Eisenstein. Ten tweede is het echt een pre om de russische geschiedenis te kennen. Zelf kom ik niet veel verder dan een afgezette tsaar, revolutie --> communisme. Met die kennis redde ik het niet. Dovzhenko lijkt de film gemaakt te hebben voor iedereen die erbij was en dus ook weet hoe en wat. Logisch, maar toch jammer dat de film daarom niet echt toegankelijk is qua verhaal. Wellicht verhoog ik mijn stem op het moment dat ik de film herzie na een korte amateur studie over het onderwerp.

Al met al zeer de moeite waard voor de beelden/montage alleen al, een beetje langdradig middenstuk, maar het einde compenseert ruimschoots.

Minder poëtisch dan Zvenigora die ik eerder zag deze week - en dat is eigenlijk een understatement. Maar ook hier gebruikt Dovzhenko een stijl die je wel een filmgedicht zou kunnen noemen, dus enige poëzie is er in deze harde oorlogsfilm wel terug te vinden.

Losse flarden, op zich zelf staande sequenties, tableaus die wel een geheel vormen. Hier is de naieve Sovjet-retoriek alom aanwezig, maar wat zijn er ongelofelijk veel krachtige scènes, onaards mooi gecompneerde ritmiek en veelzeggende beelden. Enige probleem is de (oorspronkelijke?) muziek van Ovchennikov - hoewel de chaos me hier beter beviel dan de vorige film. Op naar Zemlya, al las ik denk ik even een pauze in.

De DVD versie van Mr. Bongo duurt overigens 89 minuten. Even kijken of daar een goede bron voor te vinden is voor een correctie (imdb meldt 'iets Belgisch'). De transfer is wel van mindere kwaliteit dan die van Zvenigora.

Het verhaal van Arsenaal is eigenlijk nauwelijks te volgen en wat er wel begrijpelijk aan is kan geschaard worden onder pathetisch socialistisch realisme, vol zwart-witte tegenstellingen. De film leunt derhalve volledig op z'n vormgeving, maar dat is onvoldoende om de aandacht er bij te houden; vooral het middenstuk is echt doorbijten. Het laatste kwartier trekt Dovzhenko gelukkig alle stilistische registers open en is vooral de montage bij vlagen magnifiek. Overigens zag ik de film met live-muziek die nogal modern was en hoewel an sich niet onaardig, voor mijn gevoel niet altijd een optimale ondersteuning vormde van de beelden. Een tegenvaller, al met al.

Ik vond de muziek juist geweldig bij de film. En inderdaad: redelijk onnavolgbaar plot, maar voor mij was het genot van het kijken (en luisteren dus) al groot genoeg om het tot een behoorlijk memorabele bioscoopervaring te maken.

Het is denk ik aan de ene kant een vrij moeilijke film om live te begeleiden, vanwege de soms snelle scene-wisselingen en het gebrek aan lijn.

Dit was echter de vierde film die ik ooit zag met live-muziek en qua samenhang tussen beelden en muziek wat mij betreft de minste. De beste, mijns inziens, was de orgelbegeleiding bij Metropolis.

Mijn hoogtepunt.

Die was het ja, met Kinetophone in Forum Images te Groningen.

Film is nogal karig met informatie en is daarom bij momenten, wat het verhaal betreft, niet zo in detail te volgen, zeker niet in het middenstuk waarin de discussie omtrent de opstand wordt gevoerd. Een en ander wijst aldus naar de filmische waarde van de film en die is toch wel bijzonder.

Een massa korte shots van vooral erg expressieve koppen, drastische bewegingen en ook indringende impressies van het leed als gevolg van oorlogsellende, die vooral in de inleiding worden aangesneden.

Ben geen kenner van de Russische film, zeker niet uit die periode, en evenmin van de Russische geschiedenis. Een zekere kennis ervan zou zeker nuttig zijn, al blijf ik er bij dat het cinematografische heel veel vergoedt.

klik

Indrukwekkend camerawerk inderdaad, prachtige beelden en interessante shots. Ook behoorlijk wat dynamische actiescenes, wellicht ook niet verbazend gezien de oorlogssetting, maar alsnog zeer fraai uitgevoerd. Maar ik vond het alsnog wel een hele zit, ook mede omdat ook voor mij het plot nogal onduidelijk was. Ja, iets met strijd tussen de Witten en de communisten in Oekraïne, zo ten tijde van de Russische revolutie, en ook iets met arbeiders van de Arsenal-fabriek in Kiev, maar heel veel meer chocola kon ik er niet van maken. En eerlijk gezegd stond dat mijn filmplezier toch wel een beetje in de weg.

Dit is eigenlijk een film waarbij je een goede inleiding of lezing van tevoren nodig hebt, tenzij je je echt al eens hebt ingelezen op de Sovjet-cinema van (met name) de jaren twintig.

Interessante stijl hanteert Dovzhenko....oké, oké, stijlen. Een mengelmoes van jewelste zeg.

Eerst denk je naar een voorvader van Tarkovsky te kijken, vol stilstaande angstaanjagende (spook)figuren. Daarna waan je je in de Eerste Wereldoorlog waar veel shots lijken op politieke (spot)prenten [Tardi kwam zelfs nog naar boven waaien in mijn associatieve brein]. Dan pure Sovjet-cinema [snelle montage, schaduwen, etc.] die we kennen van o.a. Eisenstein. Vervolgens een tergend doodsaaie 'vergadering' die de film niet ten goede komt. Gelukkig word je wakkergeschud door alle bovenstaande stijlen gewoon lekker door elkaar heen te mixen met nog meer excentrieke koppen en karakters. En dan die opzwepende muziek die maar doordendert! Vermurwd en verslagen staat er opeens 'einde' in het beeld.

Bijzondere uitputtingsslag!

Geweldig. Jammer dat ik de versie van 74 min zag

Een film gaande over de strijd tijdens vermoedelijk de Februarirevolutie in Kiev, toen uiteraard deel uitmakend van het Russische Rijk. In het begin zagen we “Niki”, de laatste tsaar van Rusland, die een brief schreef. De Eerste Wereldoorlog dendert voort. Fraaie beelden overigens van de Groote Oorlog en vervolgens de opstanden. Niet veel later overigens, in 1918, is Oekraïne een onafhankelijk land met weliswaar nog steeds erg grote Russische invloeden en dat bleek een paar jaar later al snel onder Stalin.

Statisch cameragebruik, maar wel met een flitsende montage. Uiteraard nogal als propaganda opgezet. Erg heroïsch en de sound met al die bombastische liederen versterkt dat alleen maar. De Russische geschiedenis is complex, een beetje background is hier niet overbodig. Desalniettemin een boeiende kijkervaring.