The Forest (2016)

Ik heb mij best vermaakt met deze film en schrok mij een paar keer de tandjes....klein tikkie voorspelbaar en de CGI dingetjes (waar ik totaal niet van hou) waren niet overal overtuigend....kep ze liever helemaal niet maar goed.

Toch zat er een goede griezelige sfeer in deze film en ook het acteerwerk was wel aardig.....gewoon een leuke wegkijker

Best wel beetje boel voorspelbaar vond ik en had er wel veel meer van verwacht maar al met al best prettig om te zien

Dat vind ik dan wel meevallen, maar dat komt misschien omdat ik al eerder vergelijkbare plots ben tegengekomen in het genre. Zelfs de persoonsverwisseling op het einde is al een paar jaar geleden ook toegepast in een andere genrefilm die de (Nederlandse) bioscopen haalde.
Verder is het verhaal wel behoorlijk standaard hoor. Zo krijgt Sara (Natalie Dormer) tot vervelens toe waarschuwingen van de locale bevolking om niet het bos in te gaan, wat ze uiteraard toch doet.
De locatie vond ik een sterke keuze. Dat zelfmoordbos schijnt volgens mij echt te bestaan, maar waar kan je nou een betere locatie treffen voor rusteloze/kwaadaardige geesten/entiteiten dan in zo'n plek.
Dormer doet het niet slecht in de hoofdrol, maar helaas wil de film verder niet helemaal tot zijn recht komen. Zo zijn de scares behoorlijk voorspelbaar en word de film geplaagd door slechte CGI. In de eerste helft van de film hebben de makers dit redelijk kunnen maskeren door de momenten heel kort te houden, maar naarmate de film vordert begint het wel steeds vaker en op opvallendere wijzes voor te komen. Ondanks dat toch hier en daar wel wat geschrokken, al kwam dat met name door een aantal creepy Japanse mensen.
Door de korte speelduur vliegt de film naar je idee wel om en zorgen sommige scenes toch nog wel voor wat vermaak. Redelijk, maar meer dan dat ook zeer zeker niet.

Matig.

In het begin nog wel redelijk. Het is altijd een beetje vreemd om een Amerikaanse film in Japan te zien afspelen, maar Zada kijkt met een ander (interessant) oog naar het land, waardoor het begin best goed te verteren valt.

Maar wanneer Sara het bos inloopt is het leukste deel wel geweest. De horror is best voorspelbaar en mist spankracht. Er worden wat Japanse elementjes bijgehaald, maar die werken niet echt. De effecten zijn matig, de editing flauw en het camerawork ontoereikend.

Wat rest is een redelijk cliché horrortje met een hoofdpersonage dat langzaam doldraait in een bos. Er zijn veel interessantere films over het Aokigahara bos (meestal géén horror trouwens), of veel betere horrortjes die dit gegeven veel kundiger en boeiender weten uit te werken.

Echt slecht is het nu ook weer niet. Het begin valt best mee en verder is het vooral doorsnee genre werk, maar had er toch iets meer van verwacht.

2.5*

The Forest

Bij inzien van de eerste berichtgeving over The Forest wist ik vrijwel zeker dat dit een verfilming was van het (in korte tijd) erg beroemde game onder de YouTubers: The Forest (2014) - GamesMeter.nl. Dit blijkt bij nader inzien (en het gezien van de film) totaal niet te kloppen. Soms worden dingen vaak gerelateerd, zoals de tenten dat zie je ook vaak in de game. Maar het concepts verband ligt totaal anders.

The Forest speelt zich af in het Aokigahara bos, Japan. Ook wel zelfmoordbos genoemd onder velen Jappen en buitenstaanders. Wanneer je dit op google opzoekt (wordt niet aangeraden door mij) dan zie je ook de meest afgrijselijke plaatjes van daadwerkelijke mensen die dat al gedaan hebben daar. Bah! Het Aokigahara gelegen aan de Fuji berg in Japan word door velen beschouwd als een bos met paranormale gebeurtenissen in zich. Ik denk ook dat je de vele mythes niet moet geloven maar, de statistieken van de zelfmoorden zijn gewoonweg niet de geloven. En dat allemaal dankzij een boek, Kuroi Jukai - Seichō Matsumoto (1960) - BoekMeter.nl ..

Het verhaal van de forest, tja erg simpel. Sara is opzoek naar Jess, die zich heeft verstopt in het bos. Afzoekend naar haar begint Sara de mysterieuze geluiden ook binnen het bos te horen. Ook ziet ze dingen dat er niet werkelijk is. Zoals het schoolmeisje, de oma en een mand die zichzelf heeft opgehangen die plots achter haar staat, opzoek naar Jess vind ze haar maar dan word Jess gered en Sara overleefd het niet, nou fijn weer .

Het verhaal was erg simpel en de schrikmomenten waren niet schokkend. Toch leuk dat ze een film doen over het Aokigahara bos. Al geloof ik zelf niet in zulke mythes dat je mensen hoort, maar ik geloof wel (en volgens mij is dat nog waar ook) dat je in ongelofelijke stiltes en als je iets gelooft, je dus ook echt dingen gaat horen. Dat is dus denk ik ook het probleem in dit bos. Maar de film was leuk om eens te zien, niets speciaals , jammer genoeg.

2.5*

Het bos zou een ideale plek kunnen zijn om dit nietszeggend filmpje diep in te begraven. Bijzonder origineel idee maar qua uitwerking zo slecht dat de meeste energie gaat zitten in het kunnen uitkijken van 93 tergend saaie minuten. Niet bestaande schrikmomenten maken plaats voor onbedoelde aansturing van de lachspieren. Drama!

Het verhaal omtrent het lugubere zelfmoordbos "Aokigahara", wat ligt aan de voet van de berg Fuji in Japan, was opzicht wel leuk gevonden en leent zich natuurlijk ook perfect voor een horrorfilm. Het is alleen erg jammer dat men er eigenlijk maar weinig (op een paar goede schrikmomenten na) mee heeft gedaan, want het verhaal was zeer clichématig (o.a. werd Sara diversen keren gewaarschuwd en deed ze er niets mee), voorspelbaar en soms ook wat vaag.

In dit eenvoudige verhaal draait het om de Amerikaanse Sara (matig gespeeld door de saaie Natalie Dormer, in een dubbelrol, die ook nog eens een scheve mond heeft en dat is best storend om daar bijna 90 minuten lang naar te moeten kijken), die opzoek is naar haar tweelingzus Jess (ook dus gespeeld door Natalie Dormer), die op mysterieuze wijze tijdens een schoolreis verdwenen is in het bos "Aokigahara", welke bekend/berucht staat vanwege zelfmoorden en men vermoedt dat Jess daar ook zelfmoord (mede vanwege het verleden en foutieve beslissingen van haar) heeft gepleegd. Omdat Sara en Jess een eeneiige tweeling zijn en Sara voelt dat Jess nog leeft, vertrekt ze alleen vanuit Amerika naar Japan om Jess te gaan zoeken. Aangekomen in Japan ontmoet Sara de Amerikaanse journalist Aiden (matig gespeeld door Taylor Kinney, die best een vage rol had) en met hem en de door hem erbij gehaalde Japanse gids Michi (verdienstelijk gespeeld door Yukiyoshi Ozawa), trekken ze dan het bos "Aokigahara" in, opzoek naar de verdwenen Jess.

Je zou dan misschien een boeiend en spannend verhaal verwachten, maar helaas is dat op een paar goede schrikmomenten (wel misschien te geforceerd en te voorspelbaar) na niet echt het geval. Het verhaal is wel sfeervol (inclusief de passende muziek ) en zeker vanaf het moment (na 30 minuten) dat de zoektocht in het bos "Aokigahara" gaat beginnen en het bos "Aokigahara" werd ook mooi gedetailleerd (o.a. verwijzing naar grotten en niet werkende kompassen, welke ook voorkomen in dit verhaal), kleurrijk en fraai in beeld gebracht. Ondanks dat het einde zeer flauw, voorspelbaar, clichématig en inderdaad ook afgeraffeld was, vond ik het toch wel aardig. Ook de uitvoering van het verhaal viel tegen en dat komt mede door de twee zwakke hoofdrolspelers Natalie Dormer (in de rol van Sara / Jess Price) en Taylor Kinney (in de rol van Aiden), die niet weten te overtuigen en waar ook geen chemie tussen was, maar ook door de vele clichés en de domme en onlogische beslissingen die Sara steeds nam (m.b.t. waarschuwingen, adviezen en Aiden). Hier en daar is het verhaal ook saai, flauw en langdradig (zeker wat betreft de inleiding).

Als tussendoortje is deze Horror film leuk om eens gezien te hebben, maar meer zeker ook niet. Omdat de film bijna 90 minuten duurt, kijkt hij opzicht wel lekker weg en weet hij op bepaalde momenten (zeker vanaf het moment dat het verhaal zich afspeelt in het lugubere bos "Aokigahara") ook nog wat te vermaken. Ik ben in ieder geval blij dat ik deze film niet in de bioscoop heb gezien en het verbaast me eerlijk gezegd ook dat deze film de bioscoop heeft gehaald (zal ook wel niet lang draaien).

Vrouw zoekt vermiste tweelingzus in Japans bos. Het bos heeft een lugubere geschiedenis en is rijk aan geesten. Mensen plegen er zelfmoord of verdwijnen gewoon.

En tja, dat klinkt allemaal nogal voorspelbaar en misschien weinig verheffend, maar dat valt gelukkig wel mee. “The Forest” is namelijk eindelijk weer eens een horror met een redelijk doordacht verhaal. Oké, oké dan! Toegegeven, het is hier en daar wel wat voorspelbaar, maar het verhaal is helemaal niet onaardig.

De opbouw is goed. Niet te lang, maar wel net lang genoeg om de personages iets meer laag en het bos meer enge achtergrond te geven. Helemaal niet verkeerd, want het scheppen van wat diepte in personage en wat beklemming in atmosfeer is voor het vertellen van een spannend verhaal altijd welkom. Het helpt hier in ieder geval goed om in de juiste stemming te komen.

In het bos heerst een creepy sfeertje. Behalve suggestief beeldmateriaal, speelt geluid in het creëren daarvan een belangrijke rol. Geritsel van takken en bladeren. Stemgefluister. Het voelt ongemakkelijk aan. Wel lekker.

De film heeft een paar goeie schriks. En ondanks dat die schrikmomenten wel enigszins voor de hand liggen, was ik er toch gevoelig voor. Het onheilspellende sfeertje in combinatie met uitgekookte regie en montage zal de oorzaak zijn. Niet slecht.

Het einde valt helaas tegen en is zelfs flauw te noemen. Overbodig ook. Het zouteloze einde doet meteen afbreuk aan het niveau en de sfeer van het verhaal tot dan toe. Da's toch wel erg jammer en levert een kater op.

In tegenstelling tot Theunissen vond ik Dormer trouwens wel goed acteren. En dat scheve mondje? Ach, dat vond eigenlijk ik wel lief en intrigerend. Ja, leuke actrice.

Ik kan het hier heel simpel houden.. goed verhaal niet zo eng..

Best eng, vooral door de naargeestige japanse boslocatie. De mythe rond Aokigahara, ook wel het zelfmoordbos genoemd, zorgt voor heel wat sfeervolle en vooral creepy momenten, al is het script verder helaas aan de saaie en eentonige kant. Visueel ziet de film er verzorgd uit, dat wel, en er zijn een aantal zeer doeltreffende schrikmomenten strategisch over de film verspreid die ervoor zorgen dat je steeds net op tijd wakker wordt geschud.

Niet veel soeps. Nochtans bevat het uitgangspunt voldoende potentieel om uit te smeren in een sombere, akelige horrorfilm. Ik heb ooit een tamelijk amateuristische documentaire over Aokigahara gezien en die was toch een stuk angstaanjagender dan deze film, waarvan de makers meer middelen ter beschikking hadden. En moet dit soort film ook niet door een Japanse crew met Japanse acteurs gemaakt worden? Zij hebben toch veel meer voeling met dit cultureel fenomeen? Vooral een gemiste kans, wat mij betreft.

Het bos is best creepy, zelfs de overdag shots zijn enigzins naargeestig. De mythes en vele zelfmoorden maken het een leuk uitgangspunt voor een film. Ik had niet eerder van het Aokigahara bos gehoord dus de introductie van het bos en de zoektocht naar de zus wekten direct mijn interesse.

Halverwege de film werd het echter allemaal wat saai, traag en voorspelbaar.

Maar desondanks toch best een aardige horror.

“I don't know if this forest made you psycho or you were always this crazy.”

Het genre thriller/horror is niet mijn favoriete genre maar soms heb ik wel zin in een avond (dit soort films moet je zeker in het donker kijken) huiveringwekkende cinema met veel schrikmomenten en een ijzingwekkende sfeer. Met dat laatste zit het hier wel goed want The Forest heeft een heerlijk naargeestig sfeertje en een zelfmoordbos in Japan klinkt ook veelbelovend.

Dit soort films staat of valt ook bij de casting van de hoofdrolspeelster en Natalie Dormer vind ik een fascinerende actrice. Ik heb Dormer in meerdere films kleine rollen zien spelen (en Game of Thrones natuurlijk) en ze is een sterke actrice met een wat apart gezicht waar je naar blijft kijken op één of andere manier. Laten we het houden op een sterke "screen presence". De Japanse acteurs en actrices zijn lekker creepy en Taylor Kinney doet zijn ding maar meer ook niet. De film oogt wat rommelig maar zodra ze het bos in gaan wordt het beter alhoewel het niet echt eng wil worden. De tweelingzussen kun je makkelijk uit elkaar houden want de één heeft blond haar en de ander donker. Op zich wel logisch maar iets meer uitdieping van Jess had wel gemogen. Zij blijft nu wel heel erg oppervlakkig. Het einde is op zich wel leuk bedacht maar het is allemaal wat wazig en rommelig opgezet waardoor je niet echt in het verhaal zit. Misschien dat een tweede kijkbeurt wonderen doet. The Forest is sfeervol en heeft een sterke hoofdrolspeelster in Dormer maar jammer genoeg blijft het verhaal wat achter.

jong meisje gaat op zoek naar haar zus,die als laatst gezien is in het beruchte suicide bos.

Er gebeurt wat creepy shit,,,en zijn wat karakter twistjes.

alhoewel de twist op het einde niet slecht is.

En echt heel noemenswaardig is het verder niet.

Vond de korte documentaire beter.

Ronddwalen in een Japans zelfmoordbos | VICE | Netherlands

niet zo goed dus,,en de film weet niet helemaal de balans te vinden of ze de nadruk nu leggen op thriller of horror.

Horror is eigenlijk mijn ding niet.

Maar van dit filmpje vond ik de samenvatting dan toch wel weer iets intrigerends hebben, dus toch maar een kans gegeven. En dat viel me niks tegen eigenlijk, er wordt een best leuke creepy sfeer opgebouwd in het naargeestige bos. Dat dat hier en daar cliche is stoorde me niet, en er zaten zeker ook een paar schrikmomenten in die ik - als wellicht wat onervaren horrorkijker - echt niet aan had zien komen en waarvan ik ook echt trillend rechtop in m'n stoeltje zat. Jammer wel dat het einde wat tegenvalt.

Zeker niet verkeerd, maar op het einde van de film krijg je wel een negatieve kijk op de film. Wat een belachelijk slot. Zo typisch uitgewerkt dat de hele film in duigen valt. Maar ja, positief is toch het naargeestige bos met zijn creepy sfeer. Ook de cast doet het naar behoren. Voldoende, meer niet. 6/10

Een Amerikaanse film die Japanse horror probeert. Natalie Dormer maakte op tv enkele goeie keuzes en werd met rollen in The Tudors en Game of Thrones op korte tijd bekend. De stap naar het grote doek is nog niet vlot gegaan. Enkele bijrollen ook deze hoofdrol is niet meteen een doorbraak. Hopelijk volgende keer beter.

The Forest is vrij clichématig, maar weet gelukkig de formule wel toe te passen zodat het niet echt slecht wordt. Maar eerder in de categorie 'te vergeten'. Anderhalf uur in een bos met schrikmomenten is iets te lang van het goede. En het is niet dat de plot zo bijzonder was dat het alles meteen goed maakt.

Film om gouw te vergeten, er zaten wat schrik momenten in maar verder stelt het niets voor.

An sich geen verkeerde film. Op de e.o.a. reden wilde ik deze film zien, omdat het verhaal mij aantrok en het zelfmoordbos gewoon bestaat onder de lastige naam Aokigahara. Het bos is deels bekend door de toeristen die daar met hun gezin lekker willen vertoeven. De andere kant van het grote bos staat bekend om de zelfmoorden. De cast is er met zijn allen heengegaan maar mochten er verder niet filmen. Zodoende is er een ander eng bos uitgezocht. Dat het bos een bepaalde magie had bleek toen de taxichauffeur ze niet overal wilde brengen vanwege de geesten.

Daarom is de film zeker interessant om een keer te bekijken. Ook de genoemde grot waar je zomaar in kan vallen als je van de paden af wijkt is een interessant gegeven. Daar schijnt nog nooit iemand in geweest te zijn. Tot zover de feiten!

De film begint sterk al blijft het vreemd dat manlief gewoon achterblijft na de vermissing van haar tweelingzus. Gaandeweg blijft de film zeker sterk, maar het echte horror blijft achterwege. Het zijn meer wat schrik momenten. Wat de film overeind houdt zijn de kleine waarnemingen. de Aziatische meisjes die oversteken in het bos, of het meisje in het bos dat haar leidt naar het onbekende doet het goed. Verder blijft de film nogal vlak en had beter uitgediept kunnen worden. De grotscene had wat mij betreft wat langer mogen duren. De ontmoeting met de journalist uit Australie bleef interessant. Het gebeuren in de hut vond ik helaas een stuk minder boeiend. Zodoende heeft de film ook wat dieptepunten. Ook een beetje vreemd; we zien iemand hangen aan een boom. Het koord is nogal lang, dus rijst de vraag hoe hij/zij in de boom is geklommen.

Het eind vond ik an sich niet zo verkeerd. The Forest II zou zomaar weer gemaakt kunnen worden, met hopelijk wel een sterker plot!

Het beruchte zelfmoordbos in Japan is een ideale omgeving om een horrorfilm over te maken, maar veel wordt met dit gegeven niet gedaan. Er wordt jammer genoeg gebruik gemaakt van een aantal goedkope jumpscares geholpen door een luid geluid. Verder valt er niet veel te griezelen. Veel beter ware het geweest als het verhaal zelf spanning/horror had opgewekt.

Soms heb je van die films waar je vooraf zoveel van verwacht, maar waarbij je in de praktijk helaas toch van een koude kermis thuiskomt. The Forest is er zo eentje. Het verhaal biedt op zich echt veel potentie want het beruchte 'suicide forest' in Japan is een interessant onderwerp. Helaas weet de film nergens de sfeer te pakken die bijvoorbeeld de documentaire van Vice over dit bos wel heeft.

Maar goed, als het dan ontbreekt aan sfeer en spanning en de film het alleen van een paar (goedkope) jumpscares en Exorcist look-a-likes moet hebben, dan hoop je dat met deze cast het acteerwerk wél goed zit. Dat is helaas ook niet het geval. Te geforceerd, geen chemie tussen de hoofdrolspelers. Nee, echt al met al een gemiste kans!

1,5*
3/10 (IMDB)

Na drie Blair Witch films blijft het blijkbaar boeiend om een griezelfilm in een bos te localiseren. Een bos ook nog eens gelegen in Japan, waar ze niet alleen superieure horror movies maken maar ook een overvloed aan gekke mensjes en rare gewoonten hebben(zelfmoordbossen, levende dieren eten in restaurants), wat wel zo handig is voor dit type film.
Het mag duidelijk zijn dat The Forest geen originaliteitsprijs zal winnen, maar dat gezegd hebbende is het wel zo dat de film niet puur slecht is. Er zit geen goedkoop effectbejag in, maar er word serieus geprobeerd om suggestieve spanning op te wekken, en het eerste uur lukt dat redelijk. Daarna, als Sara gek begint te worden, loopt het behoorlijk uit de hand, en de laatste tien minuten zijn zelfs bespottelijk. Ook onlogische verhalen moeten nog iets aan logica overhouden wil het geloofwaardig zijn, maar het lijkt er op dat de heer Zada en zijn crew aan het einde behoorlijk van het (bos)padje af waren en niet meer wisten hoe ze een acceptabel einde moesten breien aan deze in potentie best aardige griezelfilm.

Een goede horror/mysterie en thriller film...

Spannend verhaal...

Zou maar nooit doen voor alleen te gaan...

Prima acteerwerk..

Prima camerabeweging...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Spannend slot...

Toch ietwat teleurstellend deze the Forest.Zeker in ogenschouw nemend de mooie en sfeervolle locatie (het Aokigahara bos) die ze tot hun beschikking hadden.En dan nog al die jumpscares die vaak niks of weinig met het verhaal van doen hadden....nee dat was niet echt geslaagd.

Gelukkig weet het redelijke regie debuut van Jason Zada op andere punten beter te scoren.

De aanloop was vrij sterk en ook de eerste nacht in het bos mocht er wezen.Spannend en creepy.

Daarnaast was ook het camerawerk vrij sterk.

De acteurs deden hun werk naar behoren al had het allemaal niet echt een meerwaarde voor de film.

Ook jammer dat ze weer met zo'n,op zich wel spannend maar eigenlijk zwak einde voor de dag komen.

Dat is toch vrij vaak een serieus euvel bij hedendaagse horrorfilms.

Verder wel een aangenaam en sfeerrijk filmpje maar meer als een magere drie sterren kan ik er toch echt niet aan kwijt.

Kan me echter voorstellen dat niet diehard horror liefhebbers daar nog een stuk onder zitten.

Door de bomen het bos niet meer zien

Het lage gemiddelde van deze horror loog er niet bepaald om, maar bij gebrek aan betere titels (die ik nog niet gezien had) voor mijn Netflix horrornight, won mijn nieuwsgierigheid het uiteindelijk toch van de 4,8 op IMDB.

Misschien kwam het wel doordat ik mijn verwachtingen heel laag hield, want ik heb me hier toch nog wel redelijk mee weten te vermaken. Ik vond met name het verhaal nog niet eens heel slecht gevonden en het slot van de film zelfs sterk. Alleen jammer van de belabberde uitwerking..ik hoop dan ook dat er filmmakers zijn die de potentie van de setting van het Aokigahara bos zullen zien en in de komende jaren een betere poging wagen.

De film slaat met name de plank flink mis met zijn goedkope schrikeffecten, de goedkope computeranimaties van geesten, en momenten die zo obvious zijn dat je je echt afvraagt wat het niveau van de regisseur is. Een goed voorbeeld is het moment waarop het hoofdpersonage haar eigen pols doorsnijd terwijl ze in een hallucinatie zit. Alsof men dit nog niet meteen ziet moest dit ook nog even getoond worden door middel van een flashback.

Hoewel het allemaal niet al te best was had ik verwacht dat de kijkervaring nog lager dan een 5 uit zou vallen maar dat viel gelukkig mee, al kan ik iedere niet die-hard horrorfan wel alsnog adviseren om een betere filmkeuze te maken

2,5*

Ondanks de slechte reviews deze toch gekeken. Had zin in weer eens lekker griezelen met een horrorfilm. Nou daar voldoet deze film totaal niet aan. Het onderwerp van het zelfmoordbos heeft zoveel potentieel, daar hadden ze echt wat vets van kunnen maken.

Deze film is langdradig, alles zie je van mijlen ver al aankomen. Nee, lekker overslaan deze.

Niet bijzonder.

Niet een al te beste horrorfilm rondom een uiterst boeiend onderwerp. The Suicide Forest heeft me altijd wel een beetje geboeid, maar echter in deze film is dat niet al te spannend en denderend uitgewerkt, vooral omdat er weinig aandacht aan het mysterie zelf is besteed.

In plaats daarvan krijgen we een beetje een 13 in een dozijn horrorfilm maar afspelend in het zelfmoordbos van Japan. Het verhaal kon er opzicht wel mee door en het acteerwerk van Dormer is niet slecht, maar naarmate het einde is het verhaal wel heel belachelijk.

Het begin is hier en daar nog sfeervol, maar de regisseur maakt veel te veel domme en onlogische besluiten met zijn film, waarmee je op een gegeven moment eigenlijk alleen nog maar kan lachen om zijn slechtheid.

Punten voor de sfeer en locatie, en het acteerwerk van Dormer. Dan heb je het ook wel weer een beetje gehad hier.

Sara [Natalie Dormer] reist af naar Japan om haar vermiste tweelingzus te vinden. Die is voor het laatst gesignaleerd in Aokigahara Forest, een bos waar veel mensen naar toe gaan om een einde aan hun leven te maken. Sara voelt dat haar zus nog leeft en krijgt bij haar zoektocht hulp van een verslaggever [Taylor Kinney] en een gids [Yukiyoshi Ozawa]. Maar de mysterieuze krachten van het bos beïnvloeden Sara’s denken en doen. Een interessant uitgangspunt voor een sfeervolle suspensehorror die jammer genoeg in de tweede helft de bekende valkuilen van muzikale cues als jumpscares en een overdreven melodramatische ontknoping niet weet te vermijden.