The Secret of NIMH (1982)

Prima animatiefilm, qua tempo en humor misschien een beetje verouderd, maar dankzij de uitstekende 'old school' animatie en de schitterende muziek (van Jerry Goldsmith) zeker het bekijken waard.

Opvallend is vooral dat de sfeer beduidend donkerder is dan de Disneyfilms van die tijd (met uitzondering van The Black Cauldron natuurlijk). En tot mijn grote verbazing komt er zelfs wat bloed in voor, ongezien voor een Amerikaanse kinderfilm. Het verhaal maakt trouwens ook allerlei onverwachtse (en ingewikkelde) wendingen, maar dat vond ik gezien de rechtlijnigheid van de meeste animatiefilms ook wel weer verfrissend. Alleen jammer dat we nou niet precies weten wat er van Jeremy en zijn bende terecht komt. Maar voor de rest een verrassend geslaagde film, al was ik nog het meeste verbaasd door wat de NIMH uiteindelijk bleek te zijn.

3.5 sterren.

Goede en spannende film.

Toch wel met verbazing gekeken aangezien dit een 'kinderfilm' moet zijn, terwijl de film veel spannende momenten heeft en een zeer duistere sfeer.

Verhaal vond ik soms een klein beetje verwarrend, en ook moeilijker dan de meeste kinderfilms wat het dan weer net wat anders maakt.

Ik heb er zeker goed naar kunnen kijken.

3,5*

Licht teleurgesteld.

Misschien had ik er wat te veel van verwacht. Maar met een score van 3,43, terwijl de meeste Disney's hier nog niet eens de 3,3 halen, stel je natuurlijk je eisen hoog. Resultaat: NIMH is een aangename film maar niets meer.

Wat betreft de animatie en de muziek mocht ik absoluut niet klagen. Zeer mooie score en de background-artists.leveren minstens even goed pittoresk materiaal af als die van Disney. De animatie van de personages verloopt dan weer wat stroever, vrij houterig soms. De personages zelf kennen dan ook weer hun ups-and downs. De vogel is zeer leuk en de Grote Uil en Nicodemus zijn donker en mysterieus, iets wat je niet zo snel zou verwachten in Disney-films. De bad-guy stelt echter zelf niet veel voor.In die 20 minuten kan je echt geen goede villain maken. Zoals al gezegd, hij mist body. 3*

Dit is het regiedebuut van Don Bluth.

Als klein manneke stond ik me urenlang te vergapen aan de spectaculaire Laserdisc-Videogames "Dragon's Lair (1983)" & "Space Ace (1984)" in het plaatselijke lunapark als het kermis was.

Die waren door hem getekend, grensverleggend voor die tijd !!

Ik had deze "The Secret of NIMH" nog nooit eerder gezien, wel al veel over gehoord.

Ik vond hem tegenvallen, het verhaal kon me nergens meeslepen, het kon me geen zier schelen wat er met de hoofdpersonages gebeurde.

Ondanks de schitterende animatie, special effects ( voor die tijd...) en mooie muziek vond ik het maar een middelmatig filmpje.

5,5/10

Misschien ben ik wel te streng in mijn beoordeling, maar dat is nu eenmaal wat ik er over denk, zo juist na't bekijken.

Ik kan me best voorstellen dat anderen die veel beter vinden, het is tenslotte een klassieker.

Als ik jou was zou ik hem zeker eens bekijken als ze'm op tv spelen, voor't zelfde geld vind jij hem wél goed !

Ik denk dat ik deze 12 jaar geleden voor het laatst heb gezien en vond hem destijds leuk, maar af en toe een beetje eng. Nu wilde ik wel eens weten wat ik destijds precies zo eng vond, dus heb ik hem net nog weer eens bekeken.

Tot mijn verbazing herinnerde ik me bijna alles nog. Maar voor het eerst - nu ik ouder ben - snap ik ook meer van het verhaal. Wat NIMH nu eigenlijk precies is, en let ik ook meer op de onderlinge conversaties. Als klein kind is het vaak vooral plaatjes kijken. En hoewel de animatie mooi is, heeft de hele film een duister tintje. Zo hebben veel dieren scherpe tanden, dikke wenkbrauwen en lichtgevende ogen. Geeft toch een meer 'evil' look, vooral als de scènes zich afspelen op duistere locaties zoals de rozenstruik of de uilenboom.

Mooi duister sprookje, en het is een goed teken dat de film na 12 jaar - en op oudere leeftijd - nog steeds goed bevalt.

Samen met The Land Before Time en All Dogs Go To Heaven verreweg het beste werk van Disney-afvallige Don Bluth. Niet vervelend moralistisch, angstaanjagende scenes (met bloed), goed voice-over werk, een machtige soundtrack en de perfecte combinatie humor/spanning/drama. Het meest fijne vond ik eigenlijk nog dat het hoofdpersonage voor de verandering eens een weduwe was, in plaats van de standaard jeugdige, onbezonnen helden die zichzelf met domme situaties en one-liners er makkelijk vanaf maken.

De vraag blijft, wat je doet voor je kinderen...

Mrs Brisbee heeft er dus alles voor over. Geweldige film met een hele mooie moraal.

Tijdloos.

Donkere Disney.

Dat Don Bluth wel wist hoe je muizen moest tekenen zat hem natuurlijk in zijn verleden bij 'The Rescuers'. De voormalig medewerker van Walt Disney keerde echter al vroeg zijn rug naar de beroemde animatiestudio en begon er zelf een.

De tekenstijl is praktisch hetzelfde en dus van hoog niveau, maar de sfeer van deze animatiefilm is grimmiger en donkerder dan de gemiddelde Disney. Bluth leverde met The Secret of NIMH een mooi geanimeerd, fantasierijk debuut af.

Goed.

Originele animatiefilm met een prachtig verhaal en sublieme animatie. Bijzonder sfeervol.

De voice-cast is ook goed.

Een beetje in de sfeer van de Reddertjes, maar net wat duisterder.

We zagen al bij Disney dat Don Bluth voor een wat donkere toon zorgde zoals Robin Hood en Rescuers. Qua tekenstijl is dit eigen debuut dan ook dicht bij Disney. Niet moeilijk als het getekend is met personeel van daar. Wel liggen de grenzen elders bij Bluth en dat is niet slecht. Sommige films van hen zouden beter zijn met een wat serieuzere aanpak. Een stijl die Disney nooit zal liggen trouwens. Als antwoord op The Secret of NIMH zou de volgende Disneyfilm The Black Couldron zijn. Geen onverdienstelijke poging, maar jammer dat de teugels in handen van Disney waren.

The secret of NIMH heeft Disney-elementen weggedaan door bvb geen liedjes te gebruiken en veel meer mystiek en spanning in te bouwen. Bluth kon echter rekenen op minder budget. Frank & Frey (op dat moment de laatste Disney animatie) had een dubbel aan budget dan deze film. Reken dan ook het hele promo-circus van Disney en je weet dat het voor andere animatiestudio's niet zo gemakkelijk was om het commerciële monopoly van Disney door te breken. De film kan wel rekenen op tekenaars met ervaring, een script naar een bestaand boek en enkele sterke stemmen. Ook componist Jerry Goldsmith had op dat moment met films als Alien, Patton, Chinatown, The Omen en Planet of The Apes een mooi palmares op tafel.

De film is vakkundig gemaakt dat misschien nog iets moet inboeten in de geleverde animatie en met een groter budget nog beter had kunnen worden. Maar Bluth maakt een klassieke avonturenfilm waar zowel jong als oud van kunnen genieten. In een tijd waarin Disney de markt beheerste (van Ghibli was nog niet echt spraken) zou Don Bluth één van de eerste in rij zijn die de concurrentie voor een groot publiek aanging en een reeks pareltjes bezorgde.

Gister voor het eerst in jaren weer eens gezien. Deze keer in het Engels, voor de eerste keer. In het begin een beetje wennen aan de andere stemmen, maar ook de originele cast is uitstekend.

Het blijft een prachtige traditionele animatie film die schitterend is getekend en geanimeerd. Ook de typische jaren '80 effecten blijf ik geweldig vinden. Een mooi en origineel verhaal, met vrij volwassen-trekjes en ook aan aantal vrij duistere scènes. Dit allemaal begeleid door de fenomenale soundtrack van Jerry Goldsmith.

NIMH blijft een van mijn meest favoriete animatiefilms. Zonder twijfel de beste film van Don Bluth, al waren een paar van zijn latere films zoals An American Tail ook bijzonder sterk. Vond bij het terugzien wel dat het een vrij korte film is, maar dat vind ik eigenlijk van alle kinderfilms die ik terugzie.

Een film die ik nog vaak ga terugzien en waarvan ik ook echt een keer een uitgebreide recensie moet schrijven.

Een fijne animatie, qua stijl typisch jaren '80 maar wel van bovengemiddelde kwaliteit, zowel qua animatiebeelden, plot als dialogen. Het begin doet wat aan A Christmas Carol denken, kleine Tim is ziek en heeft medicijnen nodig, maar tot daar gaat de vergelijking op. Moeder muis gaat naar die medicijnen op zoek en dat levert een hele leuke en spannende avontuur op, waarbij ze de hulp krijgt van een wat klungelige kraai. Leuke jaren-'80 animatie, hoewel ik deze niet eerder had gezien levert het me wel wat jeugdsentiment op. Ruim 3,5*

Om de 45ste verjaardag van het uitbrengen van Sneeuwwitje te herdenken, brengt ex-medewerker van Walt Disney Productions, Don Bluth, met The Secret of NIMH hulde aan de klassieke animatiefilmtechnieken van zijn gewezen werkgever en thans grootste concurrent. Alhoewel beide films op esthetisch vlak een opvallende gelijkenis met elkaar vertonen, is he technische wordingsproces van een animatiefilm anno 1982 heel wat verder geëvolueerd dan in 1937. Maar het meest vernieuwend aspect zit 'm ontegensprekelijk in de geslaagde combinatie van het klassieke animatiesysteem met nieuwere technieken. Het gebruik van veelvuldige belichtingen voor het creëren van schaduwen en reflecties, de xerografie, een vernuftig reproductie procedee voor het vervaardigen van de celluloïdeplaten en de zgn. color orchestration zijn slechts een paar voorbeelden van zulke technieken.

Deze laatste is een meticuleuze techniek van kleurenbeheersing. Met een palet van meer dan 600 kleuren werd voor elke scène een specifiek kleurenschema uitgeducht in functie van de emotionele geladenheid van de scène. Om trouw te blijven aan de gedetailleerde en illustratieve stijl van de jaren 30 en de jaren 40 hanteerde hij de klassieke Disney multiplane-camera, die met haar draaiend bovenstuk voor een snellere en efficiëntere fotografische opname zorgde, zonder te verzaken aan de gecomputerizeerde, tijdwinnende technologie.

Toevallig of niet, het hoofdpersonage vertoont een gelijkenis met de ons vertrouwde Mickey Mouse. Maar Mrs. Brisky en haar guitige kinderen zijn veel levensechter dan de eerdergenoemde. Het gezinsleven staat centraal waneer de verontruste moedermuis om raad gaat vragen bij de chemicus Mr. Ages voor haar zwaarzieke benjamin Timmy. Daar deze in bed moet lijven en de nabijwonende boer elke dag met zijn tractor het veld dreigt te komen ploegen waar de muizenfamilie woont, kan Mrs. Brisky alleen om de hulp van haar gevreesde buren, de ratten, rekenen om haar baksteenhuisje naar veiligere oorden te verplaatsen. De ratten, die uit het National Institute for Mental Health zijn ontsnapt, verschillen van de gewone ratten doordat zijn aan experimenten werden onderworpen en daardoor een zekere graad van intelligentie hebben vergaard.

3.5*

Degelijke animatiefilm. De animatiestijl is niet echt hoogstaand, maar ook zeker niet slecht. Het verhaal is best aardig. Echt sterke of boeiende karakters ontbreken, enkele personages hebben wel potentie maar worden wat karig uitgewerkt. De film heeft wel een fijn (en bij vlagen best duister) sfeertje.

Mooi gedaan. Don Bluth brak met zijn studio het monopolie van Disney en bracht hier een erg originele animatiefilm uit. Mrs Brisby's zoontje Timothy heeft een longontsteking en moet enkele weken binnen blijven anders kan hij sterven. Het probleem wordt alleen maar groter wanneer de boer op wiens land ze leven vroegtijdig wil ploegen, waardoor ze direct zouden moeten verhuizen. Mrs Brisby gaat te rade bij een oude wijze uil, die haar doorverwijst naar een kolonie intelligente ratten.
Een origineel verhaal, feëriek maar ook een tikkeltje duisterder dan de gemiddelde Disney. De rijke inkleuring, de sympathieke personages zoals Jeremy de kraai, maken The Secret of NIMH tot een leuk kijkfestijn voor jong en oud.

Wat een absoluut kunstwerk is deze film.

Dit is heel anders dan veel andere animatiefilms uit die tijd. Dit duistere fantasieverhaal bevat schattige, antropomorfe muizen die voortdurend in gevaar zijn. Er staat veel op het spel en de sombere sfeer is op zichzelf al dreigend en bevat bijna geen lichtere elementen.

Het artwork is geweldig, met beelden die tot de rand gevuld zijn met folklore. Het zorgt ervoor dat deze wereld echt leeft. De achtergronden zijn prachtig geschilderd, ik kon mijn ogen er niet van afhouden.

Ik vond dit absoluut geweldig. Hoewel ik tijdens mijn jeugd meerdere keren de kans had om dit te bekijken, heb ik dat tot nu toe nooit gedaan. De film leek te grijs voor mijn jongere zelf, te somber en misschien zelfs ouderwets. Ik ben zo blij dat ik dit nu ontdek. Het heeft absoluut potentieel om een persoonlijke favoriet te worden.

Het is dankzij mijn recente DnD-campagne dat ik me volledig op het fantasygenre stort. Wie had dat ooit gedacht?

4*