The Scapegoat (1959)

Het begint allemaal met een groot mysterie, wat na een tijdje erg op de achtergrond gedrukt wordt en plaats maakt voor het huisje,boompje, beestje drama. Nog voordat het saai kan worden wordt weer overgeschakeld naar het mysterie element. Guinness is prima in zijn dubbelrol. Het einde: de dubbelganger weer wil omwisselen was prachtig qua op zet. Na weigering van John, pakt hij een wapen uit de la. John pakt daarop ook zijn wapen, ze draaien wat om de tafel in. Hij dooft het licht: bam. Volgende shot John weer terug in zijn ''gezin'' en le fin Dat einde heeft wat. 3.5 sterren

And Bette Davis as the Countess

Ik blijf me altijd verbazen waar TCM hun films vandaan halen. The Scapegoat is een film die hier maar 7 stemmen ((inclusief de mijne) heeft en volgens mij zijn dat allemaal mensen die de film via de zender zelf hebben gezien. Ik ben in ieder geval blij dat TCM ons dit soort onbekendere films kan voorschotelen want je kunt nog lang gaan wachten indien je dit eens op DVD wilt tegenkomen. Ik heb nog een hoop Bette Davis films op mijn wachtlijst staan maar The Scapegoat kreeg vrij snel een voorkeursbehandeling doordat de combinatie van Alec Guiness met Davis wel eens vonken kon gaan geven.

Maar dat doet het dus niet en dat is jammer. Zeker ook omdat het plot op zich wel een zekere potentie heeft. Het is een mengeling van Hitchcock's Stangers on a Train en The Wrong Man maar niet zo goed uitgewerkt. Naar het schijnt zou het gelijknamige boek van Daphne du Maurier (die ook Rebecca schreef, wat Hitchcock dan weer heeft verfilmd) anders in elkaar zitten maar aangezien ik het boek nooit heb gelezen ga ik me hier niet over uitspreken. Wat me vooral tegenstak was de traagheid waarmee het verhaal voortschrijdt. Zeker de dood van Françoise vond ik maar wat povertjes uitgevoerd en daar komt dan ook nog eens bij dat de reden waarom de baron de persoonsverwisseling heeft uitgevoerd al redelijk snel wordt vrijgegeven. Het is dan ook wachten op de uiteindelijke confrontatie tussen beide heren om de film naar een hogere score te tillen maar die climax, hoe goed ik hem ook vond, kan de film uiteindelijk niet redden.

Alec Guinness wordt ook wel eens de man met de tweehonderd gezichten genoemd. Hier zijn het er niet zo veel maar Guinness mag wel één van de leukere rollen spelen die je volgens mij als acteur kunt spelen doordat hij hier een dubbelrol heeft. Enerzijds als de charmante leraar en anderzijds als de slechte baron. Guinness weet ze allebei op een goede manier te brengen en ik blijf dit soort visuele kunstjes toch knap vinden, zeker voor zijn tijdsperiode. Het is echter Bette Davis die hier een tikkeltje teleur stelt. Ze heeft sowieso al een enorm kleine rol, ze komt echt maar in één à twee scènes voor, maar speelt haar personage iets te schreeuwerig. De feeksenrol gaat haar op zich wel goed af (in The Anniversary vind ik haar echt schitterend) maar hier werkt het vreemd genoeg niet zo goed als in bovengenoemde film. De bijrollen zijn degelijk maar niet enorm memorabel doordat de aandacht toch compleet getrokken wordt naar de dubbelrol van Guinness.

The Scapegoat is zo'n film die de tand des tijds net niet heeft doorstaan. Het is dan ook dankzij de geweldige Alec Guinness dat dit nog net op een voldoende uitkomt. Bette Davis fans hebben hier niet zo bijzonder veel te zoeken tenzij ze net zoals ik alles willen gezien hebben. Interessant concept maar het blijft jammer genoeg niet boeien.

2.5*

Genietbaar, al verliest de film middenin wat aan kracht, wat dan weer vergoed wordt door een geslaagd en thrillerachtig slot.

Alec Guinness draagt natuurlijk heel wat bij tot het lukken van deze mysterieuze film waarvan trouwens in 2012 een remake verscheen.