Dolls (1986)

DOLLS is een sprookje en sprookjes zijn wreed, maar helpen een kind uit zijn angsten. Als het kind, het naïeve in jou nog steeds aanwezig is, dan krijg je alle kansen om te overleven. Dit is het standpunt van waaruit de film DOLLS vertrekt.

Bij de verfilming werden veel lage camerastanden gebruikt, precies om aan te tonen hoe de jonge Julie (Carrie Lorraine) het allemaal ziet. Zij wordt nooit echt zelf geconfronteerd met de wreedaardige kant van de poppen, omdat zij van de poppen houdt. Maar de "slechteriken" in die film moeten wel boeten voor hun egoisme en onverschillig ongeloof. Ook Ralph houdt van de poppen, hij is nog heel kinderlijk maar wel goed van inborst. Omwille van dit laatste, wordt nooit het slachtoffer van de poppen.

DOLLS gebruikt veel clichés uit een spookhuisfilm - alleen om het sprookjeselement verder uit te buiten, maar is een intelligente mengeling van zwarte humor en horror.

De subtiele manier waarop kineast Stuart Gordon zijn origineel griezelsprookje serveert getuigt mijns inziens van klasse.

Enfin, zo zie ik het...

Slaapverwekkend

Lijkt bijna of Gordon een Burton avant la lettre gemaakt heeft, maar dan toch nog een stuk minder. Horror komt er gewoon niet eens aan te pas, het blijft hangen in een soort van kinder griezelfilm sfeertje.

Dat kleine jong is echt vreselijk irritant, ook de andere typetjes in de film zijn bij vlagen niet uit te staan. Enkel de oudjes vallen nog wel mee. Het verhaaltje is simpel maar saai, visueel probeert Gordon af en toe nog wel wat maar alle sfeer wordt finaal genekt door de godsgruwelijke muziek die onder de film hangt te bengelen.

Enige interessante zijn de poppenanimaties, die zijn af en toe nog best charmant gedaan. Daar moet je het dan ook mee doen.

Geen idee wat Gordon hier nu eigenlijk mee wou bereiken, maar vind de film eigenlijk knalhard falen op alles wat hij probeert. Als sprookje duf en weinig creatief, als horrorfilm te kinderachtig, als humorfilm te flauw, en als mix echt zoutloos.

1*

Zeker geen slechte film van Stuart Gorden, maar hij haalt het totaal niet bij zijn beste films (Re-Animator en From Beyond). Daarvoor is het plot te simpel en zijn de acteurs barslecht. Vooral Carrie Lorraine als Judy is een grote irritatiefactor.

Toch was de film leuk, vooral vanwege de erg fijne effecten en de prima regie van Gordon.

Als het acteerwerk nou beter was en de muziek niet zo erg aanwezig, dan had ik hem wel een hoger cijfer willen geven, maar helaas...

3*

En terecht ze deed het erg goed voor haar leeftijd

Verders special effect super en de poppen waren creepy.

Verders rest van acteurs matiger.

4 sterren

Vergeet Child's Play en vergeet Dead Silence, de allerbeste poppenhorror is Dolls. Waar eerst genoemden absoluut respectabel zijn maar geindoctrineerd door Hollywoodregeltjes is Dolls een free-style all the way. Het briljante duo Brian Yuzna en Stuart Gordon creeert een vrijheid waarbinnen een heel eigen wereld kan ontstaan en waarin een verhaal op totaal eigen wijze kan ontwikkelen. De film werkt verfrissend en is een bijzonder sympathiek eerbetoon aan kinderlijke fantasie en toont een prettige afkeur voor de onzin en hatelijkheid van volwassenen. Daarnaast is het simpelweg een bijzonder sfeervolle horror. De poppen zijn eng en worden erg sterk gebruikt in het verhaal. In de de korte speellengte vormt Dolls zich als een horroricoon die dankzij briljante sfeerschepping tot de betere hoort.

Idd nog beter dan bovengenoemden. Wat een heerlijke sfeer. Sprookjesachtig. De poppen zijn echt eng en er zitten een aantal leuke kills in. De karakters zijn geweldig. Van irritant, waarbij je hoopt dat ze zo gruwelijk mogelijk aan hun eind komen, tot totaal wereldvreemd. Het oudere echtpaar acteert erg overtuigend. Eng. Het sprookjesachtige verhaal is redelijk simpel, maar dodelijk effectief.

Prachtfilm !!

Had hier best wat van verwacht maar het bleek toch een van de tamste Gordon films te zijn die ik heb gezien. Best aardig maar te weinig horror om horror te heten. 5/10*

Een ode aan de kinderlijke verbeelding. Daarnaast een erg lollige film met een leuke variatie aan personages. Een beetje zoals je van de combinatie Gordon-Yuzna kan verwachten dus. Behalve de humor is ook de vormgeving piekfijn. Het oude huis, de krakende vloeren en trappen, het knisperende haardvuur, de vele gangen en het leger aan handgemaakte poppen die 's nachts tot leven komen, ademen gezamenlijk de juiste sfeer voor een kindvriendelijke horrorfilm. Wie wil kan er zelfs een metafoor in zien, namelijk dat fantasie onontbeerlijk is in het leven.

Leuke griezelfilm, gedragen door het oudere echtpaar, het meisje, het huis en natuurlijk de poppen (waarvan de soldaatjes de kroon spannen). Lekker ongecompliceerd allemaal, inderdaad een ode aan de kinderlijke fantasie.

Erg fijne en typische Charles Band-productie. Ditmaal geen Full Moon, maar dat deert niet, want Dolls is een van de betere werken van Stuart Gordon. Qua sfeer is deze prent enorm genieten. Het oude huis is een sterke setting voor de poppen om zich lekker uit te leven op de stereotype, maar leuke personages. In veel opzichten doet Dolls aan The Puppet Master serie (van Full Moon) denken, maar deze is nog net een tikkeltje beter.

3,5*

Als deze wat langer had geduurd had ik deze een nog hogere score gegeven. Ja het is duidelijk een B-film en het heeft bij momenten nogal wat flauwe humor. Het verhaal is niet hoogstaand, maar toch interessant genoeg om te weten hoe de vork aan de steel zit. Neen, het is geen ingewikkeld plot en de "gore" blijft al bij al nog vrij tam. De animatie van de "poppen" is voor de tijd waanzinnig goed gedaan, dat moet worden gezegd. Het oudere koppel had iets mystieks over zich, creepy enerzijds maar anderzijds ook heel begripvol altans naar de kleine Judy en de kinderlijke volwassene Ralph toe. Ik vond de wisselwerking tussen Judy en Ralph knap en vertederend. Ik zou teleurgesteld zijn geweest als er voor hen geen happy ending was weggelegd. Zo heb ik het graag, de sympathieke karakters blijven leven en de anderen gaan naar de haaien, of moet ik zeggen naar de poppen Jammer toch dat Carrie Lorraine (Judy) na Dolls in geen enkele film meer heeft meegespeeld.

Smerige Stuart.

Na twee smerige films te hebben vervaardigd koos regisseur Stuart Gordon ervoor om af te wijken van zijn bodyhorror. Niet geheel onverdienstelijk, maar zonder echte gore en andere effecten blijkt er toch een en ander te kort te schieten. In dit simpele griezelfilmpje vallen naast het mooie decor vooral de magere acteerprestaties en de flauwe ontwikkelingen op. Geen spanning dus in dit weinig creatieve werkje waarin zelfs de poppen amper indruk weten te maken.

Redelijk.

Opzicht wel een redelijke horror-poppen film met een leuk eenvoudig verhaaltje (wel enigszins kinderachtig) en dito uitvoering. Omdat de film maar iets van 75 minuten duurt kijkt hij ook lekker weg en verveeld hij nergens. Het duurt eventjes (wel een leuke opbouw) voordat het verhaal opgang komt en er iets gebeurt, maar zodra de poppen in beeld komen wordt het best allemaal leuk en gaan de poppen ook lekker tekeer. Ook het einde vond ik best leuk gevonden.

De cast is niet geweldig maar ze deden het best leuk en dan met name Guy Rolfe en Hilary Mason als de poppeneigenaren. Hoofdrolspeelster Carrie Lorraine (nooit meer iets van vernomen) had overigens ook veel weg van een pop vanwege haar grote ogen.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze film.

Hahaha, wat een hilarische ouderwetse cult-horrorfilm.

Heel maf, maar wel geestig.

De poppen bewegen minder smooth dan Chucky maar dat verhoogt alleen maar het creepy gehalte van de film . De muziekscore is ook erg mooi en passend bij de film .

Een leuke ontdekking!

Aangenaam en vrij toegankelijk 80's filmpje.

Echt griezelig wordt het nergens vanwege het ietwat kinderachtige sausje dat over de film is gegoten, maar vermakelijk is het allemaal wel. Het verhaaltje steekt leuk in elkaar en het sfeertje mag er wezen.

Kleine voldoende.

Toys are very loyal, and that is a fact.

Erg sfeervolle horrorfilm van Stuart Gordon.

Het acteerwerk was wel te doen, niet zo slecht dat het vervelend werd. De Britse Guy Rolfe en Hilary Mason deden het wel leuk en voor haar leeftijd was Carrie Lorraine ook lang niet slecht. Alleen die punkers vond ik een beetje vervelend, maar aan de andere kant moesten ze ook wat hebben om af te slachten . Waarschijnlijk herken je een van de punker-meiden, Bunty Bailey speelde namelijk twee jaar eerder in de videoclip van A-ha "Take On Me", ik dacht al een gezicht te herkennen.

De sfeer is erg goed in deze horrorfilm, vrijwel meteen is de toon goed gezet. Goede spooky soundtrack met goede synthesizers en mooie opnamelocaties. De toon is anders dan ik van Gordon gewend ben. Het verhaal heeft iets cliché maar ik vond het toch wel wat hebben.

Een meisje met een levendige fantasie komt samen met haar (niet bepaald zorgzame) vader en (gemene) stiefmoeder vast te zitten in een storm tijdens hun vakantie in Engeland. Gelukkig kunnen ze schuilen in een groot oud huis. Gabriel en Hilary, de eigenaars van het huis, zijn erg gastvrij en ze mogen de nacht doorbrengen. Samen met een man genaamd Ralph en twee punkmeiden, die ook voor de storm schuilen. Gabriel is een poppenmaker en omdat Judy, het meisje, onder de indruk is van zijn werk geeft hij haar een Jan Klaasen-pop (Mr. Punch). Maar s'avonds gebeuren er vreemde dingen.

Ik zie de poppenmakers Gabriel en Hilary eigenlijk niet zo zeer als de bad-guys of de "kwade macht". Ze zijn namelijk best sympathiek en als je erover nadenkt gedroeg iedereen die is vermoord zich niet bepaald vriendelijk. Mooi wanneer Gabriel sentimenteel werd met zijn poppen. Gordon wilde een tijdje een vervolg maken waarin de twee poppenmakers zelf in poppen waren veranderd, naar Boston kwamen en langzaam de volwassenen in de flat van Judy beginnen uit te moorden, jammer dat die film nooit gemaakt is.

Uit ervaring kan ik zeggen dat de stop-motion erg goed gelukt is. Zelden zijn de frames schokkerig en het ontwerp van de poppen is mooi gedaan. De overgang tussen live-action en stop-motion was ook goed gedaan, bij de meeste films integreren die moeilijk. Ik ben, ook omdat ik zelf stop-motion animatie maak(te), een fan van de techniek, hoewel het soms niet helemaal goed in de film past. Animatronics zien er een stuk beter uit in de meeste gevallen, maar zijn dan ook weer veel moeilijker (en duurder). Met de effecten van Dolls was niets mis. Mooie verzameling klassiek speelgoed, al misschien een beetje kitscherig, alsof Gabriel zelf die porseleinen hoofden en haar zou hebben kunnen maken. Hout zou waarschijnlijker zijn geweest, maar des al niet te minnen waren de poppen lekker creepy.

Het schijnt dat Gordon deze film al had opgenomen voordat hij From Beyond (1986) maakte, maar dat door alle stop-motion van de poppen (waar meer als een jaar werk in heeft gezeten), de film later is voltooid. En dat ter wel in From Beyond ook veel ambitieuze special effects zaten. Een paar scènes met veel gore zijn op het laatst geschrapt omdat ze volgens Gordon niet bij de toon van de film pasten. Waaronder een waar poppen met hooivorken ingewanden uit mensen scheuren. Het huis in de film is ook de zelfde set als het huis in From Beyond.

Beetje een kort filmpje, 77 minuten - net zo lang als de meeste Disney-films. Vraag me af hoe lang hij zou zijn met de extra-scènes. Een erg vermakelijke horror-film met een prettig sfeertje en gave kills. En een aardige moraal: wees geen aso tegen kinderen (of speelgoed). Het happy end waar Gabriel en Hilary Judy en Ralph laten gaan vond ik erg mooi gedaan, ondanks hun mysterieuze en duistere kant blijven ze sympathiek tegen de twee aardige personages. ( Ik moet je nogmaals bedanken voor de tip alexspyforever, kan jouw waardering voor deze film goed begrijpen. Dit is er eentje die ik nog eens wil herzien in betere kwaliteit )

Van de poppen-horror word ik nog wel blij, maar de rest van de film is helaas van een nogal kinderlijk niveau. En op de relatief korte speelduur van 77 minuten zit er denk ik 7 minuten aan poppen-actie in.

Grote tegenvaller. Qua opbouw is het allerminst interessant te noemen en vooral zeer traag. Het acteerwerk is zeer matig en er wordt weinig gedaan met het gedeelte horror. Ondanks de korte speelduur kon deze film niet gezien worden als een aardig tussendoortje, want er is te weinig horror om echt te spreken van een geslaagde al dan niet redelijke film in het genre. Zonde, want qua sfeer zat het wel goed.

Enge film-poppen zijn tijdloos, in 1936 was er bv. al The Devil-Doll (1936) Als daarnaast blijkt dat de twee regisseurs Brian Yuzna (vaak ook producent) en Stuart Gordon, die in de jaren 80 en 90 garant stonden voor vele solide horrorfilms, deze film hebben gemaakt. Dan kan het niet anders dat het genieten wordt! De film had helaas een beetje de pech dat het een jaar voor Child’s Play werd uitgebracht. Hierdoor is de film en de poppen in de schaduw komen te staan qua bekendheid. Onterecht vind ik! Het verhaal ontvouwt zich als was het een Disney echter zodra het geweld losbarst, wordt je eraan herinnert dat je naar een Stuart Gordon film kijk. Niet dat er veel gewelddadigheid is want de focus wordt namelijk meer gelegd op het mysterie en de spanningsopbouw in plaats van de gore. Plus het sfeervol in beeld gebrachte grote huis en zijn geheim dat het waarborgt. Echter weten de goede kills de film net iets meer scherpte mee te geven. Een echte verrassing zit er natuurlijk door de titel van de film ook niet in maar elke scène met die wezentjes is genieten. De stop-motion die gebruikt wordt om de poppen tot leven te wekken ziet er prima uit, zeker voor een al wat oudere film. En die poppen weten op sommige onverwachte momenten ook nog heerlijk sadistisch uit de hoek te komen. Guy Rolfe, die de poppenmaker Gabriel speelt is perfect gecast. Hij heeft echt een fijne gotische, spookachtige verschijning, zoals ook zijn lieftallige vrouw Hilary Mason. Daarnaast doen ook goedzak Stephen Lee en het jonge meisje Carrie Lorraine het erg fijn. Door het lekkere sfeertje en de duivelse poppen is deze film puur genieten!

Aangename film met een fijne sfeer. Aanvankelijk lijk je wel naar een soort van jeugdhorror te zitten kijken, maar de R-rating is wel terecht wanneer de camera bijvoorbeeld toont wat er in de poppen zit. Ook wordt de korte duur van de film prima benut, had zelfs wat langer mogen duren. Qua techniek is het als je naar moderne poppenhorrors kijkt misschien wel wat verouderd maar dankzij de stop-motion-aanpak stoort dat niet. 3* a 3,5*

Ik kan me volledig bij arno74 aansluiten wat betreft deze film. Sfeervol horrorfilmpje die soms wat kinderlijk aandoet, maar dan af en toe toch wel venijnig van zich afbijt. Leuk verhaaltje ook. Veel van de karakters waren wel storend irritant (ook dat is een beetje een van de kinderlijke aspecten), met name de slachtoffers die nogal eendimensionaal slecht zijn, maar Gabriel en Hillary deden het dan wel weer erg leuk. De stop-motion effecten maakten het nostalgische sfeertje af. Geen topper, maar vermakelijk was het zeker wel.

Redelijk braaf maar wel geslaagd. Beginstukken hadden me in ieder geval helemaal mee. Film zakt nadien wel een beetje in maar wist me toch aandachtig te houden tot het einde. Sfeer, tempo, verhaal, het zat allemaal wel best goed. Niks geniaals maar wel prima vermaak.

Vermakelijk.

Als genrekeuze zou naast horror, komedie niet misstaan hebben. De film heeft naast de wat engere scènes, ook heel veel luchtigheid. Er is wat snijwerk en wat bloed te zien, dat wel, maar aan de andere kant zijn de dialogen af en toe best grappig en doen de personages aan overtypering. En dat werkt op de lachspieren.

Het kolderieke element behoedt je ervoor om te veel mee te gaan in de horroractie. De overtypering maakt de waarschijnlijkheid dat de personages echt in gevaar zijn minimaal. De sfeer in de film is daar gewoon iets te luchtig voor. De poppen zijn slechts een vermakelijke bedreiging en hoeven niet serieus genomen te worden, ook al doen ze gruwelijke dingen.

De personages zijn gemakkelijk ingevuld. Het zijn personages die erg zwart/wit worden afgeschilderd. Slechts één of twee overheersende kenmerken per persoon. Ze passen prima in dit geheel. Diepe invoeling in de psyches van de personages zou belachelijk zijn geweest. Daar is het de film niet naar.

De handelingen van de poppen zien er goed uit. Overtuigend genoeg. Toch heb ik de poppen nooit als eng of bedreigend ervaren. Meer als grappig stout.

Net als de film.

Meer dan vermakelijk.

Ik kan weinig opmerkingen geven over de film. Het was gewoon plezant om naar te kijken. Prachtige locatie die een bepaalde creepy sfeer weet te brengen. Meestal in dit soort films zijn er personages die irritant zijn of is het acteerwerk zwak. Is hier niet aan de orde. Ik vond dat meisje echt geloofwaardig spelen. En de man en vrouw des huizes vond ik prachtig met hun blikken. Er zat ook wat humor in de film die het geheel wat luchtig maakt en ook dat werkte. De kills waren effectief en de poppen die waren gewoon cool.

Een leuke ontdekking ! 8/10

Niet slecht.

Mij best wel geamuseerd met dit horrorfilmpje met die maffe poppen. Mooi creepy sfeertje. Die meiden zagen er trouwens niet uit met die jaren tachtig look. Afschuwelijk! Maar goed dat die te grazen werden genomen door die killer dolls. Het kleine meisje speelde erg goed trouwens en dat kan ook best wel gezegd worden van die overige acteurs. Ook best wel gelachen af en toe. Misschien toch nog maar eens meer gaan bekijken van die regisseur.

3.5*

Geweldige pre-Child's Play killer doll classic van Gordon die eigenlijk vooral de rode loper uitrolde voor wat later de Puppet Master reeks zou worden, één van de grootste mascottes voor Full Moon Features. De tongue in cheek aanpak gecombineerd met charmante effecten (mix van handpoppen, marionetten en stop-motion) werkt fantastisch en ondanks het uitblijven van een echt iconische killer(s), zitten er genoeg creatieve momenten (de soldaatjes) in om dat te compenseren. Bovendien met een constant hoog tempo en sfeervolle Mansion-setting. Grappig ook om Guy Rolfe hier weer te zien, die speelde in enkele delen van de Puppet Master reeks de rol van puppeteer Andre Toulon! Dat is geen toeval

Heel leuk!

Normaal niet echt een fan van oudere horror, maar omdat de pauze van het bekijken van Horror K.O. films eens voorbij moest zijn toch maar weer een begin gemaakt, en Dolls kwam dan toevallig uit de loting. Gelukkig maar, want dit was leuk.

Lorraine is erg schattig, perfect voor deze film. Niet weer zo'n overdreven eigenwijs en intelligent kind dat alles beter weet, maar hier krijgen we een naïeve en leuke vertolking van Lorraine. De oudjes waren ook best leuk, maar alles daarbuiten is niet bepaald geweldig en wat mij betreft iets te theatraal.

Ik ben dol op spookhuisfilms, en dat is hier eigenlijk vermengt met bijna efteling achtige fantasy. De poppen deden me gelijk eraan denken, al zijn ze opvallend genoeg heel, heel creepy. Regelmatig moeten rillen, en dan zijn ze vooral in het begin wel sfeervol.

Enkele sfeervolle momenten met een perfect gekozen locatie, daarmee geholpen door goede belichting en leuk camerawerk. Inderdaad gefilmd alsof je door het kleine meisje aan het kijken bent. Begin is sfeervol en creepy, tweede deel is eigenlijk gewoon gek en leuk.

De poppen bewegen ook opvallend leuk, niet heel houterig of helemaal niet, en dit draagt dan ook weer goed bij aan de sfeer. Daarbij nog enkele opvallend brute en lompe momenten. Daar ook nog bij geholpen met een speelduur die niet te lang is en zo over is waarmee dit een ideaal horrortussendoortje is.

Dit is pure horror, simpel maar leuk uitgevoerd. Werd nooit, echt nooit saai. Misschien wat ouder nu, maar films zoals deze maken ze tegenwoordig niet meer, jammer genoeg. Ik zal hier dolgraag nog eens een remake op zien.

Horrorsprookje uit de immer matige koker van Charles Band & Co, en een blauwdruk voor de Puppet Master reeks, ook met Guy Rolfe in de hoofdrol. Dolls heeft een grote naam uit het horrorgenre in de regiestoel, Stuart Gordon, beter bekend als de man achter Re-Animator. En met een prins Laurent lookalike in de rol van Ralph...

Maar mij overtuig je niet dat dit beter is dan Child's Play. Van de stopmotion effecten was ik niet ondersteboven, en spannend wil het ook al niet echt worden. Het sterke punt is vooral de sfeer, en dat is de helft van het werk, dus ook de helft van de sterren. Niet meer dan een tussendoortje met funny en freaky entertainment.

Na jaren herzien op de nieuwe bluray uitgave van Arrow. Onderdeel van “Enter the Video Store: Empire of Screams” boxset.

Na Re-Animator en From Beyond was dit de derde film van Stuart Gordon. Tijdens een zware storm op een stuk platteland in Engeland komen jonge Judy, haar vader David en harteloze stiefmoeder Rosemary vast te staan met de auto. Ze zoeken hun toevlucht in een nabij afgelegen landhuis. Daar ontmoeten ze ouder echtpaar Gabriel en Hilary Hartwicke, waarvan Gabriel een poppenmaker is. Kort daarna arriveren er nog drie gestrande reizigers die willen schuilen voor de storm. Dit zijn goedsul Ralph en twee lelijke Britse sletten die zijn meegelift. Deze twee willen in eerste instantie Ralph beroven van zijn portefeuille, maar één van hen krijgt het “geniale” idee om daarentegen het huis te doorzoeken voor antiek en sieraden. Waar ze echter niet mee rekening heeft gehouden is dat s’nachts de duivelse poppen in het huis tot leven komen.

Wauw ik was helemaal vergeten wat een sfeervolle film dit was, een goede mix van horror/zwarte humor en zelfs een vleugje feelgood. Het verhaal speelt vooral in op de persoon, degene met een goed of slecht hart. De kleine Carrie Lorraine speelt geweldig in haar eerste en tevens laatste grote rol. Ze had hiervoor een klein rolletje in Poltergeist 2, maar na deze film had ze geen interesse meer in acteren en wilde rechten gaan studeren. Jammer, want ik denk dat zij enorm had kunnen groeien. Ook Guy Rolfe speelt fantastisch als de oude poppenmaker, hij had een bepaalde creepy aura om hem heen. Ik had ook te doen met Ralph, beetje een sulletje, maar zijn hart zit op de juiste plek. Er wordt goed gebruikt gemaakt van de stop-motion effecten en de poppen zagen er sinister uit. Het einde is erg leuk gevonden door de makers. Met slechts 75min kijkt de film heerlijk weg.

Ralph: Ya know, I can remember every toy I had as a kid.

Gabriel: And they remember you, Ralph. Toys are very loyal, and that is a fact.

Heerlijk genoten van deze horror , eigenlijk zitten alle goede ingredienten erin voor een goede horror , vervelende gemene ouders , een sympathiek kind , een mysterieus oud stel wonend in een creepy oud huis vol sfeer , en nog 2 nare asociale tieners , plus een jongeman die in zijn hart nog een beetje kind is .

het is vooral de sfeer van het huis en de goede soundtrack die perfect bij de film past , het is dan wel horror maar toch ook wel met een vleugje zwarte humor en een magische sfeer .

De morele boodschap is wel duidelijk , slechte gemene mensen worden gestraft maar kinderen en volwassenen met een zuiver geweten hebben niets te vrezen .

Het einde is sterk .