Open Water (2003)

ontzettend knap dat je van een koppel in het water(ja, en dus low budget) een spannend gegeven kunt maken.

de film is overtuigend omdat de hoofdrol spelers naar het schijnt ook echt bang waren. en uren in het water hebben gelegen.

dat komt over.

het is niet voor niets dat de film een vervolg heeft gekregen in de vorm van:

Open Water 2: Adrift (2006)

de film is ook waargebeurd waardoor die net iets intenser is.

Nog best effectief, danig ondergewaardeerd hier op MM.

Minimalistisch thrillertje dat je wel een beetje moet 'voelen', anders lig je waarschijnlijk al vroegtijdig te knikkebollen. Persoonlijk lijkt de situatie waar de twee tortelduifjes op ten duur in verkeren me één van de afschuwelijkste dingen om te ondergaan, en deze film slaagt er best goed in om thalassofobie op te wekken. Echt geweldig is het allemaal niet, maar kort én spannend genoeg om een boeiende kijkervaring op te leveren. Deed ook wat denken aan The Reef, al was die wel net wat beter omwille van zijn spectaculaire haaienaanvallen. 3,0*.

Low budget film, zo low dat het tot op de bodem van de oceaan zinkt. Twee mensen die steeds op elkaar zitten te vitten en elkaar de schuld in de schoenen (die hadden ze wel niet aan) willen schuiven, het kon bijna ieder huwelijk voorstellen. Ik vond het einde wel goed gevonden en best wel moedig van die vrouw.

Open Water

Ruim een uur kijken naar twee mensen die zonder hulp in zicht ronddobberen in de oceaan. Met haaien die honger krijgen. Op papier zou Open Water best spannend kunnen zijn, maar ik vond het vooral saai. Het script ontbeert spanning, de acteurs zijn matig en de personages zielloos.

De camera zit dicht op de huid van de acteurs, maar dan moeten ze wel het acteertalent hebben om je mee te nemen in hun angstaanjagende situatie. Maar ze zijn vooral vervelend en het einde kwam als geroepen. Een einde dat je van een kilometer ver ziet aankomen, wat ook niet bevorderlijk is voor de spanning. Je begint zelfs te juichen voor de haaien en dan doe je als regisseur en acteurs toch wat verkeerd.

Oerdomme dialogen maar prachtige onderwaterbeelden en ook de beangstiging zich hulpeloos alleen in de oceaan te bevinden is goed aangebracht. Alleen duurt het allemaal iets te lang.

Al meteen bij aanvang wordt de kijker duidelijk gemaakt dat de gebeurtenissen in de film op waarheid zijn gebaseerd. De film toont de intense nachtmerrie van twee personages die door een misverstand, verlaten en onmachtig dobberend midden op zee zijn achtergebleven.

Regisseur Chris Kentis hanteert voor de registratie een strakke dicht op de huid techniek die hij doorsnijdt met weidse panoramashots van de open zee. De kijker wordt zo heel direct geconfronteerd met het leed dat beide protagonisten overkomt. De vierkante meter techniek heeft een beklemmende werking. De panoramashots hebben die werking ook. Zij confronteren de kijker met de weidse zee en tonen de nietigheid en de onmacht van de mens te midden van die enorme massa water. Een situatie waar hij geen controle over heeft. Het waarheidsgehalte (altijd de vraag hoe hoog dat gehalte is natuurlijk) geeft nog wat extra spannende lading aan het verhaal.

De film hanteert een overzichtelijke chronologische volgorde van gebeurtenissen. Begint met kleine ingetogen scènes die bijna gezellig aanvoelen. Soms zelfs grappig zijn. Scènes waarin de gedupeerde personages onderling wat kibbelen en de ernst van de situatie nog niet doordringt. Uiteraard verandert de sfeer al snel, dringt de uitzichtloosheid door, komen er autochtone passanten langs en zoomt de film prettig in op de fysieke en psychologische aftakeling die de personages doormaken.

Prima acteerwerk van de beide personages trouwens. Twee onbekende acteurs die geloofwaardig gestalte geven aan de ellende en onmacht van hun situatie. Het viel mij gemakkelijk om mij te verplaatsen in hun rampspoed.

Open Water laat zien dat een film spannend kan zijn zonder de inzet van bovennatuurlijke fenomenen, liters bloed en excessieve effecten. Het enige dat je nodig hebt is een goed verhaal, dat wordt vorm gegeven met strak en sfeervol camerawerk en gespeeld door twee prima acteurs. Et voilà!

Mwa.

Open Water kent een concept die wat interessanter en spannender klinkt dan de uitvoering zelf. De regisseurs hebben zeker de potentie om iets interessants neer te zetten, maar dit was duidelijk diens begin en dat kent nog wat mankementen, al zal ik eerlijk zijn dat ik ook geen fan ben van dit soort goedkope stijlen door de film heen.

In ieder geval is het wel een film die uitstekend gebruik maakt van de beperkte middelen die het heeft. Voor een groot deel van de film drijf je namelijk mee met twee acteurs die ronddobberen op het water waarin ze achtergelaten zijn. Het jammere is dat de situatie voordat het ongeluk de personages treft wat interessanter is dan het daadwerkelijk in het water zwemmen.

Het acteerwerk is prima en de personages zijn geloofwaardig, de frustratie breekt soms goed door en dat laten de twee acteurs geweldig zien aan de kijker. Verder houdt het daar ook weer zo'n beetje op. De film is nergens echt spannend en het voelt zelden aan alsof de ruimte onder je voeten enkel bestaat uit water met een kilometer verderop de bodem.

De haaien vormen nooit een bedreiging en komen maar beperkt in beeld. De film mist gewoon het hopeloze en intense gevoel die het wel graag wil overbrengen. Het wil gewoon niet zo lukken en het feit dat het meer op realisme en achtergrond mikt dan de daadwerkelijke actie helpt ook niet echt mee aan het resultaat in zijn geheel.

Het is een redelijk sombere en grimmige film geworden, en eigenlijk met een concept dat zo bijzonder is dat je het niet kan geloven. De spanning wil er alleen nergens inkomen, en daardoor kent de film gewoon te weinig pit. Leuk concept, enkele goede scenes en een goed begin, daar houdt het wel weer zo'n beetje op alleen, en blijft Open Water wat tegen de bodem plakken.

Wat een miskleun...je dropt 2 mensen in open zee, open water hehe...dobberen wat rond... die haaien zijn bijzaak...nul spanning...reddertjes te laat...bye bye...en da's nog het enige positieve, dat ze eens niet gered worden. Dat sommigen dit zenuwslopend vinde , mij een groot raadsel...er gebeurt letterlijk nougat bolle en een aquarium is zelfs boeiender om naar te staren

Lekker grimmig zonder het verwachte happy end, en zo'n verrassing is altijd welkom. Ondanks de low-budget-insteek ziet het er allemaal toch behoorlijk realistisch uit, en er zit een soort onafwendbaarheid in die mij gedurende het kijken van tijd tot tijd de koude rillingen bezorgde. En voor wie niet genoeg aan de kale plot heeft is er nog altijd het perspectief van Roger Ebert: "The movie is about what a slender thread supports our conviction that our lives have importance and make sense. We need that conviction in order to live at all, and when it is irreversibly taken away from us, what a terrible fate to be left alive to know it."

Open Water is een film waarbij ik bij het vormen van mijn mening voor het eerst het ga omschrijven met een woord: kansloos!

Gisteren voor de tweede keer bekeken op tv. De film voelt lang als een slechte, goedkope b- of c-film met amateuristische camerakwaliteit en rare scènes die uit de lucht komen vallen de naaktscène en het insect dat wordt doodgeslagen. Vanaf het moment dat ze op de boot zitten wordt de film beter, al is het maar omdat we eindelijk andere mensen zien. Eenmaal achter gelaten en ronddobberend op zee is de film op z'n best en, als je realistische verwachtingen hebt (dit is geen Jaws of Deep Blue Sea), tot het einde spannend.

Op zee werkt het camerawerk juist uitstekend en voel je hoe het gevoeld moet hebben voor het achtergelaten stel in het Great Barrier Reef waarop deze film is gebaseerd (het is dus geen waargebeurd verhaal, maar een eigen invulling ervan, simpelweg omdat men niet weet wat er met het nooit gevonden stel is gebeurd) om alleen maar water om je heen te zien, niet te weten wat er onder je zit, schepen en boten die te ver weg zijn om jou te kunnen zien en haaien om je heen te zien zwemmen.

Achteraf kun je zeggen dat er te weinig gebeurde, maar dat weet je tijdens de film niet en mensen die zeggen dat ze het einde al mijlenver zagen aankomen neem ik zelden serieus en bij deze film zeker niet. In Blair Witch Project en Dead End gebeurt uiteindelijk ook helemaal niks, maar het zijn wel prima films.

Het beste van de film is nu wel benoemd. Waar ik me aan heb gestoord was de vreselijke, soort van tribalachtige muziek die een paar keer terugkwam en de volstrekt willekeurige beelden van golven en wolken die voor wat variatie moesten zorgen, maar niets met de werkelijke locatie te maken hadden. Ook de beelden van de mensen op het vasteland vond ik wat onsamenhangend. De intenties waren goed maar de uitvoering vond ik heel matig. Tot slot had Susan wel wat meer emotie mogen laten zien toen Susan de overleden Daniel wegduwde en even later zag dat het lichaam door haaien werd verorberd.

Al met al had de film voor mij te veel zwakheden om op een voldoende uit te komen en blijft ie daar net onder (5 / 2,5 ster).