Buck Privates (1941)

How long do you have to wait until you and that little girl are the same age?

Een tijd geleden heb ik besloten om alle Abbott & Costello films in juiste volgorde te zien. Vorige week was het de beurt aan de allereerste film, One Night in the Tropics, dus het logische gevolg is deze Buck Privates. Jammer genoeg is dit tot nu toe de zwakste van de vier (Lost in a Harem en Rio Rita heb ik al gezien) Abbott & Costello films tot nu toe.

In tegenstelling tot One Night in the Tropics worden Abbott & Costello hier al als hoofdacteurs gezien maar, hoewel ze zo worden gecrediteerd, ik vond ze niet genoeg tevoorschijn komen. De situatie met het leger heeft vrij veel potentie om echt hilarisch te worden maar jammer genoeg, al kan de film hier niets aan doen, voelen sommige moppen wel serieus veroudert aan. Neem nu een scène waar Costello verschillende keren met een geweer op zijn gezicht wordt geraakt. Door Costello wordt dit allemaal nog wel leuk maar we hebben het allemaal al eerder gezien. Gelukkig bevat Buck Privates wel die typische Abbott & Costello dialogen. Soms een tikkeltje voorspelbaar maar ik ga elke keer in een deuk wanneer Abbott weeral eens Costello gigantisch in het zak zet. De woordspelletjes, die stomme kop dat Costello trekt, ... Verdomme, dit zijn pas echte raskomieken en het is dan ook ontzettend jammer dat ze in de loop der tijden zo zwaar tenonder zijn gegaan. Dit zijn een aantal sterke scènes maar jammer genoeg is het gewoon te weinig ten opzichte van de andere Abbott & Costello films die ik al heb gezien. De grootste factor waardoor we zo weinig van het duo te zien krijgen is volgens mij de vele muzikale intermezzo's. In elke Abbott & Costello film lijken er wel een paar in te zitten maar hier waren het er gewoon teveel. Jammer, want er zaten soms wel goede nummers tussen (Costello's nummer 'When Private Brown Becomes a Captain' is fantastisch met een sterke begeleiding van Shemp 'The Three Stooges' Howard!) maar over het algemeen komen de Andrews Sisters simpelweg teveel op het scherm. Wat we me trouwens wel opviel was, ik kan hier wel naast zitten want waar ik het nu over ga hebben ligt niet echt in mijn genre, dat een nummer van Christina Aguilera (ik denk 'Candy Man') ontzettend hard trekt op 'The Boogie Woogie Bugle Boy of Company B' uitgevoerd door de Andrews Sisters. De reden dat ik dit ophaal is dat ik weet dat er vroeger zo veel lof werd gegeven aan Aguilera's 'unieke' performance door haar synchrone danspassen maar de Andrews Sisters deden dit vele jaren eerder en veel beter!

Abbott & Costello zijn, zoals altijd, weer hilarisch. Hun komische timing is uitmuntend en het is zoals Groucho Marx ooit zei: Abbott is de beste straight guy die komedie ooit heeft gehad! Wat me opviel in One Night in the Tropics was dat niet alleen ons duo komische momenten had maar dat ook de andere cast leuk uit de hoek konden komen. Daar is bij Buck Privates niets van te merken want zowel Lee Bowman en Alan Curtis hebben het charisma van een dweil en lijken dan ook totaal niet te passen in de film. Ook heel het liefdesverhaaltje met Judy, vertolkt door Jane Frazee, kon me niet zo veel schelen dus is het jammer dat hier zoveel tijd naartoe gaat terwijl die beter aan Abbott & Costello kon worden besteed. Pluspunt is trouwens ook dat de film helemaal niet zo lang duurt want anders had dit wel eens een onvoldoende kunnen worden.

Een iet of wat teleurstellende film. Abbott & Costello hadden te weinig schermtijd maar wanneer ze er waren was het wel lachen geblazen. Het zijn dan ook de muzikale nummers, met hier en daar een uitzondering, die de film de das omdoen. Jammer.

3*

De zeiknummers en overdoses propaganda zijn moeilijk door te komen, maar net als bij de latere Marx Bros. films blijven de routines met de echte sterren de moeite meer dan waard. Ik ben het met Metalfist eens dat het grootste verschil met de eerste film de supporting cast is; in One Night in the Tropics viel er zelfs buiten Bud en Lou nog genoeg te genieten, hier is dat duidelijk niet het geval.

Moet je sowieso de latere films eens bekijken (ben zelf voor de moment gestopt om dat ik een zomerpauze heb ingelast maar wanneer ik terug school heb, begin ik er wel terug aan). In ieder geval is deze wel één van de minste Abbott&Costello films

Duidelijk helaas geen hoogtepunt van dit duo, na de eerste film waar ze een bijrol hadden hebben ze hier de hoofdrol maar lijken daar nog niet optimaal gebruik van te maken. Misschien best logisch ook dat het duo nog wat beter moest worden en beter op elkaar ingespeeld.

Het verhaaltje van het leger is helaas ook minimaal uitgewerkt, het heeft zeker leuke scenes en wat herkenbare Abbott & Costello sketches maar het is het allemaal nog net niet.

2,5*

Mijn tweede A&C, maar Private Bucks is net zoveel een vehikel voor de Andrews Sisters, die hier o.a. hun bekendste hit Boogie Woogie Bugle Boy ten gehore brengen. Sowieso zijn er wel erg veel liedjes, met zowaar een soort voorloper op rap van Costello. Het verhaaltje is weinig bijzonder en lijkt vooral bedoeld te zijn om het leger positief in het zonnetje te zetten; de egoïstische rijkeluiszoon Parker wordt in het leger pas een echte man en er zijn bovendien leuke hostesses (in de gedaante van Jane Frazee) die je sigaretten, snoep en wat liefde geven. Maar goed, het was 1941, toen de VS nog rekening hielden met een Japanse invasie.

Nu vond ik Abbott & Costello in de andere film die ik zag - Hold that Ghost- ook niet hilarisch, en een fan zal ik wel nooit worden. Ze hebben hier wel een paar leuke scenes maar ook een hele hoop flauwigheden. Te zeggen dat de humor een tikkie gedateerd is is een understatement.

Vroeger als klein jochie vond ik Abbott & Costello-films wel leuk maar daarna werd het steeds minder. Eind jaren '80/begin '90 toonde de BBC veel van dit soort films maar deze scoorde toen al slecht bij mij. The Andrews Sisters heb ik altijd wel leuk gevonden vooral toen The Starsisters in 1983 al hun hits in combinatie met Glenn Miller in een lange medley ten gehore brachten. (Dit was dan ook de reden om hem toch nog maar weer eens te bekijken).

Patty Andrews is duidelijk de leidster geweest van de drie zussen, dat zie je in deze film ook terug, waarin ze hier en daar ook een rolletje speelt. Eerst zingen ze You're a lucky fellow, Mr. Smith, later (I'll Be with You) in apple blossom time, dan Boogie woogie bugle boy aan het eind Bounce me brother, with a solid four. Maar met dit laatste nummer is het allemaal veel te laat om deze duffe musical nog op te peppen. Ze doen hun best meer konden ze ook niet doen, de hele amusementsindustrie was onderdeel geworden van de oorlogsindustrie.

Gedateerde propagandafilm "welkom in het leger" met onleuke grapjes van Abbott en Costello die op de vlucht voor de politie in het leger terecht komen. Heel gek is ook dat na ongeveer een uur de film veelal serieus gaat worden met de training. Een volgens mij snel in elkaar geflanste film die overigens zo lees ik bij Wiki toch een enorm succes was. 2.0