In the Bedroom (2001)

Het is jammer dat sommige stukken van de film net iets te langzaam gaan / te lang duren (vooral in het middengedeelte idd) maar wat is dit verder een indrukwekkende film... top geacteerd, erg ingetogen gefilmd, een paar zeer indrukwekkende momenten...

blij dat ik deze toen niet in de sneak heb gezien, niet echt een film voor het gemiddelde sneak-publiek

Inderdaad zoals hier al vermeld is mooie, ingetogen film. Het had heel makkelijk kunnen gaan druipen van het sentiment, maar dat is geen moment het geval geweest.

De eerste 3/4 van de film waren ijzersterk drama, en helemaal niet te traag in mijn ogen. Over het laatste 1/4 heb ik m'n twijfels. Precies wat ik hoopte dat niet zou gebeuren, en bovendien nogal afgeraffeld.

3,5 ster.

Mooie film. Het rustig vertelde verhaaltje geeft mooi het drama en de tragiek weer in de film. Erg sterke cast met Spacek en Wilkonson in uitstekende rollen. 4*

Mooi ingetogen drama met, met name in het midden, een aantal zeer mooie subtiele scene's. Goed geacteerd ook.

3.5*

Helaas, ik vond er geen donder aan, aan In The Bedroom. Ik werd er slaperig van en had alleen maar zin naar mijn eigen bedroom te vertrekken. Ik vond het zouteloos en als film met een rouw-thema helemaal niks, als wraak-film als helemaal niks. Ik geloofde het simpelweg niet, de personages. Hoe goed ze dan misschien ook speelden. Tomei komt over als een intelligente, verstandige vrouw. Ik kan gewoon niet geloven dat ze zo'n gewelddadige man zou hebben. En dat als hij wél gewelddadig is, dat ze dan niet de politie zou bellen. En Spacek ziet één keer de moordenaar en dan moeten we geloven dat ze 'm al vele keren gezien heeft in het dorp. En Wilkinson zou zo'n vent vermoorden?
Het gaat er bij mij niet in.
Het enige wat ik echt mooi vond, was de brug, hoe die open ging. Dat hebben we teruggespoeld en nog een keer gekeken.
Mijn gast vind 'm 2,5 *, ik vind 'm voorlopig 2 *.

Mooi ingetogen drama dat drijft op uitstekende acteerprestaties (zelfs de kleinere rollen zijn zeer overtuigend). Toch kom ik voorlopig maar op 3* uit aangezien In The Bedroom zo'n prent is die ik niet zonodig nog een tweede keer hoef te zien. Niettemin sterk, hoewel ik Todd Fields tweede (Little Children) nog beter vind.

Psychologisch drama, dat mij vreemd genoeg totaal niet wist te raken. Sterk geacteerd weliswaar, maar de film is naar het einde toe tamelijk voorspelbaar en wordt hier en daar “vervuild” met korte, overbodige tussenscènes, die weinig of niets met het verhaal te maken hebben. Bovendien erg traag gemonteerd met langzame overgangen.

Een beetje een tegenvaller na het zien van Field’s Little Children.

Goede dramafilm zonder veel opsmuk. Wel wat aan de trage kant, maar het blijft over het algemeen toch wel boeiend door een aantal intens (en goed geacteerde scenes) van Wilkinson en Spacek. Over het einde heb ik gemengde gevoelens. Vond de uitvoerig een beetje suf en het einde an sich iets te gemakkelijk gevonden.

Behoorlijk langdradige film die in elk opzicht neigt naar een tv-film van de woensdagavond op rtl 4. Reden hiervan is dat het tot de climax allemaal te braafjes is en hierdoor moreel gezien niet logisch aanvoelt. Het einde is uiteraard van een ander kaliber en valt gezien al het voorgaande maar moeilijk met elkaar in balans te brengen. De speelduur is te lang en werkt hierin met veel geneuzel niet in het voordeel om de intensiteit kracht toe te kennen. Dit moet blijkbaar op het einde van de film pas tot uiting komen, waarbij het voor mijn gevoel allemaal te laat en abrupt is en het daarom niet natuurlijk aanvoelt. Tom Wilkinson doet zeker zijn best maar is helaas niet zo geloofwaardig als gehoopt. De aandacht gaat uit naar Sissy Spacek, want zij tilt de film absoluut naar een hoger platform.

Op meerdere vlakken een nogal aparte film.

Ten eerste de opbouw, die qua spanningsboog nogal vreemd is.
Het eerste half uur is nogal vervelend traag, tot ineens vrij onverwacht Frank wordt vermoord. Het wordt dan ineens een film over twee rouwende ouders, die in soms heel korte segmenten delen van hun leven laat zien.
Moet zeggen dat de momenten die getoond worden op zich goed gekozen zijn. Ze laten zonder over te gaan op groot drama zien waar de ouders tegenaan lopen en hoe ze zich voelen, maar op zich heb je dat na een tijdje ook wel gezien en dan moet je toch nog een half uur uur behoorlijk doorbijten.
Daarna wordt het juist weer vrij spannend, terwijl ik de film toen eigenlijk al min of meer had opgegeven. De autorit is wel goed gedaan, zo met die radio op de achtergrond en het bos in het schijnsel van de koplampen.

Dan is er ook nog de vorm van de film die me opviel. Hele delen zijn vrij alledaagse en naturelle registratie, maar hier en daar zitten dan ineens weer momentjes die qua montage en beelden nogal afwijken.

Weet niet zo goed hoe ik het moet beoordelen. Lange stukken heb ik me best zitten vervelen, en ik had mijn onvoldoende dan ook al bijna klaar, tot de spannende laatste twintig minuten ineens kwamen. Die waren qua suspense ineens nogal een omslag, maar wel effectief gedaan. Laat ik het houden op 3*, ben niet mega-enthousiast over het geheel, maar lager zou de film ook tekort doen.

Best jammer dat Todd Field niet echt scheutig is met films maken. Little Children vond ik erg goed, en hoewel ik deze minder vond zou ik toch graag meer van hem zien in dit thema.

Het is duidelijk dat het beste gedeelte van de film moet gezocht worden in de vertolkingen van Tom Wilkinson en Sissy Spacek als door verdriet en onmacht overmande ouders. Het eerste gedeelte van de film vond ik zelfs behoorlijk mak, zonder opwinding. In het tweede gedeelte is dat dan wel beter, maar, zoals gezegd, de nadruk wordt uitvoerig gelegd op de emoties in de rollen van Wilkinson en Spacek die het er trouwens goed van afbrachten.

In zijn geheel zeker niet denderend.

Eigenaardige titel maar "in de bedroom" duidt op een plaats in het net van de kreeftenvangers, plaats waar er voor deze dieren geen uitweg meer is.

Alweer zo'n aparte en trage dramafilm van Todd Field. Little Children had ik eerder van dezelfde regisseur gezien. Dit is het meest dramatische wat ouders kan overkomen: je kind verliezen...... Extra bitter omdat Frank hun enige kind was! Ik had het verdriet bij de ouders graag veel rauwer willen zien, ik had wanhoop willen voelen, maar dat bleef helaas uit. Dan was de film wel beter geweest. Hun reactie na de borgtocht is heel begrijpelijk, maar ethisch gezien niet te verantwoorden. Ik kan me nog goed herinneren wat onze maatschappijleraar ons voorhield: de mate van beschaving is af te meten aan hoe beschaafde mensen met minder beschaafde mensen omgaan. En deze wijze uitspraak ben ik nooit vergeten.......

Heftig en zwaar drama maar ik hield niet van het misdaad einde, dat veel om zeep helpt. Slechter kon eigenlijk niet. Een beetje jammer dat de film zoveel moeite steekt in een ernstige volwassen toon over het moeilijke verderleven en pijnlijke verdriet na de dood van de zoon om dan op de meest lompe manier gewoon die gast om te brengen als genoegdoening . Zo typisch Amerikaans alweer Vond dit teveel contrasteren met de rest van de film en haalt ook het psychologisch aspect onderuit. Was verder wel overtuigend geacteerd, zeker van Tom Wilkinson, en ook het eerste uur was geweldig gebracht.

Prachtige film over een gezin waarvan de zoon een relatie heeft met een getrouwde vrouw. Een volwassen, ingetogen drama dat rustig is opgebouwd. Ondanks het verhaal geheel vrij van sentiment. Uitstekend acteerwerk van de gehele cast in dit veelbelovend regiedebuut van Todd Field.

I keep running into him. He smiled at me, Matt.

Herzien op de nieuwe bluray uitgave van Imprint.

Aangrijpend psychologisch drama in het regiedebuut van de relatief onbekende acteur Field. Het hart wordt verscheurt van het echtpaar Wilkinson en Spacek als hun zoon Stahl wordt vermoord door de ex van zijn vriendin Tomei. Hun woede en verdriet wordt nog eens extra opgestookt als Tomei zich verspreekt in de rechtzaal en de dader er met een schandelijk korte gevangenisstraf vanaf komt. Hun grote verlies drijft Wilkinson en Spacek uit elkaar, omdat ze beiden verwijten maken en op hun eigen manier rouwen. Het ingehouden spel Wilkinson, Spacek en Tomei is uitstekend en ontvingen alledrie terecht een nominatie.

Film duurt helaas wel te lang en had zomaar met een minuut of 20 korter gemogen. Als de pacing wat sneller was geweest had ik een halfje hoger beoordeeld. Toch is de realistische ontknoping het wachten meer dan waard.

Scoorde hoog op het Sundance filmfestival en werd genomineerd voor vijf Oscars. Spacek won een Golden Globe voor haar rol.

Film waar ik nog nooit van gehoord had en die toevallig op mijn pad kwam, maar waar ik, mede door de cast en de positieve ontvangst, toch wel benieuwd naar was geworden. Je zou het bijna kunnen zien als een film die uit twee gedeeltes bestaat. Wat begint als een rustige film over een vissersdorpje en een relatie tussen twee mensen met een leeftijdsverschil, ontpopt zich tot een zwaarbeladen drama over twee rouwende ouders. Het spel is fantastisch: zowel Tom Wilkinson als Sissy Spacek doen het uitstekend, maar ook Marisa Tomei is perfect gecast. Grootste minpunt is wat mij betreft dat de film te lang duurt. Het voordeel van enkele langgerekte, ietwat overbodige scènes is dat alles wel authentiek overkomt, maar het komt het tempo niet altijd ten goede. Desondanks straalt de film wel klasse uit: alles wordt zorgvuldig gebracht en de overtuigende acteurs wisten me bij de les te houden.

3,5*