Hard Target (1993)

Hard Target was in de tijd een geweldige, verrassend andere en goede actie film van JVCD (en inmiddels 27 jaar later, nog steeds wel een beetje).

Nieuwe look en z'n martial-arts geweldig in beeld gebracht door Woo!

Daarbij, voor de verandering, ook nog eens 2 goede acteurs als Hendriksen en Vosloo naast hem.

Van JCVD hoef je geen hoogstaand acteerwerk te verwachten, het draait allemaal om de actie en dat is ook wat je volop krijgt!

De openingsscène is meteen raak qua actie en spanning.

Zeker ook een goed verhaal, eerst een half uurtje er in moeten komen is er echt niet bij.

Wel neemt de spanning in het laatste gedeelte wat af en lijkt de film wat terug te vallen in een wat simpelere actiefilm, mede door het gedrag van de vele "schurken", de over de top explosies en de kogels die op de grond ketsen terwijl ze op een gelijk level staan.

Dit soort actie zou niet misstaan in "The A-Team", maar gaat ten koste van deze film.

Ook vind ik de wat cynische humor van Vosloo en de oneliners van JCVD, leuk en voldoende, daar had de zogenaamd grappige "oom" echt niet bij gehoeven, wat naar mijn idee ook een totaal overbodige rol was.

Maar als ik dan weer terug blik naar films van begin jaren 90, dan weet ik ook dat dit veelal voor kwam en we toen niet veel beter wisten.

De film eindigt met erg veel spectakel en een geweldige laatste blik op het gezicht van Lance Hendriksen..!

Als de spanning van de "manhunt" in het verhaal was gebleven had ik de film nog hoger beoordeeld, maar met de gedachte dat deze film uit 1993 komt toch zeker wel een 8-

3,5*

1993: het jaar van Cliffhanger, Demolition Man en Last Action Hero. In die laatste film hebben zowaar Stallone en Van Damme ook een rolletje. Nowhere to Run was er dan ook nog in 1993.
Maar waar begin je als je anno 2020 een film als Hard Target hebt gekeken?

In het genre is het een lekker wegkijkende film; de actie is herkenbaar en de kogels/granaten vliegen om je oren. Van Damme heeft echter iets magisch; hij wordt door geen enkele kogel geraakt! Een prestatie op zich maar hij is dan ook een “hard target”

Wie wel geraakt wordt, komt ook gedetailleerd in beeld met pijlen en kogels die overal in verdwijnen. Het verhaal is in potentie zo gek nog niet maar mist (uiteraard) ook maar enige vorm van diepgang. Op zich een gemiste kans alhoewel de makers heel goed weten wat hun publiek wil en die willen die moves van Van Damme zien en de nodige andere actie. Dat blijkt ook wel uit de cijfers van de box-office. Hard Target is in dat opzicht één van de succesvollere films van Van Damme.
Over dat verhaal gesproken: de overgang tussen de scenes is ook niet altijd even subtiel en logisch. Of anders gezegd: uiterst toevallig. Niet heel storend maar het valt wel op en dat zal ook wel deels liggen aan het feit dat in 1993 de actiefilms net wat anders in elkaar zaten dan tegenwoordig. Het cgi-geweld was toen nog niet zo overdadig aanwezig. Sterker nog: de effecten zien er juist heel geloofwaardig uit.
Aan de andere kant is daar het verhaal dat regisseur Woo eigenlijk een ander soort film wilde maken en dat Van Damme zich met o.a. de editing heeft bemoeid. Het zou zomaar kunnen.

Van Damme moet bijna altijd een soort Franse Amerikaan spelen met bijbehorende naam. Met zijn accent ontkom je er ook bijna niet aan. Dat neemt niet weg dat Van Damme in deze film het toch zeer verdienstelijk doet. Een makkelijk bruggetje naar de andere acteurs die misschien wat onder gesneeuwd raken door al het geweld. Zo is daar Kasi Lemmons (agent Marie Mitchell), die één van de betere (erg korte) bijrollen aflevert. Daar kunnen we Wilford Brimley (oom Douvee) ook onder scharen; een bejaarde Willem Tell die een goede indruk achterlaat.

De show wordt uiteindelijk toch gestolen door de bad guys: Lance Henriksen en Arnold Vosloo. Al met al vormen deze heren een perfect duo. Yancy Butler (Natasha Binder) is echter vooral leuk om tegenaan te kijken maar verder…. Tenenkrommend maar ergens werkt het toch wel met Van Damme. In iedere actiefilm moet immers een mooie vrouw zitten om samen met de grote held te kunnen strijden voor het hogere doel. In deze film zit, staat en loopt ze eigenlijk alleen maar in de weg. Zelfs Van Damme stuurt haar weg Uiteindelijk is het toch meer een film van geen woorden maar daden.

Om op die daden terug te komen; Hard Target is er eentje zoals het liedje van “de tien kleine negertjes”. We starten de “hunt” met een man of 20 en dat reduceren we in rap tempo richting de finale van de film. Een bekend principe waarbij je de volgorde eigenlijk altijd wel al op voorhand zelf kan bepalen. En dan blijkt dat Hard Target toch bijna een uur en 40 minuten duurt. Altijd positief als de tijd voorbij vliegt.

Hoeveel sterren is Hard Target dan waard? In het genre 4 sterren, als film op zichzelf niet meer dan 2. Dan kom je uit op 3 sterren.

Deze film heb ik in m'n jonge jaren al eens gezien, het was een van de eerste actiefilms die ik zag dus regelmatig van gedroomd. Sommige gebeurtenissen in de film (openingsscène, het afknippen van de oorlel en het schot door het sleutelgat) wist ik me nog te herinneren.

Nu maar weer eens opgezet om te kijken wat ik er nu van zou vinden. Helaas is dit een grote teleurstelling geworden met af en toe een klein pluspuntje.
Het acteerwerk, het script, de slow-motions waar je mee dood gegooid wordt, het is allemaal vreselijk slecht.
Iedereen weet dat van Damme zo weinig mogelijk tekst moet hebben, maar Lance Henriksen bakte er echt helemaal niks van. Zelden een rol gezien die zo slecht werd neergezet.

Het enige wat nog vermakelijk was, is dat het best bruut en rauw gebracht wordt. Het is geen film voor mietjes geworden maar verder wel één van de minste films van Woo die ik gezien heb.
2*

“Hunting season... is over.”

Ja, vermakelijke ‘van Damme’ was dit! Eigenlijk precies het soort film waarvan ik hou in de eighties/nineties, geen gezeur of gejammer gewoon heerlijk erop los knallen met een degelijk verhaal die zelfs nog vermakelijk was om te volgen, dan wel niet door alles wat eromheen speelt. Dat zorgt er wel voor dat ‘van Damme’ soms wat minder opvalt in de film en zelfs enige tijd helemaal niet tevoorschijn komt, wat ik overigens niet altijd even jammer was want dan nam ‘Lance Henriksen’ dit op zich die overigens ook een prachtige rol speelde als ‘Emil Fouchon’..

Overigens typisch een film wat ik ook bij ‘van Damme’ had verwacht, de film die het zelfde jaar verscheen genaamd: ‘Nowhere to Run ’ (die ik eerder deze maand nog heb gezien) viel me dan weer erg tegen. Zo kun je mooi het verschil zien waar die film gewoon echt wat meer actie verdiende en dat ook erg miste, was hier de actie juist op zijn plek en erg puik. Soms zelfs zo overdreven dat om de lichtste handelingen van ‘van Damme’ al in slow motion werd gezet, wat in mijn ogen niet altijd had gehoeven maar, wel een mooie stempel op deze film drukte. Heerlijke actie overigens ook, met leuke schietpartijen waar uiteraard meer kogelverspilling plaatsvindt dan er echt geraakt werd, ik moest nog wel lachen om het moment wanneer ‘van Damme’ samen met ‘Butler’ (knappe vrouw) op de motor zaten en achterna werden gezeten door het leger van ‘Fouchon’, waar ze beschoten werden vanuit een auto die al schoot terwijl hij nog niet eens in de buurt was, echt gelachen hierom haha!

Qua acteerwerk is het bij ‘van Damme’ nooit een spektakel, die man zei bijvoorbeeld in de eerdergenoemde film misschien in totaal dertig woorden, waar hij hier wel degelijk meer zinnen uitkraamt maar het zijn voornamelijk véél clichés en het moet uiteraard niet al te moeilijk zijn. Komisch eigenlijk maar, ook wel zonde. Ach, het hoort nou eenmaal bij de persoon, en daar moet je niet al te veel naar kijken vond ik zelf. Ook wel geinig dat er een stukje Frans tussendoor kwam, waar hij natuurlijk beter mee uit de voeten kan. Ook ‘Yancy Butler’ deed het prima, overigens prachtige vrouw om naar te kijken, wat ik al zei, qua acteerwerk niks bijzonders.

Het verhaal vond ik wel vet. Waar ‘Fouchon’ voor een berg geld bepaalde ‘hunts’ organiseert. Dit voornamelijk met veteranen die vanaf een start punt tot aan de rivier moeten komen zonder gepakt te worden en dan konden ze veel geld verdienen, één of andere rijke stinkerd mocht ze dan achterna zitten. Dit deden ze ook met de vader van ‘Binder’ die voordat ze het weet al een zoektocht naar hem heeft gedaan samen met ‘Boudreaux’. Wanneer ze er achter komen dat hij dood is gevonden, en dat het moord is zetten de twee samen met de politie een zoektocht op naar de daders, terwijl ‘Fouchon’ met ‘van Cleef’ hun zaak willen beschermen, met een leuke actievolle kat- en muisspel wat ons te wachten staat.

Dus zeker een vermakelijke actiefilm, en hoewel ik nooit echt fan ben van de stijl van ‘Woo’ (en ook in deze film had ik het daar soms lastig mee) heb ik me uitstekend vermaakt me de te overdreven veel slow-motion beelden en de houterige actiescenes die toch weer heerlijk wegkijkt voor de liefhebbers!

Vermakelijke film met de gebruikelijke Woo ingrediënten : duiven, slowmotion, twee pistolen tegelijkertijd afvuren… voor wie niet al te veel na wil denken is dit een vermakelijke film met een Running Man achtig thema. Van Damme doet het heel aardig. De bijrollen zijn oke en het algehele sfeertje is lekker over de top jaren 90. Het is allemaal niet heel diepgaand, maar wel erg leuk om naar te kijken.

Prima vermaakt met deze film!

3*

Meester van de actiefilm John Woo. Zijn The Killer vond ik een meesterwerk, en al hoewel Hard Target zeker niet zo goed is, is dit wel geweldige actiepulp.

Van Damme met Haagse mat en zijn Duster coat is het toppunt van foutheid. Ben geen bekende van Van Damme zijn werk, en eerlijk gezegd vind ik hem redelijk charisma-loos maar in de actie scènes kwam hij gelukkig beter tot zijn recht.

De actie wordt opgehangen aan een verhaaltje ala Surviving the Game (die ik eerder zag maar kennelijk later uitkwam en hier dus leentjebuur speelt). In het begin speelt zich dat nog af in een dorpje (dat geen moment als een authentiek dorpje aanvoelt en altijd een studio lijkt). Later verplaatsen we ons naar de bossen en neemt het een soort First Blood achtige vorm aan.

Kogelregens, ontploffingen, stunts. Dit alles en meer krijg je voorgeschoteld. Zoals al eerder genoemd: alles echt en zonder CGI. Dat blijft toch zoveel toffer. Met Lance Henriksen heb je overigens een prima bad guy.

De achtervolging op de motor en vooral de scène met de slang zijn regelrechte klassiekers.

De Nederlandse dvd is overigens erg brak. Ik heb het dus niet eens in volle glorie kunnen bekijken. Voor een eventuele herziening maar eens op zoek naar een bluray.

Het begin verloopt wat stroef. De potsierlijke outfit van vagebond Jean-Claude wekt weinig hoop op voor een degelijke film. Desondanks blijkt dit toch een vrij behoorlijke actiefilm te zijn, met vooral een goede tweede helft. Hard Target, geregisseerd door John Woo, biedt een adrenalinevolle rit die elke actiefan zal bekoren. De plot draait om de zoektocht van een ex-marinier die een vrouw helpt bij het vinden van haar vader, die blijkt te zijn ontvoerd door een groep rijke zakenlieden die hun slachtoffers gebruiken voor een macabere jacht. Hoewel de premisse misschien niet de meest diepgaande is, maakt de intense actie alles goed. Woo weet met zijn kenmerkende stijl van slow-motion, ballettische vuurgevechten en spectaculaire stunts serieus te pleasen. Van Damme is in topvorm, zijn vechtkunsten en acrobatische stunts zijn niet voor de poes. Van Damme te paard, Van Damme op de motor. Op elke achtervolginsscène weet hij zijn stempel te drukken. Arnold Vosloo, die ik enkel kende als de mummie in The Mummy, levert een minder solide performance af als villain, maar dat mag de pret niet drukken.

Echt een spectaculaire duikeling in kwaliteit tussen de laatste Woo in Hong Kong voor deze (Hard Boiled) en dit Amerikaanse debuut Hard Target. Zeker de actiescènes zijn echt een stuk minder sterk. Maar wat hier om de actiescènes heen hangt is nog veel slechter. Veder bakt Van Damme er bar weinig van. Chow Yun-Fat in ruilen voor hem is ook een enorme teruggang. Nog even een leuk grapje als er jneens een duif op de schouder zit van Van Damme, maar verder een vervelende film gebaseerd op het aloude The Most Dangerous Game- gegeven (voor mij de reden om dit te kijken).

Woo heeft met zijn komst naar Hollywood blijkbaar meteen zijn creatieve ziel verkocht.