Faces of Death (1978)

Durfde deze film jarenlang niet mee te nemen vanuit de videotheek, als ik de teksten op de hoes moest geloven zou dit bijzonder extreem en gruwelijk zijn. Lachertje, ontdekte ik niet veel later, toen ik 'm toch eens mee naar huis nam. Eigenlijk alleen de status is schokkend, de rest is gewoon oersaai en slecht gemaakt.

Vrijwel alles aan deze "docu " is nep, gelukkig maar. Wat niet nep is dat dit een zeer matig filmpje is. Zeg maar rusrig slecht.

Ik heb deze uiteindelijk ook maar bekeken. Heb hier toch wel vanaf mijn 10de allemaal dingen over gehoord. En nu werd het toch eindelijk tijd om het ook maar eens te aanschouwen en heb deel 1 en 2 maar even gepitjeskaast. Natuurlijk kan ik wel begrijpen waarom iedereen dit een klote-documantaire vind omdat het gewoon te plat, sadistisch en schokkend is. Ik ben geen Psycho maar ik vond Faces of Death toch echt wel vrij boeiend. Alle doodscenes zou ik maar niet opnoemen want anders ben ik zo 250 alinia's verder. En elke gruwelijke dood heeft dan weer een uitgangspunt: Cultuur, Executie, Ongelukken, Zelfmoord, Stomheid, Biologisch onderzoek bij lijken en ga zo maar door. Wat mij wel bijgebleven is is bv: die politieman die verscheurd word door een krokodil, dat aapje, die electrische stoel, die hippiebende die een lijk opensnijden en het vlees eruit eten, hun eigen met bloed besmeuren en dan een orgy houden. Ik twijvel toch soms ook best wel wat nou nep en echt was. Sommige dingen zijn overduidelijk echt maar bepaalde ook nep en in scene gezet. Bv die shootout bij dat huis, die pistolen maakte toch wel erg grappige klappertjes alsof het kermiswapens zijn.

Verder denk ik ook dat die ene Michael Carr die het allemaal presenteerd gewoon knettergek is en er van geniet.

En natuurlijk is dit nu allemaal niet meer zo schokkend omdat je nu dit soort dingen dagelijks tegenkomt in de krant, journaal of op internet. Maar evengoed boeide dit me toch wel. Was natuurlijk zo amateuristisch als de pest maar evengoed heb ik wel aandachtig de hele docu zitten kijken. Op naar de volgende delen.

3,0*

PS: Was FoD rond 1978 ook al in Nederland bekend?

Faces of death, zoals wel meer hier gezien op jonge leeftijd. Gehuurd in de videotheek. En uiteindelijk was er dan nog niets aan. Als je de film nu terug zou zien merk je dat dit eigenlijk niets is, gewoon een hoop slechte filmpjes achter elkaar met enkel de bedoeling om te provoceren, meer niet. Het grootste deel is dan nog zelf in elkaar gestoken wat de film helemaal zielig maakt.

Misschien is dit een toch wat te simpele redenering. Faces of Death is een behoorlijk speciale documentaire, of eigenlijk "shockumentary/mockumentary". Het wil een heftig onderwerp laten zien, wat eigelijk een van de grootste angsten van de mens is. De dood. Met dit thema willen ze iets duidelijk gaan maken. Tegenwoordig zien we dood en verderf zo vaak in de film of op TV dat je er bijna ongevoelig van wordt. Hier laten ze de kant van dood zien die ons toch wel zou moeten beangstigen en dat we wat meer respect gaan tonen ervoor. Maarja het enige probleem is dat dit een film is, dus dan is de speelduur van de film ergerlijk lang. Maar oke als een persoon de hele tijd de film terug gaat kijken omdat diegene dat stukje zo leuk vond. Dan kan ik je bericht zeer zeker snappen. Ik vraag me alleen af of dit soort mensen er echt zijn?

Ik had laatst een herziening gegund aan deze docu via youtube. Ik kon deze film nauwelijks nog herinneren. Behalve het begin, slachthuis en elektrische executeer stoel scene's na kon ik weinig herinneren. In mijn eerste bericht doe ik alsof dit de gruwelijkste film ooit is. Daar blijf ik wel een beetje bij. Dat het de mens soms niet veel doet, snap ik niet zo. Het is toch best misselijk om hier naar te kijken. Het stukje met ongelukken, executies, zelfmoord vond ik nog redelijk. Alleen wat ze laten zien wat er met een lijk vond ik niet zo fijn, maar daar is deze film ook niet voor bedoeld. Maar sommige beelden zijn ook amateuristisch. De paniek van mensen is soms iets lachwekkend en onrealistisch. Bijvoorbeeld de scene de agent die aan gort wordt gebeten door een alligator. En om ook te vermelden, de montage is erg slecht. De beelden zijn eigenlijk door elkaar gegooid. Het einde met het nummer "Life" blijft ook een dieptepunt. Echt dramatisch.

En om dan nog eerlijk te zijn, deze film is inderdaad best beangstigend omtrent de dood. Ook al is het merendeel overduidelijk in scene gezet. Dat is misschien een goed teken, maar de film komt tot nu toe niet verder dan 1,0. Ik ga de film ook niet nog een keer 'n herziening geven. De herziening van deze film was eigenlijk om nog iets voor de geest te halen. Maar de vhs waarschuwing/tagline, wat op de Britse vhs cover stond "This video cassette will change your attitude to life" lijkt me wel duidelijk zat.

Dat was verreweg de meest trieste film uit de Faces of Death reeks. Het had meer te maken met een dierenslachtpartij dan met iets anders. En daar kan ik nu net niet goed tegen. Sommigen dingen waren natuurlijk nep zoals met dat eten van het aapje (zag er wel niet smakelijk uit) maar andere scenes waren toch echt (slachten van o.a. schapen). Nee ik kan best veel hebben maar als een film hoofdzakelijk gaat over het doodmaken of martelen van dieren moet ik er niet veel van hebben. Deze film was dus duidelijk niet besteedt aan mij.

Zo nu ga ik weer verder met het verbranden van mieren met mijn vergrootglas Zoiets deed ik vroeger wel eens (was best wel zielig eigenlijk) en het stonk ook best.

“Watching this man in his last moments of life I began to feel guilty. True, he had commited murder, but wasn't there some other alternative?”

Ik kon hier eerlijk gezegd niet heel veel mee. Het dierengeweld ging vrijwel snel tegen mijn principes in, zo vond ik de hondengevechten en het doodknuppelen van zeehonden nou niet echt ‘vermaak’ om naar te kijken. Het gedeelte in de gevangenissen vond ik (hoe gruwel dat kan klinken) nog enigszins interessant. Niet om te zien dat mensen daadwerkelijk vermoord worden, meer omdat je er veel over hoort en er een beeld bij krijgt. Het voelt alleen niet goed om één positief woord over deze documentaire los te laten, sadistisch ben je dan al gauw maar het is vaak wel een op waarheid gedrukt beeldmateriaal en helaas leven er mensen die er anders tegen kijken dan de meesten op deze aardbol.

Het moest overkomen naar mijn gevoel als een documentaire waar de makers benieuwd waren hoe men voor de dood staat, en elk lichaam een achtergrondverhaal heeft. Helaas leek het daarna meer op het doden van dieren en had het nergens meer echt met dit onderwerp te maken, best zonde. Ik hoorde men er over praten in de bouwkeet, en ik kwam hem al eens tegen hier op de site dus daardoor was ik best benieuwd. Maar ik denk niet dat ik nog veel delen hierna kan kijken van de ‘Faces of Death’ reeks.

1.0*

Ach ja.

Faces of Death was typisch een verboden film. Een film die echt stoer was om te kijken, maar op de dag van vandaag maakt zo'n film als deze natuurlijk weinig indruk meer. Het is erg duidelijk een neppe film. Hierdoor ben ik van mening dat dit meer een exploitatiefilm is, maar wel met een erg "echt" eerste halfuur die duidelijk niet (altijd) nep is.

Deze film bekijkt de dood vanuit diverse standpunten en categorieën. Dieren, ongelukken etc. Veel categorieën krijgen een beetje aandacht. Zo opent de film met een halfuur durende compilatie van dierenleed en geweld tegen dieren. Ondanks dat enkele beelden daarvan duidelijk nep zijn, zitten er ook hele echte beelden tussen en die zijn uiteraard weerzinwekkend.

Daarna volgt een nog langere compilatie van voornamelijk neppe beelden die er vast voor die tijd heel echt uitzien. Schwartz weet de goedkope uitstraling van de film soms in zijn voordeel te gebruiken. Het resulteert in redelijk vuile beelden die wisselen van best indrukwekkende gore naar ontzettend brakke gore. Het is jammer dat de film zo slecht kan verhullen dat enkele scenes nep zijn. De dubbing gaat soms volledig over de top en van dichtbij is de gore ook weinig indrukwekkend. Het ergste is echter dat de film een luchtige soundtrack monteert onder zware beelden. Een hele bedenkelijke keuze..

Het camerawerk vond ik nog best aardig, maar het voornaamste punt dat Faces of Death nog redt van complete brakheid is dat het wel een poging doet om context te geven. Anders was het gewoon een montage van gruwelijke beelden, en gelukkig kiest de film daar niet voor. Wel kiest het ervoor erg omslachtig te proberen de kijker te choqueren, maar weet hier maar weinig in te slagen. Het is te goedkoop om veel echte beelden aan elkaar te naaien en te brak om veel neppe beelden aan elkaar te naaien.

Het gaat verder ook best lang door en naar het einde toe moest ik mijn best doen om nog wakker te blijven, wat ook eigenlijk niet lukte. Ik kan deze film moeilijk een documentaire noemen gezien de vele exploitatiebeelden. Je zou de context als docu-achtig kunnen zien, maar ik vind dit nauwelijks tellen. Faces of Death leidt aan te veel neppe beelden, en maakt daardoor in hedendaagse standaarden weinig indruk meer. Wel kon ik het camerawerk en de pogingen tot context waarderen, maar verder is dit op een hoop punten een best brakke film. Het is te duidelijk dat veel ervan nep is, en dat is jammer. Niet dat ik echte beelden aanmoedig, maar wel beter geregisseerde neppe beelden.