My Name Is Julia Ross (1945)

Jammer dat het slot al te plots en niet zo evident komt.

Voor de rest, een kleine maar degelijke thriller waarvan het waarom van het mysterieus gedoe pas kort voor het slot wordt prijsgegeven.

Prima sfeerschepping evenals de weergave van het Brits decor en figuren en bovendien kan de film rekenen op zeer goede vertolkingen.

Arthur Penn's "Dead of Winter" uit 1987 met Mary Steenburgen is op nagenoeg hetzelfde gegeven gebaseerd.

Hoewel het basisidee van deze lowbudget thriller veelvuldig is gekopieerd, heeft hij de tand des tijds behoorlijk goed doorstaan. Julia Ross [Nina Foch] vindt via een uitzendbureau een permanente baan in dienst van de vriendelijke, volstrekt ongevaarlijk ogende Mrs Hughes [Dame May Whitty]. Ze neemt per direct intrek in diens afgelegen woning, maar na haar eerste nachtrust heeft ze opeens een andere identiteit: Marion Hughes, de schoondochter van Mrs Hughes en de echtgenote van Ralph [George Macready]. Marion zou een zenuwinzinking hebben gehad. Marion/Julia probeert te ontdekken wat er precies aan de hand is - en waarom ze wordt vastgehouden - maar ontsnappen lijkt onmogelijk.

Dame May Whitty (die vooral bekend als 'The Lady' in 'The Lady Vanishes') is slim gecast tegenover de sinistere Macready als de schurken en Foch zet een goed portret van psychologische verwarring neer in deze stijlvol gefilmde en intrigerende, kleine thriller.

Fijne kleine film!
Qua sfeerschepping kent de film een schitterende start met een zicht op een doorregend Londen, waarna Nina Foch (als Julia Ross) door de camera gevolgd wordt bij het binnenkomen van de hal van het trappenhuis waar haar kamer/appartement zich bevindt. Het hoofd van Julia Ross wordt daarbij nooit gefilmd, de camera volgt een anoniem lichaam, tot het personage een brief vastneemt waarop haar naam geschreven staat, en haar identiteit onthuld wordt: Julia Ross. Schitterende vondst die een voorafname is van het thema dat de film zal gaan beheersen; het spel rond de identiteit van Julia Ross.

De film draait – zoals de titel al aangeeft - rond de lotgevallen van Julia Ross, die op schitterende wijze vertolkt wordt door Nina Foch. Setting en bepaalde verhaalelementen deden me daarbij denken aan Rebecca en Gaslight.
Het script kent daarbij ook al een vrouwelijke touch, want geschreven door Muriel Roy Bolton op basis van een novelle van Anthony Gilbert (en laat dat nu het pseudoniem zijn van Lucy Beatrice Malleson). Daarnaast is er ook nog een interessante Nederlandse connectie aan deze film aangezien zowel Nina Foch als filmpartner Robert Varno Nederlandse roots hebben.
Behalve Nina Foch acteert ook de rest van het gezelschap op niveau, met speciale vermelding van George MacReady als echte psychopaat, aangestuurd door een moeder waar ook wel vragen over gesteld kunnen worden (deze film had ook nog wel iets geweest voor Hitchcock).

Regisseur Joseph H. Lewis staat bekend als een man van de B-films maar hij levert m.i. toch wel knap werk af in deze wat gothic aandoende film. De film bevat echt wel een aantal knappe shots en sequenties, waarbij het misschien ook wel nodig is om cameraman Burnett Guffey te vermelden als medeverantwoordelijke. Op dat moment was hij misschien nog relatief onbekend maar in latere jaren zou liefst 2 academy awards binnenrijven.

Weliswaar heb ik een foutje opgemerkt in de setting. Ongeveer een half uur ver in de film heeft Nina Foch een angstaanjagende ervaring in een verduisterde slaapkamer en gilt het uit. Vervolgens komen mensen haar kamer binnen en draaien het licht aan. Na een dialoog zoomt de camera in op een kat die zit te spinnen … voor een knetterend haardvuur … wat niet mogelijk was binnen de voorheen verduisterde kamer.
Verder zijn bepaalde wendingen in het scenario eerder aan de knullige kant, ik heb het dan echt over details, maar deze zijn gelukkig ver in de minderheid waardoor het kijkplezier intact blijft.

Zoals je veel ziet in films uit die tijd eindigt ook deze prent met een vrolijke kwinkslag, de voorgaande dramatische gebeurtenissen ten spijt, en neem je net als de bioscoopganger van de jaren veertig met een goed gevoel afscheid van de film.

Film met een plot dat klinkt als "been there, done that", maar vermoedelijk wel één van de eersten was die met dit idee kwam aanzetten. Door de korte duur van de film heeft hij geen dode momenten en ontplooit het verhaal zich op een aangename, doch weliswaar voorspelbare, wijze. Goed geschreven, goed geregisseerd, goed geacteerd, goed in beeld gebracht, weinig aan op te merken.

Joseph H. Lewis maakte vrijwel zijn hele carrière B-films. Hij werkte zich omhoog in Hollywood van schoonmaker tot regisseur. Een man die ambitieuzer was dan zijn films, maar daardoor zijn zijn kleine B-films vaak zo leuk. Bakken sfeer, schaduwen en altijd wel een heel bijzondere, wat wilde scene. Hij werd vooral na zijn carrière gewaardeerd. Met Gun Crazy uit 1950, maar zijn film die hij vijf jaar later maakte, The Big Combo vind ik nog beter. Sterker nog: Dat is een van mijn lievelingsnoirs.

Zo goed is My Name Is Julia Ross niet, maar het is een hele fijne, kleine film. Een vrouwenfilm (zowel script als boek zijn geschreven door een vrouw) en er is een link te leggen naar de situatie van vrouwen in de VS vlak na de oorlog. Het verhaal is eenvoudig maar prima en Lewis filmt het met veel sfeer en gevoel voor stijl. Nina Foch die ik niet kende draagt met gemak de film. Ze bleek in Spartacus te zitten, maar ik herkende haar niet. De kans is groot dat ik haar deze noirvember nog twee keer gaan zien.

Nee, een onzinnig plan, en talloze, volstrekt ongeloofwaardige situaties. Dat uurtje duurde zo nog vrij lang moet ik zeggen.

Hoewel het hele mysterie vrij duidelijk is als het eenmaal begint, verliest het nooit zijn tempo en heeft het zelfs enkele verrassingen onderweg.

Een zeer vooruitstrevende film over gaslighting (of niet) en zeker de 65 minuten waard.

Geef dit zeker een kans!