964 Pinocchio (1991)

Deze viel me enorm tegen. De beelden waren enkel met vlagen mooi, en de acteer prestaties gewoon niet goed genoeg (hoewel ik hier bij films als deze minder streng mee ben).

Ook stoorde ik me enorm aan de scène waar Pinocchio door de stad rent. Je ziet duidelijk dat de mensen niet of nauwelijks ingelicht zijn, wat een te "realistisch" gevoel opwekt en je als het ware ontnuchterd van de scènes daarvoor die wél bizar en weird oogden. Het zag er gewoon erg klungelig uit.

Nee, doe mij dan maar een Tetsuo of een Eraserhead. 2,5*

Eén van de meest bizarre dingen die ik op filmgebied heb gezien. De film opent met een paar prachtige shots en een paar schitterende scènes (Himiko die Pinocchio naar de supermarkt neemt is zeker een hoogtepuntje), maar verder vond ik de eerste drie kwartier van de film maar weinig interessant. Het deed me weinig.

Na verloop van tijd werd de film gelukkig steeds ietsjes amusanter. De scène met de gekwelde Pinocchio die tussen de stad rent of het ronduit bizarre slot maken voor mij gelukkig nog aardig wat goed. Dit neemt echter niet weg dat ik over het algemeen niet zo heel veel met 964 Pinocchio kon. Paar interessante beelden en paar sfeervolle momenten, maar daar is het wel mee gezegd.

2,5 sterren.

Zonder veel van "Japanse cyberpunk" af te weten lijkt dit me zo'n beetje de rebel in de hedendaagse cinema. Althans dat vermoeden wordt toch bevestigd als je er een willekeurig exemplaar van onder de loep neemt en merkt dat zowat alle conventies betreffende inhoud en vorm nonchalant aan de laars worden gelapt. Al van bij de openingssequentie word je als kijker met de neus op de feiten gedrukt. Letterlijk en figuurlijk trouwens, want de camera filmt veelvuldig in close-up en dit zorgt samen met de agressieve montage voor een drukdoenerij waar je prompt een epilepsieaanval van zou krijgen. Met de nodige medicatie bij de hand en achteraf een ijskoude douche ben ik er dan toch in geslaagd dit duistere experiment van begin tot einde in mij op te nemen. Aangezien in het verleden Tetsuo en Organ reeds de revue waren gepasseerd kan ik dit bezwaarlijk een unieke kijkervaring noemen, daarvoor lijken deze films te hard op elkaar, maar het blijft toch altijd even wennen als je opnieuw die rigoureuze stijlbreuk met de alledaagse cinema over je scherm ziet donderen.

Voor het juiste publiek heeft Pinokkio ongetwijfeld z’n kwaliteiten. Een verfrissende visuele flair gemixt met een absurde, door het cybertijdperk geïnspireerde, plot, en dit met zoveel energie gebracht dat het omgerekend dezelfde voedingswaarde zou hebben als een heel krat chiquita-bananen. De makers schenen ook veel plezier te hebben beleefd aan het maken van dit product, of zo lijkt het toch in ieder geval. Zo doet de slotscène bijvoorbeeld spontaan denken aan hoe we als kleine pagadders “in onzen hof” power rangertje speelden met onze vriendjes. En helaas, ook de uitwerking doet meer dan eens denken aan het amateurisme waarmee de afleveringen van dit afzichtelijke kinderprogramma aan sneltempo werden ingeblikt. Een beetje in contradictie met het op momenten erg inventieve en creatieve camera- en montagewerk; check onder meer de scène waar een van de personages als een door een bij gestoken maniak door de met neon verlichte straten van het nachtelijke Tokyo holt.

Komt Pinokkio in handen van wat we het verkeerde publiek noemen, dan dreigt hij het etiket “ware nachtmerrie” opgeplakt te krijgen; een vehikel dat zich aan een onnoemelijk traag tempo naar de eindgeneriek sleept als het ware. Want laten we eerlijk zijn, die oeverloze mentale onrust van die gekke Japanners, die bij de minste aanleiding beginnen te kreunen als een koe met kiespijn, gaat na verloop van tijd toch mateloos irriteren? De cultuurbarrière is in deze misschien wel een valabel excuus, al moet je toch behoorlijk veel moeite doen om je te concentreren op de essentie van deze prent, wat die dan ook moge zijn…

Pinokkio is wellicht enkel weggelegd voor genrefans of liefhebbers met een ontzettend brede smaak voor cinema. Of, en die categorie lijkt me anders ook niet gering, voor mensen met een onverzadigbare drang naar zelfpijniging.

Nog effectiever als bij Tetsuo weet 964 Pinocchio de pijn over te dragen aan de kijker. Dit soort avonturen gaan zo ontzettend heerlijk door merg en been! Fascinerende cinema is het. Alleen het geschreeuw is het enige wat wel wat minder mocht en ala Tetsuo wat meer op muziek en sound design mocht berusten. 4 sterren

Viel mij toch behoorlijk tegen. Zeker na het geweld aan beelden bij een Tetsuo en een Container.

Met name de 1ste 40 minuten heeft het allemaal weinig om het lijf. Op zich wel een aardige lichtgroene look, met heel soms een hyper geëdit rode waas erdoorheen of een stadoverzicht die dan weer wat langer aanhoudt. Alleen over 40 minuten gespreidt was het allemaal zeer pover. Ook de muziek. Eigenlijk haalt de film zijn bevreemdendheid dan vooral uit een hoofdrolspeelster die bijna 3 minuten lang loopt te kotsen en meer van dat soort ongein. Gewoon simpele ranzige trucjes, waar je mij niet mee weet te winnen. De scène in de supermarkt was ook al zo saai. Liever een film die gelijk weet te vlammen of je wat inpalmt.

Na de 1ste 40 minuten ging het niveau wat omhoog. Al was het maar omdat de film nergens naar toewerkt en je zo `n beetje alles kunt verwachten. De scène dat Pinocchio door de gang rent richting straat was dan weer gaaf, vanaf daar wist de film mij eigenlijk constant te boeien. De verwarring vertaalt zich nu ook in een onophoudelijke beeldenstroom. Je wordt meegevoerd over straat, door smalle en benauwende steegjes. Er lijkt geen houden meer aan. Juist hetgeen Tetsuo voor mij tot een meesterwerk maakt. Helaas weet deze film alleen richting het einde te boeien. Verder vond ik het allemaal wat povertjes, ook de uitwewerking van het verhaal had velen malen beter gekund. Bevreemdender vooral en niet door alleen maar ranzige beelden te tonen in de beginfase. 3*

Teleurstellend. Elke keer als ik dacht dat het los zou gaan na een fraaie snel geëdite scène komt er weer een veel te lang durende nietszeggende scène achteraan. Nogal funest voor het tempo. Dat gekreun en geschreeuw zonder aanwijsbare redenen gaat ook op de zenuwen werken.

Ik heb om de pure belachelijkheid wel kunnen lachen om de film. Ook de soundtrack vond ik sterk.

2,5*

Vooral eens met Reinbo. Vaak prachtig en overdonderend, maar te vaak ook niet echt boeiend of zelfs een beetje knullig. Wat me wel opviel was dat het geschreeuw en gekreun me hier minder stoorde dan in Tetsuo of Rubber's Lover. Misschien omdat het hier constanter was, en daardoor meer een deel van de geluidsband vormde, maar misschien is het ook wel gewenning. Het stemt me in ieder geval positief voor een eventuele herziening van die films.

Verder blijft het wachten op een Cunningham of een Zoetrope van dit formaat. Deze filmpjes kunnen voorlopig niet helemaal bieden wat ik in dit hoekje van cinema zoek. Heb me niet verveeld, maar om écht te overtuigen is toch wat meer nodig. 3,5*

Aardig, maar er zijn inmiddels betere.

Hoewel de eerste 40 minuten me ook iets wat rauw om mijn dak vielen, weinig overdonderends aan. Behalve een prachtig shot van een flat met allemaal ventilatoren. Maar daarna nam het indd de gebruikelijk voor dit soort films hyper montage aan en gaat het redelijk los. Acteerwerk was slecht en de soundtrack kon beter, en daarmee kom je ook meteen bij mijn eerste zin. Electric Dragon 80.000 V, Akumu Tantei en Haze deden iets soortgelijks imo veel beter (En vast nog wel een paar titels die deze filmliefhebber nog moet zien). Bij deze genoemde films loopt het vooral veel strakker. In deze film zitten een paar leuke dingen, maar die worden weer afgewisseld met saaie stukken waardoor ik er maar moeilijk in kwam.

Maar toch een solide 3 sterren. Jammer dat meneer niet veel meer doet, vond Rubber's Lover al een aardig trapje omhoog.

Ik vond het vrij slecht. Waar andere films in dit 'genre' me nog wisten te verbluffen of charmeren door hun inventiviteit, vond ik deze vaan een bedroevend gebrek aan fantasie getuigen, en bij vlagen rotslecht uitgewerkt. Dieptepunten zijn de puree-kots scene en vooral de confrontatie aan het einde in het grasveld buiten de fabriek, een stukje film dat misschien op YouTube indruk zou maken maar in een professionele film totaal amateuristisch overkwam en zelfs niet op de lachspieren kon werken.

Doch niet enkel teleurstelling: sommige scenes waren wél van een hoog niveau, niet door hun inhoud maar door de visuele uitwerking, die inderdaad vaak van een verbluffende en hersenverdraaiende kwaliteit waren (al was er vaak amper iets te zien ) En ik moet toegeven, hoewel hij me tijdens het kijken geen moer kon schelen, heeft het personage van Pinocchio me wel een beetje weten te raken, want achteraf zat ik toch een beetje met hem in.

De zo geroemde geluidsband vond ik teleurstellend: muziek (nu ja) en effecten zitten goed, maar iemand moet die japanners toch eens gaan vertellen dat emotie niet gelijk staat met anderhalf uur lang kreunen en schreeuwen, maar dat het hun film stómvervelend maakt. Temeer omdat het geluid totaal niet klopt met het beeld, en je dus als kijker voortdurend merkt dat je naar acteurs achter een microfoon in een geluidsstudio zit te luisteren.

Bij veel films kan de leeftijd me niet schelen, maar hier valt het bovendien ook net iets te hard op dat de film zeventien jaar oud is, en waarschijnlijk met een heel klein budget gemaakt. Creatieve financiering kan tot leuke vondsten leiden, maar ook tot bedroevend amateurisme, deze film is te vaak een combinatie van de twee.

Om niet beschuldigd te worden met 'als je er niet van houdt, kijk er dan ook niet naar': Tetsuo en ook Rubber's Lover zijn me, ondanks het feit dat een deel van mijn commentaar ook daar van toepassing is, wél erg bevallen, al zal ik het nooit meesterwerken vinden (dan toch liever het subtielere werk genre Haze). Maar dit vond ik dus maar niks.

In tegenstelling tot Tetsuo vond ik dit echt geweldig (denk dat ik Tetsuo even moet herzien). Bij mij kwam het eigenlijk allemaal erg droog over, heb vaak moeten lachen om al die absurde dingen in de film. Leukste was wanneer hij rondrent door de stad en het einde met dat hoofd

Heerlijk filmpje om uit te lenen aan vrienden trouwens. Lijkt me lachen

Na het boeiende en positief verrassende Rubber's Lover, was ik wel benieuwd naar deze eerste lang-speelfilm (na 2 compleet verschrikkelijke nietszeggende kort-films) van Shozin Fukui. Met dank aan de Pakketservice. Gelukkig heeft de beste man niks meer gemaakt, of ik moet het mis hebben.

964 Pinocchio zit boordevol Bassie en Adriaan typetjes, incl een kersen-etende mad professor, die de term over-acting zelfs overstijgt. Samen met 'de zwerfster' die Pinocchio opvangt. Wat een drama. Het verneukt de gehele film. "Ja, maar het is weird!", roepen de liefhebbers dan. Tja, als dit al weird is... Of lollig.

Maar goed, deze very low budget film moet het hebben van blijkbaar weirdness (die sporadisch te vinden is) en de snelle editing, die nu en dan de hoek om komt kijken. Vervelend is dat dit al stukken beter is gedaan in bijv. het reeds genoemde Rubber's Lover en de betere cyberpunk-klassieker Tetsuo. Het 'je laten voelen' is hier niet aanwezig. Maar ongetwijfeld komt het doordat ik de niet-lollige typetjes al meer dan beu was. Om over de na-aperij van z'n kort-film (slechtste prul allertijden) Gerorisuto maar te zwijgen.

Wellicht heeft het te maken dat het underground-karakter met groezelig zwart-wit hier ontbreekt (naast die vervelende typetjes)? De kleur komt alleen ten goede als ik spreek over kersen, het enige waar ik nog 'smakelijk' om kon grinniken.

Uitermate vervelende film, die nergens echt grappig of opzienbarend is. Ik ga eens naar de brievenbus huppelen (oh oh, wat een lol) om de volgende persoon vrolijk te maken met dit tegenvallend 'produkt'.

Interessant om te zien hoe collega's van andere regisseurs compleet meegetrokken worden in dit kleine (underground) filmwereldje. Shozin Fukui werkte eerder mee op de set van Tsukamoto's Tetsuo: The Iron Man - maar ik zag dit ook bijv. eerder bij Shigeru Izumiya die meewerkte aan Burst City van Sogo Ishii. Ongetwijfeld geraakt Fukui o.a. door Tsukamoto in dit kleine cyberpunk wereldje. Maar wat moet je nou precies doen, als je handen daarna ook zo jeuken? Fukui weet het wel, maar willen wij dat ook...

Met een typische snelle zwart-wit-beelden montage wordt het hoofdpersonage geïntroduceerd; een falende seksrobot met twee naakte dames. Een boor in het hoofd, en uiteindelijk naar buiten gesleurd, en wegens mislukking in bed, gedumpt op straat. Als een verwarde eenzame ziel loopt hij door de drukke straten om opgemerkt te worden door een zwerfster met een verrekijker. Met het lage budget waar Fukui mee werkt vertrouwd hij volledig op zijn guerilla-skills en voorbijgangers doen dan ook niet hun best niet verdwaasd te kijken naar een geschminkte lijpo die als een butoh-danser door de straten zwalkt.

Wat volgt is echter zowaar een interessant ogende relatie tussen twee verloren zielen in het drukke leven van Tokyo. Enkele momenten zijn prachtig; al huppelend door een supermarkt om gratis te eten wat ze willen, of woorden leren aan een kale pinokkio, geheel stijlvol gefilmd in een onderbelicht verlaten pand. Maar op het moment dat Fukui na 40 min. voelt dat hij meer eens moet beginnen gaat het een heel andere kant op: Een stopmotion animatie van een transformerende loverobot - compleet met slijm, kots, bloed en pus á la Tetsuo - is zijn startschot van een ellendige marathon met enkel een handjevol irritante, schreeuwende deelnemers.

Het bijna aandoenlijke stel wordt uit elkaar gedreven en wat volgt is een minutenlange, akelige kotsscène in een metrohal die direct doet denken aan zijn kortfilm Gerorisuto. Fukui doet enkel wat hij zelf wilt en dat is alles behalve film maken. We krijgen nergens de mogelijkheid voor een kleine moment rust, een stukje verdieping in een personage, een uitvergroting op het verhaal. Nooit een antwoord over waarom, nooit wordt de vraag gesteld hoe. Fukui is constant bezig ons te laten zien dat wij naar beelden kijken, constant bezig te laten horen dat er ook muziek bij hoort; En ook geluid - vooral geluid. Dit is frustrerende cinema waar je nooit de mogelijkheid krijgt te houden van wat je ziet. Fukui behandeld dit medium als een waardeloze, constant lawaaiige beeldenstroom die hij zijn publiek opdient. En wij moeten het maar pikken.

Het interesseert hem niet wat anderen denken, en al helemaal niet wat anderen willen. Als hij geen toestemming krijgt om op een locatie te filmen, dan doet hij z'n hoofdband om en filmt lekker toch. Voor de fun en om te provoceren. De 20 minuten lang durende rennende ontsnapping van deze onuitputbare, hijgende kotsrobot doet denken aan de stopmotion-scène door de straten van Tsukamoto's Tetsuo, zelfs een beetje aan Ishii's net zo inhoudsloze kortfilm Shuffle. De bloed kotsende fuckrobot, vastgeketend aan een blok beton, sleept al rennend door de straten van Japan en stormt af op zebrapadvoetgangers en schaapachtige toeschouwers. De mensen weten niet wat ze zien, verward stappen ze op zij. Ja, want hier komt Fukui met zijn film.

964 Pinocchio probeert niet zoveel te zijn. Meer emotie dan verhaal, meer genre dan inhoud. Een beetje interessantdoenerij omdat het leuk is om te doen. Omdat het mag, en omdat maar weinig ervan houden. Omdat maar weinig mensen het willen pikken.

En ik vind het geweldig.

5.0/5.0

Het begin van de film vond ik wel best bizar en goed. Maar even later stort de film gewoon frapant als een kaartenhuis in elkaar en word het maar een beroerde verwarrende film met alleen maar herrie en vaagheid. Die vage cyborgachtige gast maakt het er de film naderhand ook steeds minder op en verder word je gewoon niet vrolijker hoe langer je der naar kijkt. Het rammelt gewoon aan alle kanten. Verder is de film nog voor weinig gemaakt, dat is overduidelijk te zien maar dat maakt verder niet veel uit. Ik kan van 964 Pinocchio nou niet bepaald dingen opnoemen waar ik warm van kan lopen. Gewoon ronduit een teleurstellend rommeltje. Niet echt aan mij besteed.

1,5

Na Tetsuo kom je met 964 Pinocchio nogal van een koude kermis thuis. Op alle fronten is deze film ondermaats.

Nu ben ik niet vies van een bizar verhaal, maar dit was gewoon achterlijk. Het enige personage dat ik wel leuk vond was die kale 'baas' die de robot probeerde terug te vinden. De robot zelf is ontzettend vervelend. Hij kreunt de gehele film door als een rasmongool. Ook werd ik echt ziek van die kotsscène. Snapte niet wat dat nou toe zou moeten voegen.

De film kent hier en daar aardig geluid. Maar nog vaker is de audio belabberd en misplaatst. Zo was het ook op visueel vlak. Hier en daar ziet de film er echt freaky uit en is het camerawerk lekker opgefokt. Op andere momenten wordt de plank weer volledig misgeslagen met onduidelijke shots en onhandige camerastandpunten. De scène aan het eind bijvoorbeeld, waarin Pinocchio door de stad rent, is mooi gedaan. Ware het niet dat de scene veel en veel te lang duurt en opgevolgd wordt door een belachelijk slot.

Erg jammer van deze film. Enkele dingen zijn erg leuk gedaan, maar de film doet te veel fout.

2.0*

Was echt niks aan deze film een erg drukke rit.

Acteren was wel goed.

2 sterren

Wat een vreselijke film..

In een dergelijke weirde film slechts twee ('oude vrouw' met gek haar en boss) personages die er mee door kunnen aantreffen, is al bijna dodelijk. Vooral de zwerfster vond ik vreselijk in alle opzichten, hoe ze probeert Pinocchio zijn eigen naam te laten uitspreken.. haar gedrag en acteren in het algemeen..

Het camerawerk was zowel op rustige als trippy momenten heel aardig, maar een paar van die trippy momenten gaan simpel weg te ver, dan wordt het een dermate grote chaos dat ik afhaak, vind daar werkelijk geen bal aan. Ook het constante gekreun van de loverobot is echt vreselijk irritant.

Als je geen probleem hebt met in je eigen kots rollen en houdt van het aanschouwen van epileptische aanvallen, dan is dit waarschijnlijk iets voor jou.

1* vanwege de (soms onbedoelde) humor/knulligheid en het redelijke begin.

Wat een verschrikkelijk leuk werkje!

Wellicht zal ik later nog hierop terugkomen, wat uitgebreider dan, want echt veel vergelijkingsmateriaal heb ik nog niet. Het werk van Tsukamoto ligt al klaar en ook Fukui's Rubber's Lover staat in de planning.

Hoe dan ook, 964 Pinocchio is typisch zo'n werkje waar ik al jaen naar uit keek, hopend op een geflipt werkje die tenminste buiten de lijntjes durft te kleuren, sterker nog.. zelden tot nooit binnen de lijntjes blijft. Het begint allemaal nog vrij tam, maar wel lekker vaag allemaal. Halverwege begint er zich een snellere lijn te vormen, die in het laatste half uur helemaal doorslaat.

Ontzettend sterk en hyper gemonteerd, schitterende shots (vooral de lange 'run' vond ik érg tof) en het totaal barst van de energie. Erg veel 'fun' straalt het uit, heerlijk om te zien dat dit (/ deze) genre (/ stroming) gewoon doet waar het zin in heeft en de kijker moet maar zien wat hij/zij er mee kan.

Gare (grappige) personages, vooral de constant hijgende/kreunende/schreeuwende Pinocchio vond ik erg tof, erg debiel allemaal! Kan me goed voorstellen dat veel mensen zich storen aan zulk (toch vrij irritante) gedrag. Het kan mij alleen maar tevreden stellen.

Pinocchio is niet altijd even constant, en misschien heeft het ook net teveel tijd nodig om op dreef te komen, echter kan dat me maar moeilijk tegenzitten, 964 is fantastisch!

Erg leuk! Cyberpunk is uiteindelijk niet mijn meest favoriete genre, maar ik merk dat het vaak wel heel erg interessant vind, al is het maar omdat men in dit genre meer dan in andere genres lijkt te letten op de interactie tussen beeld en geluid. Gisteren had ik dan weer eens zin in een cyberpunk-film, en aangezien ik deze film al tijden had liggen, was het ook wel eens tijd. Alleen jammer dat ik halverwege de film moest onderbreken omdat iemand belde en zo nodig een hele klagende monoloog moest houden waarbij het niet eens uitmaakte of ik nu af en toe "ja" zei, er werd toch wel doorgepraat. Resultaat: het was inmiddels zo laat dat ik vanochtend maar het resterende gedeelte heb gekeken.

Op zich was het ook niet echt een ramp, want de film valt in twee delen uiteen, waarbij ik net ongeveer tussen de twee delen werd gebeld. De inleiding vond ik nog het sterkste, de manier waarop gefilmd en geëdit werd die duidelijk door Tetsuo is geïnspireerd. Dat het tempo daarna teruggeschroefd wordt om de kijker kennis te laten maken met de personages vond ik toch niet heel erg, er zitten toch een aantal leuke scènes tussen. Zo vond ook ik het bijvoorbeeld erg leuk om te zien hoe Pinocchio zijn naam leert, met dat geknik van zijn hoofd. Ook leuk zijn de soms compleet bizarre camerastandpunten. Verder ligt wat mij betreft de soundtrack in het verlengde van die van Tetsuo, wat mij goed bevalt. En ook hier veel aandacht voor de integratie van beeld en geluid, waarbij er evenveel aandacht voor de geluidsmontage als voor de beeldmontage is.

Dit wordt doorgetrokken in de tweede helft, waar wel het tempo flink omhoog gaat. Meer hectische beelden, meer personages die zich volledig idioot gedragen, een hoop geschreeuw. Kon me er niet echt aan ergeren, integendeel, al snap ik dat een hoop mensen hierdoor afgeschrikt worden. Het minutenlang aanzien van een schreeuwende idioot, die door de winkelstraten rent terwijl hij een betonblok voortsleept dat aan hem vastgeketend is, is natuurlijk niet iets dat de meeste mensen zal aanspreken. Dat ik er desondanks niet verveeld door raakte heeft vooral met de presentatie te maken, waardoor het toch gaat hypnotiseren. Toch zijn hierin ook de verschillen met Tetsuo duidelijk te zien. Waar in laatstgenoemde de gekte non-stop doorgaat als die eenmaal aangevangen is, zijn er hier toch ook normale beelden van een rustige mensenmassa te zijn, als voorbereiding op de beelden van de massa als de gek met z'n betonblok er tussendoor gaat rennen. Dit soort dingen maakt deze film toch wat minder intens dat Tetsuo dus zeker niet net als die film de volle mep. Lager dan 4* wil ik ook niet gaan, en dan zijn er nog maar twee opties over. Omdat het mijn ervaring met dit soort films is dat bij herziening de waardering toch omhoog gaat worden het toch 4*.

Altijd gedacht dat Tetsuo (1989) van Tsukamoto de meest absurde film was die ik ooit gezien heb maar deze Pinocchio van Fukui is nog een graadje erger. Ik ben er vanmorgen mee begonnen en ik ben er zo'n 5 uur later met tal van onderbrekingen er eindelijk in geslaagd hem helemaal af te kijken. Dat mij dat zo veel moeite heeft gekost spreekt natuurlijk niet in het voordeel van deze film die voor mij als een van de meest afgrijselijke films die ik ooit gezien heb te boek zal gaan staan. Van die bijna 5 minuten lange kotsscène zou ik bijna zelf van gaan kotsen en dan heb ik het nog niet gehad over die door de straten rennende en kermende Pinocchio die mij bijna een zware hoofdpijn leek te gaan bezorgen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar genoeg hierover. Deze film was voor mij dus 100 keer niks. Meer over deze film wil ik niet kwijt en ik ga daarom ook niet vragen wat andere mensen in godsnaam wel in deze film zien. Dat levert toch alleen maar nutteloze discussies op.

1,0* omdat ik nu eenmaal niet minder geef.

Uithoudingsvermogen.

Dat is toch wat deze film van de kijker vraagt. Het eeuwige gekerm en geschreeuw zorgt voor een bijna fysieke vermoeidheid die het laatste deel van de film (zowat de laatste 45 minuten) een serieus zware zit maakt.

Tegelijktijd is dit redelijk uniek en kan ik het wonderwel appreciëren. Visueel erg karig in het begin, daarna wordt het wel beter. Goeie soundtrack, enkel het geschreeuw moet je er wel kunnen bijnemen.

Laatste half uur is geniaal en compromisloos, het eerste uur bevat jammer genoeg een paar mindere scenes. Vooral de buitenscenes zijn niet al te best. Maar het weegt amper op tegen de allesvernietigende finale.

4.5* en een uitgebreide review

Japanse cyberpunk: Hate it or love it.

Ik heb deze film met gemengde gevoelens bekeken. Sommige scènes vond ik persoonlijk te langdradig, onnodig of zelfs irritant. Tetsuo (1989) en Rubber's Lover (1996) zijn positieve voorbeelden die aan de verwachtingen van de kijker voldoen. Het is duidelijk dat dit genre niet iedereen zal aanspreken.

2,0 *

De meningen vallen behoorlijk uiteen tussen mensen die dit echt fantastisch vinden, en mensen die hier vrij weinig mee kunnen. In de eerste helft van de film val ik duidelijk in dit tweede kamp, maar de tweede helft van de film maakte toch wel redelijk wat goed. Tetsuo en Electric Dragon 80000 V vond ik allebei behoorlijk tof, en misschien was de verwachting dat deze film in dezelfde richting al een verkeerd begin. Maar hoewel het een hele vage film is, is het verder in de eerste pak 'm beet drie kwartier ook vrij saai. En zeker in het begin lelijk gefilmd: erg schudderige beelden die lang niet zo vervreemdend werken als ze waarschijnlijk bedoeld zijn, lelijke kleuren. En daarbovenop irritante karakters, een plot wat nergens heen lijkt te gaan, en met Pinocchio die als een gepijnigde mongooltje loopt te kermen, rennen, zwaaien en krijsen. De zwerfster is niet veel beter, en dat gekots en andere smeerpijperij hielp ook niet echt. De eerste drie kwartier kostte wel wat moeite om doorheen te komen - maar daarna begon het wel langzaam te vermaken en kwam ik wat meer in de film. Toch, zelfs daar was het meestal vechten tussen een gevoel van vermaak en van irritatie.

Wat een film. Het eerste halfuur is nog relatief rustig, maar op het gegeven moment barst de hel los en is tot het einde aan toe met opengesperde mond toekijken. Een aanslag op je zintuigen waar wat mij betreft zelfs Tetsuo een puntje aan kan zuigen. Soort van filmisch equivalent van noize muziek. Jammer van de amateuristische geurtjes hier en daar en de wat tammere eerste helft, want anders had ik er denk ik zelfs 5* aan kwijtgekund. Heerlijke achtbaanrit.

Nauwelijks een doorkomen aan. Ik hou best van een portie freakiness op zijn tijd maar dit ging helemaal nergens over. De regisseur probeert de kijker af te leiden met warrige montage en ranzigheid om te verhullen dat het een lege huls is. Verhaaltechnisch is het enorm pover maar daar had ik me nog wel op ingesteld, als de beeldenstroom voor 90 % nauwelijks boeit dan wel niet te volgen is dan blijft er wel heel weinig over. Soms werkte de score nog wel redelijk en zowaar af en toe een beklijvend beeld, meer is het niet. Leukst zijn nog de Japanners in de straten van Tokio die verbaasd achteruit deinzen als er weer eens een wit geschminkte idioot aan komt rennen.

De regisseur runt tegenwoordig blijkbaar een barretje in Tokio, dat vind ik dan wel weer leuk, maar hopelijk is hij beter in biertjes tappen.

Bij vlagen creatieve film waarin regisseur Shozin Fukui in allerlei vormen en maten de uiterst goedkope productie probeert te compenseren. 964 Pinocchio kent daarom intense camerabewegingen en pijlsnelle montage, waarmee geregeld wordt verbloemd dat de film er behoorlijk lelijk uitziet. Het acteerwerk is daarnaast ondermaats, al valt daar de regie gedeeltelijk voor aan te kijken. Fukui instrueert zijn castleden namelijk om de hele film lang te kreunen, kermen en/of schreeuwen, dus veel werk hadden ze hier niet te doen. Verder verbaast het me een beetje dat men deze film bestempelt als een intense klim, zo'n onmogelijke rit is het allemaal namelijk niet en de expliciete focus op smerigheden en perverse daden benadrukken dat alleen maar. Geregeld komt het allemaal innovatief uit de hoek en het hoge tempo zorgt voor het broodnodige vermaak, maar verder is het ook een visueel rommeltje dat het vooral van een aantal unieke scenes moet hebben.