964 Pinocchio (1991)

Toch maar verplaatst naar pakketservice Ben anders bang voor overload pm's en dan moet alles eerst terug naar mij enzo. Dus beter toch pakketservice, sorry.

Waarom niet? Als je hem niet wilt zien schrijf je je toch gewoon niet in?

Vermoed omdat het voorkomt dat het gemiddelde dan steeds verder omlaag gaat.

Hij probeert je te waarschuwen.

Pech voor de fanboys dan...

Na een reviewloze periode voel ik sterker dan ooit de drang nog eens iets neer te tikken. Al is het maar om de nare jeukende ervaring die 964 Pinocchio heet van me af te schrijven .
Pinocchio is in wezen één grote tot beeld en geluid geconverteerde stuiptrekking van Fukui’s grijze massa. Een audiovisuele stijloefening waarbij bombastisch camerawerk, een geflipt sounddesign en hyper editing duidelijk prioritair zijn aan inhoud. Hoewel inhoud een nogal zwaar woord is voor een kwak over the edge gekte …

Visueel gezien is 964 ontzettend interessant. Zeker voor zij die wel in zijn voor een experimentele visuele uitstap. Helemaal nieuw is het allemaal niet meer, maar dat dit afwijkt van alledaagse junk ziet zelfs Severine Doré. De film oogt erg cheap en is dat ongetwijfeld ook. Betere middelen hadden zeker een nog fraaier product opgeleverd. Het is nu toch vaak een manier van behelpen, en dat zie je er ook een beetje aan af. Toch geeft die onafgewerkte finishing dan weer een karakteristieke grauw vuile touch aan het geheel wat de sfeer in de film ergens juist ten goede komt. Toch zou ik resoluut kiezen voor een wat strakker en meer gelikt eindresultaat.

De sound van de film is werkelijk fantastisch. Flink wat geknetter en gerammel afgewisseld door leuk in elkaar zittende, bevreemdende melodieën. Het gereutel en geschreeuw door de film heen is een ander paar mouwen. Ik durf er rustig bij vertellen dat ik me al eens meer ‘at ease’ heb gevoeld dan vanmorgen, tijdens de ochtendlijke confrontatie met de buurman. Aangezien ik de gewoonte heb film te kijken met het volume flink open ben ik bang dat hij aardig wat gejank heeft meegekregen. Ik zou zweren dat de man geen vriendelijke glimlach richting zijn persoon had verwacht afgelopen morgen.

De kapstok c.q. de weirdness dan. Die beviel me goed. De ene keer een schaterlach, de andere keer een open mond van verbazing, dan wel afschuw. Al moet ik er bij vertellen dat me dit niet wekelijks moet worden voorgeschoteld. Sommige scènes werden helaas nèt wat te lang uitgesponnen. Er had naar mijn gevoel best een minuutje of 10 van het totaal mogen worden weggecut. Zij die hier überhaupt de humor niet van in zien en/of nog belangrijker, het visuele vernuft over het hoofd zien of niet kunnen appreciëren slaan dit beter over. Rijstpap eet je na het zien van deze film een hele poos niet meer. Het is maar dat je het weet.

Mooiste/coolste scènes waren voor mij; Himiko huppelt met lasmasker al zingend, zigzaggend tussen zuilen door. De prachtig geschoten scènes in de supermarkt, en de gehele eindscène waarbij een raging Pinocchio doorheen de stad op z’n doel af stormt. Uiterst stilistisch in beeld gebracht door middel van oa. speed ramping en jumpcuts. De schaal met kersen, de rubberen handschoentjes, maar vooral de bloedbaardjes van Pinocchio en de professor vond ik geweldig leuk gedaan. Een dikke pluim voor de make-up artist.

Kortfilm Caterpillar is niet meer dan een grote stijloefening. Een aaneenschakeling van beeldcomposities,wisselende angles, 360’s, speedramping, slowmotions, jumpcuts en andere editing trucjes. Vooral ook het sounddesign is bij dit filmpje essentieel. Beiden zijn zonder elkaar niets meer dan gebakken lucht.

Kortom, veel dank aan dat wat pakketservice heet. Zij die er niet vies van zijn een onguur steegje van de alternatieve cinema te bewandelen en eventueel de schoonheid uit lelijkheid weten te filteren hebben met 964 Pinocchio een leuke film voor de boeg. Een film die voor mij balanceert tussen 4 en 4,5*.

Zonder veel van "Japanse cyberpunk" af te weten lijkt dit me zo'n beetje de rebel in de hedendaagse cinema. Althans dat vermoeden wordt toch bevestigd als je er een willekeurig exemplaar van onder de loep neemt en merkt dat zowat alle conventies betreffende inhoud en vorm nonchalant aan de laars worden gelapt. Al van bij de openingssequentie word je als kijker met de neus op de feiten gedrukt. Letterlijk en figuurlijk trouwens, want de camera filmt veelvuldig in close-up en dit zorgt samen met de agressieve montage voor een drukdoenerij waar je prompt een epilepsieaanval van zou krijgen. Met de nodige medicatie bij de hand en achteraf een ijskoude douche ben ik er dan toch in geslaagd dit duistere experiment van begin tot einde in mij op te nemen. Aangezien in het verleden Tetsuo en Organ reeds de revue waren gepasseerd kan ik dit bezwaarlijk een unieke kijkervaring noemen, daarvoor lijken deze films te hard op elkaar, maar het blijft toch altijd even wennen als je opnieuw die rigoureuze stijlbreuk met de alledaagse cinema over je scherm ziet donderen.

Voor het juiste publiek heeft Pinokkio ongetwijfeld z’n kwaliteiten. Een verfrissende visuele flair gemixt met een absurde, door het cybertijdperk geïnspireerde, plot, en dit met zoveel energie gebracht dat het omgerekend dezelfde voedingswaarde zou hebben als een heel krat chiquita-bananen. De makers schenen ook veel plezier te hebben beleefd aan het maken van dit product, of zo lijkt het toch in ieder geval. Zo doet de slotscène bijvoorbeeld spontaan denken aan hoe we als kleine pagadders “in onzen hof” power rangertje speelden met onze vriendjes. En helaas, ook de uitwerking doet meer dan eens denken aan het amateurisme waarmee de afleveringen van dit afzichtelijke kinderprogramma aan sneltempo werden ingeblikt. Een beetje in contradictie met het op momenten erg inventieve en creatieve camera- en montagewerk; check onder meer de scène waar een van de personages als een door een bij gestoken maniak door de met neon verlichte straten van het nachtelijke Tokyo holt.

Komt Pinokkio in handen van wat we het verkeerde publiek noemen, dan dreigt hij het etiket “ware nachtmerrie” opgeplakt te krijgen; een vehikel dat zich aan een onnoemelijk traag tempo naar de eindgeneriek sleept als het ware. Want laten we eerlijk zijn, die oeverloze mentale onrust van die gekke Japanners, die bij de minste aanleiding beginnen te kreunen als een koe met kiespijn, gaat na verloop van tijd toch mateloos irriteren? De cultuurbarrière is in deze misschien wel een valabel excuus, al moet je toch behoorlijk veel moeite doen om je te concentreren op de essentie van deze prent, wat die dan ook moge zijn…

Pinokkio is wellicht enkel weggelegd voor genrefans of liefhebbers met een ontzettend brede smaak voor cinema. Of, en die categorie lijkt me anders ook niet gering, voor mensen met een onverzadigbare drang naar zelfpijniging.

Mooie belichting van beide kanten .

't Is vooral een beetje jammer te lezen dat dit de rebel zou zijn van de hedendaagse cinema, terwijl dit genre al een heel eind ver stond eind jaren 70. Er zijn gewoon zo weinig films in gemaakt dat het nog steeds "verfrissende" cinema is.

Persoonlijk zie ik liever het gebundelde oeuvre van een Miike als hedendaags rebels.

De aantrekkingskracht voor mij is vooral dat dit "genre" redelijk uniek is in het opdringen van een sfeer en sensatie. Veel ruimte voor interpretatie is er niet aangezien alle elementen (verhaal, beeldl, geluid) geënt zijn op het overbrengen van dezelfde compleet niet subtiele sfeer.

Het is leuk af en toe naar buiten te kijken en weg te dromen over hoe het zou zijn boven de wolkjes te vliegen, maar het kan net zo leuk zijn een stevige achtbaan in te stappen en zelf de kriebels een keer te voelen.

Het filmlandschap kent te weinig achtbanen.

De fraaie berichtjes van de afgelopen weken hebben mij dit filmpje wat eerder doen opzetten dan gepland. Ben echter niet zo positief.

Eerste helft is sterk, lekker gek en bevreemdend. Als de wickedness in de tweede helft van de film echter niet zo lang was uitgesponnen zou Pinocchio mij beter zijn bevallen. Neemt niet weg dat ook die helft zeker een aantal fantastische scenes bevat.

Erg knap op sommige momenten, soms ook erg dom. Waar Pinocchio door de straat rent zie je dat de omstanders te duidelijk 'er niet bijhoren'. Had beter gekund. Soundtrack had van mij nog wel wat dreunender gemogen, iets beklemmender en iets minder 'flets'.

Kleine 3,5* voor het totaalplaatje. Is toch weer lekker om zoiets mee te pakken.

Danku .

Vandaar dat ik dan ook veilig inleidde met te zeggen dat ik er niet al te veel vanaf weet . 't Is ook meer een interpretatie en een beoordeling van hetgeen ik al ken natuurlijk. Mensen die meer vertrouwd zijn met het genre, zoals jij neem ik aan, zullen allicht op een andere manier naar deze film kijken.

Inhoudelijk bedoel je dan? Daar kan ik het mee eens zijn in ieder geval. Heb nog niet erg veel gezien van deze man, maar de films die ik gezien heb, hadden toch telkens iets speciaals over zich. Erg weird uiteraard, maar op een vreemde manier ook ontzettend grappig. Wat de visuele inkleuring betreft vind ik Miike niet meer dan een tweederangs-regisseur die schijnbaar weinig aandacht schenkt aan de presentatie van z'n product. Kan je natuurlijk ook niet verwachten als je ziet aan welke tempo die man filmpjes schiet.

Nog effectiever als bij Tetsuo weet 964 Pinocchio de pijn over te dragen aan de kijker. Dit soort avonturen gaan zo ontzettend heerlijk door merg en been! Fascinerende cinema is het. Alleen het geschreeuw is het enige wat wel wat minder mocht en ala Tetsuo wat meer op muziek en sound design mocht berusten. 4 sterren

Viel mij toch behoorlijk tegen. Zeker na het geweld aan beelden bij een Tetsuo en een Container.

Met name de 1ste 40 minuten heeft het allemaal weinig om het lijf. Op zich wel een aardige lichtgroene look, met heel soms een hyper geëdit rode waas erdoorheen of een stadoverzicht die dan weer wat langer aanhoudt. Alleen over 40 minuten gespreidt was het allemaal zeer pover. Ook de muziek. Eigenlijk haalt de film zijn bevreemdendheid dan vooral uit een hoofdrolspeelster die bijna 3 minuten lang loopt te kotsen en meer van dat soort ongein. Gewoon simpele ranzige trucjes, waar je mij niet mee weet te winnen. De scène in de supermarkt was ook al zo saai. Liever een film die gelijk weet te vlammen of je wat inpalmt.

Na de 1ste 40 minuten ging het niveau wat omhoog. Al was het maar omdat de film nergens naar toewerkt en je zo `n beetje alles kunt verwachten. De scène dat Pinocchio door de gang rent richting straat was dan weer gaaf, vanaf daar wist de film mij eigenlijk constant te boeien. De verwarring vertaalt zich nu ook in een onophoudelijke beeldenstroom. Je wordt meegevoerd over straat, door smalle en benauwende steegjes. Er lijkt geen houden meer aan. Juist hetgeen Tetsuo voor mij tot een meesterwerk maakt. Helaas weet deze film alleen richting het einde te boeien. Verder vond ik het allemaal wat povertjes, ook de uitwewerking van het verhaal had velen malen beter gekund. Bevreemdender vooral en niet door alleen maar ranzige beelden te tonen in de beginfase. 3*

Grappig, begon de film te kijken samen met mijn moeder, broer en mijn vriendin, en ben de enigste die hem heeft afgekeken. Bewijs dat dit geen film is voor iedereen!

Na tetsuo gezien te hebben (nr 7 in mijn top 10) wilde ik meer zien van het cyper/punk achtige genre (als dit toch de juiste benaming hiervoor is). Het verschil met tetsuo is al de speelduur. Tetsuo duurt maar een klein uurtje, maar ik was echt uitgeput achter dat uur, dus zag ik het niet goed zitten om nog een half uur langer te kijken naar zo iets weird! Maar Pinocchio begint dus traag, die ongeveer aan de helft van de film zijn boost krijgt en helemaal begint te flippen. Prachtig kleurgebruik (donkere beelden met dat lichtgroen, prachtige sfeerbeelden).

Kan eigenlijk niet uitleggen wat ik hier zo goed aan vindt.

Hate it or love it!! En van mij is het duidelijk het laatste.

Niet zo goed als tetsuo, maar krijgt toch 4.5*

(zal niet direct in slaap kunnen vallen denk ik)

Heftig, bizar, schokkend en uniek filmpje. Bij vlagen brilliant. Met name op audio en visueel gebied (Trein loop). Helaas wel en half uurtje te lang en er wordt te vaak gegrepen naar eenvoudige schockmiddelen, waarbij de visule bombast helaas te vaak stokt(Kosten, groente). Ik kom daarom niet hoger dan 3,5* Een kortere versie had mij zeker meer kunnen bekoren.

kinderachtig prul

Teleurstellend. Elke keer als ik dacht dat het los zou gaan na een fraaie snel geëdite scène komt er weer een veel te lang durende nietszeggende scène achteraan. Nogal funest voor het tempo. Dat gekreun en geschreeuw zonder aanwijsbare redenen gaat ook op de zenuwen werken.

Ik heb om de pure belachelijkheid wel kunnen lachen om de film. Ook de soundtrack vond ik sterk.

2,5*

Vooral eens met Reinbo. Vaak prachtig en overdonderend, maar te vaak ook niet echt boeiend of zelfs een beetje knullig. Wat me wel opviel was dat het geschreeuw en gekreun me hier minder stoorde dan in Tetsuo of Rubber's Lover. Misschien omdat het hier constanter was, en daardoor meer een deel van de geluidsband vormde, maar misschien is het ook wel gewenning. Het stemt me in ieder geval positief voor een eventuele herziening van die films.

Verder blijft het wachten op een Cunningham of een Zoetrope van dit formaat. Deze filmpjes kunnen voorlopig niet helemaal bieden wat ik in dit hoekje van cinema zoek. Heb me niet verveeld, maar om écht te overtuigen is toch wat meer nodig. 3,5*

Aardig, maar er zijn inmiddels betere.

Hoewel de eerste 40 minuten me ook iets wat rauw om mijn dak vielen, weinig overdonderends aan. Behalve een prachtig shot van een flat met allemaal ventilatoren. Maar daarna nam het indd de gebruikelijk voor dit soort films hyper montage aan en gaat het redelijk los. Acteerwerk was slecht en de soundtrack kon beter, en daarmee kom je ook meteen bij mijn eerste zin. Electric Dragon 80.000 V, Akumu Tantei en Haze deden iets soortgelijks imo veel beter (En vast nog wel een paar titels die deze filmliefhebber nog moet zien). Bij deze genoemde films loopt het vooral veel strakker. In deze film zitten een paar leuke dingen, maar die worden weer afgewisseld met saaie stukken waardoor ik er maar moeilijk in kwam.

Maar toch een solide 3 sterren. Jammer dat meneer niet veel meer doet, vond Rubber's Lover al een aardig trapje omhoog.

Ik vond het vrij slecht. Waar andere films in dit 'genre' me nog wisten te verbluffen of charmeren door hun inventiviteit, vond ik deze vaan een bedroevend gebrek aan fantasie getuigen, en bij vlagen rotslecht uitgewerkt. Dieptepunten zijn de puree-kots scene en vooral de confrontatie aan het einde in het grasveld buiten de fabriek, een stukje film dat misschien op YouTube indruk zou maken maar in een professionele film totaal amateuristisch overkwam en zelfs niet op de lachspieren kon werken.

Doch niet enkel teleurstelling: sommige scenes waren wél van een hoog niveau, niet door hun inhoud maar door de visuele uitwerking, die inderdaad vaak van een verbluffende en hersenverdraaiende kwaliteit waren (al was er vaak amper iets te zien ) En ik moet toegeven, hoewel hij me tijdens het kijken geen moer kon schelen, heeft het personage van Pinocchio me wel een beetje weten te raken, want achteraf zat ik toch een beetje met hem in.

De zo geroemde geluidsband vond ik teleurstellend: muziek (nu ja) en effecten zitten goed, maar iemand moet die japanners toch eens gaan vertellen dat emotie niet gelijk staat met anderhalf uur lang kreunen en schreeuwen, maar dat het hun film stómvervelend maakt. Temeer omdat het geluid totaal niet klopt met het beeld, en je dus als kijker voortdurend merkt dat je naar acteurs achter een microfoon in een geluidsstudio zit te luisteren.

Bij veel films kan de leeftijd me niet schelen, maar hier valt het bovendien ook net iets te hard op dat de film zeventien jaar oud is, en waarschijnlijk met een heel klein budget gemaakt. Creatieve financiering kan tot leuke vondsten leiden, maar ook tot bedroevend amateurisme, deze film is te vaak een combinatie van de twee.

Om niet beschuldigd te worden met 'als je er niet van houdt, kijk er dan ook niet naar': Tetsuo en ook Rubber's Lover zijn me, ondanks het feit dat een deel van mijn commentaar ook daar van toepassing is, wél erg bevallen, al zal ik het nooit meesterwerken vinden (dan toch liever het subtielere werk genre Haze). Maar dit vond ik dus maar niks.

Prachtig beeld, vond ik ook

Het zal dan toch aan mijn relatie met het genre liggen, maar ik ben ervan overtuigd dat deze film veel beter zou werken als het nog meer een combinatie geweest zou zijn van dit soort langzame beelden en hyper-editing. Het zou wat je te zien krijgt ook veel extremer doen lijken, want nu deed het me eigenlijk niks. De korte flitsen van weirdness in Eraserhead of Pi blijven me jaren nadat ik ze gezien heb nog steeds bij, maar in de vloed van pijn, slijm en puree van deze film zakt elk creepy idee volledig weg in het belachelijke. En ermee lachen, nee, dat is dan ook niet echt mijn ding.

In tegenstelling tot Tetsuo vond ik dit echt geweldig (denk dat ik Tetsuo even moet herzien). Bij mij kwam het eigenlijk allemaal erg droog over, heb vaak moeten lachen om al die absurde dingen in de film. Leukste was wanneer hij rondrent door de stad en het einde met dat hoofd

Heerlijk filmpje om uit te lenen aan vrienden trouwens. Lijkt me lachen

Na het boeiende en positief verrassende Rubber's Lover, was ik wel benieuwd naar deze eerste lang-speelfilm (na 2 compleet verschrikkelijke nietszeggende kort-films) van Shozin Fukui. Met dank aan de Pakketservice. Gelukkig heeft de beste man niks meer gemaakt, of ik moet het mis hebben.

964 Pinocchio zit boordevol Bassie en Adriaan typetjes, incl een kersen-etende mad professor, die de term over-acting zelfs overstijgt. Samen met 'de zwerfster' die Pinocchio opvangt. Wat een drama. Het verneukt de gehele film. "Ja, maar het is weird!", roepen de liefhebbers dan. Tja, als dit al weird is... Of lollig.

Maar goed, deze very low budget film moet het hebben van blijkbaar weirdness (die sporadisch te vinden is) en de snelle editing, die nu en dan de hoek om komt kijken. Vervelend is dat dit al stukken beter is gedaan in bijv. het reeds genoemde Rubber's Lover en de betere cyberpunk-klassieker Tetsuo. Het 'je laten voelen' is hier niet aanwezig. Maar ongetwijfeld komt het doordat ik de niet-lollige typetjes al meer dan beu was. Om over de na-aperij van z'n kort-film (slechtste prul allertijden) Gerorisuto maar te zwijgen.

Wellicht heeft het te maken dat het underground-karakter met groezelig zwart-wit hier ontbreekt (naast die vervelende typetjes)? De kleur komt alleen ten goede als ik spreek over kersen, het enige waar ik nog 'smakelijk' om kon grinniken.

Uitermate vervelende film, die nergens echt grappig of opzienbarend is. Ik ga eens naar de brievenbus huppelen (oh oh, wat een lol) om de volgende persoon vrolijk te maken met dit tegenvallend 'produkt'.

JEZUS ... wat een scheve spastische film!! Die smerige scenes idd, die stomme zwerver met der verrekijker ;d TAKACHIMOE!! lol en dat stenen hoofd .. hoe verzin je het zo een film maarja ik moest er wel om lache. Maar echt niet laten zien aan mensen die er niet tegen kunne !

Wat een spastisch gestuiter...

Het begon verfrissend en aardig gemonteerd, leuke camerashots (meeslepen) en close-ups (gezichten), afwisselend snel/langzaam, afwisseldende muziek en geluidseffecten.

Maar na een dik half uur ging het totaal over the top. Het werd vervelend en slecht, zelfs lachwekkend slecht (kerseneten, zoeken naar Pinocchio), erg nep zoals in een very low-budget splatterfilm (kotsen, bloed).

Het spastisch gestuiter en de absurditeit werden opgevoerd totdat er eigenlijk niets meer van de film over was.

Jammer, het begon zo leuk...

Eerst ff iets anders opzetten na al dat gestuiter, anders kan ik straks niet slapen...

Precies de omgekeerde ervaring als maxcomthrilla. De eerste 40 minuten waren (bijna) sulbiem, tegen de 4.5* aan. Van Shiki-Jitsu niveau, met een practhige verbeelding en zinneprikkelende originaliteit. Maar zodra onze arme loverobot aan de ketting wordt gelegd wordt het allemaal matig interessant, platvloers etc en moeten we het nog doen met maar 1 fraaie straatscene en gaat de film als een nachtkaars uit (en wordt het niveau van Zulwaski's Posession helaas door de totale film niet meer gehaald )

Ik had het niet verwacht, maar wordt nu ook nieuwsgierig naar Rubber's Lover.

M'n stem (even) terug verwijderd. Ben er nog niet helemaal uit welke score ik hier nu aan zou geven. Complete overrompeling deze 964 Pinocchio. Ik weet het even allemaal niet zo goed meer

Normaal quote ik niet zo snel iemand, maar laat hij nou net zeggen wat ik voelde. Tetsuo, Electric Dragon, Rubber's Lover, ik heb ze gezien, maar ik weet totaal niet wat ik hier mee aan moet...

Herkijken is de enige optie. Later meer dus...

Na herziening dus toch wat wijzer geworden.

Eén van de meest gewaagde, experimentele en tegelijkertijd unieke films die ik ooit heb gezien.

Geflipt en over the top tot in het extreme.

Haast onvergelijkbaar dus met iets anders maar de beste vergelijking is waarschijnlijk wel die met Tetsuo.

Met deze laatste voor mij overduidelijk als betere film.

Diegene die denkt met Tetsuo qua gekheid alles gezien te hebben moet beslist deze maar eens bekijken. Persoonlijk vond ik dit een stap verder gaan.

Het eerste halfuur was voor mij het best te pruimen. Het middenstuk vond ik helemaal niks en het laatste halfuur heeft wel enkele leuke scènes. (Audio)visueel sterk, maar zoals reeds min of meer bevestigd vond ik zowat half de speelduur of zelfs het merendeel van Pinocchio 964 moeilijk door te komen.

Te lange, vermoeiende zit.

2 *