Closer (2004)

Look closer..

Prima drama waarvan het thema wellicht niet heel vernieuwend is, maar juist omdat het zo alledaags is komt het wel sneller binnen. Veel mensen hebben op een bepaald punt in hun leven wel eens met dergelijke relatie problematieken van doen gehad, zij het als direct betrokkenen, of iemand in hun directe omgeving die hiermee te kampen had, waardoor je al sneller een binding met de personages krijgt. Een binding krijgen is sowieso al een stuk gemakkelijker als je je bedenkt dat naast dit feit je cast ook nog eens louter uit grote namen bestaat. Portman, Roberts, Owen en Law sieren dan ook de cover.

Ik heb mij in ieder geval de volle 104 minuten prima weten te vermaken met deze titel. Het toont als het ware de schaduwzijde van de utopie van de perfecte relatie die in veel Hollywood titels neergezet wordt. Het is een zwartgallige, maar tegelijkertijd frisse blik op de schaduwzijde van de relatie en laat dan ook zien dat lang niet overal alles koek en ei hoeft te zijn. De film neemt zijn tijd om dit te tonen in wat langere, uitgesponnen scene's. Hoewel niet iedereen dit zal bekoren, vond ik het een krachtig ingebracht element wat de titel mijns inziens alleen maar sterker maakte. één van de betere drama films, die ik de afgelopen tijd gezien heb.

3,5*

Film die beslist flirt met de tijdsduur in de diverse relaties wat het eigenlijk levendig maakt.

Wat in het sfeervolle intrige beslist belangrijk en ook heel boeiend is zijn de eigenlijk eenvoudige, maar rake dialogen, uitstekend gebracht door een stel "sterren" die perfect hun vak beheersen en waaronder ik toch de palm toeken aan een verbluffend, inteligent en gewiekst overkomende Natalie Portman.

Eigenlijk, ondanks het vaak frivool gedoe, toch eerder een ernstige kijk op wat zou moeten doorgaan als liefdevolle relatie.

Kijker mag zich ook nog even bedenken over "waarheid" en "leugen".

Clive Owen heeft iets stuitends. Hij speelt hier de sociale hork (die natuurlijk op de keper beschouwd lang niet zo slecht is) en hoewel hij dit op het eerste gezicht met verve doet, gaat het er bij mij moeilijk in. Het is allemaal net iets té. Het moet allemaal heel erg indringend en choquerend overkomen, maar Owen drijft zijn personage op het karikaturale. Dat is jammer, want van hem moet komen. Hij is de troef van regisseur Nichols in dit relationele drama. Dat hij mij niet weet te overtuigen (al moet ik ruiterlijk toegeven dat hij weet te vermaken) haalt dus meteen een flinke hap van mijn waardering voor deze film af. Jammer dat het Nichols niet gelukt is om een bestaanswaardige, moderne versie van zijn Who's afraid of Virginia Woolff, weet af te leveren. Gelukkig kwamen in Charlie's Wilson War drie jaar later zijn onmetelijke talenten beter tot hun recht. Hij gaat niet zo onvergetelijk de pijp uit als Sidney Lumet met zijn Before the devil knows you're dead wist te bewerkstelligen, maar dit slotstuk mag er wezen.

Een film die me toch deed nadenken over dé liefde, over hoe waarheid toch niet altijd een metgezel van de liefde hoeft te zijn ...

Geen top, toch een subtoppertje ( 'tje)

Prima. Alleen jammer dat Julia Roberts gecast was. Law en Portman degelijk, Owen beter maar soms over het randje. Zitten een paar sterke scènes in, vooral de break up scènes . Maar op de een of andere manier kakt het soms ook f in.
Herziening waard.

Deze film kent veel dialoog, wat natuurlijk erg logisch is omdat het een verfilming is van een gelijknamig toneelstuk.

De sterrencast, want zo mag je dat wel noemen met vier grote namen, is overwegend overtuigend, maar toch niet alles kon me bekoren eerlijk gezegd.

Clive Owen gaat richting het einde naar het ongeloofwaardige toe, Jude Law werd er ook niet beter op en bepaalde keuzes die gemaakt werden waren verre van overtuigend.

Toch is dit als geheel genomen een degelijk drama met over het algemeen prima acteerwerk. Julia Roberts is de absolute ster van deze film, klasse actrice blijft dat toch.

Voldoende.

Wellicht was ik hier iets anders ingegaan als ik van tevoren geweten had dat het om een toneelstuk ging. Daar kwam ik nu achteraf pas achter, hetgeen ervoor zorgde dat ik het een ietwat vreemde filmervaring vond. Ongemakkelijk bij vlagen zelfs. Jude Law speelt een geweldig onsympathiek personage waar ik helemaal niks mee kon en Julia Roberts heeft, op één vrij memorabele scène na, niet bijster veel te doen.

De film wordt enigszins gered door Clive Owen en Natalie Portman. Met name Owen zorgt met zijn vlugge oneliners wel voor enkele leuke momenten. De scène met hem en Portman in de nachtclub is zonder enige twijfel voor mij het hoogtepunt. Sterk staaltje acteerwerk daar. Verder is Closer helaas een film die ik na slechts enkele dagen me nauwelijks meer voor de geest kan halen. Ik vond het verhaal niet boeiend genoeg en de personages wisten me niet goed te pakken. Je aanschouwt maar constant hoe deze figuren zonder duidelijke aanleiding een beetje om elkaar heen blijven draaien en op den duur begon ik dat vervelend te vinden. Wanneer ik halverwege begin na te denken over hoelang de film nog zal duren, is dat natuurlijk geen goed teken.

2*

Enigszins bizarre film over 2 koppels die elkaar maar blijven beliegen en bedriegen.

Veel meer valt er eigenlijk niet over te zeggen, ik vond het wel de moeite om deze film eens te bekijken.

Als film werkt het zo ongeveer tot die scene waarin Julia Roberts haar introductie heeft en met haar camera bezig is.

Daarna is het een toneelstuk, en wellicht dat het daarvoor werkt, maar niet voor een film die je zoals ik een aantal keer kan zien zodat het stemmetje in je achterhoofd de kans krijgt om na te denken en zinnige dingen te zeggen. Want dan blijkt het toch allemaal wel erg gezocht en gemaakt te zijn, dan blijken de karakters toch wel erg oppervlakkig en gezocht.

Of misschien is het mijn ex, die de film geweldig vond, en The Blower's Daughter op haar playlist zette zodat dat tot ergernis toe elke paar minuten langskwam. A sign of things to come, zeg maar, hoewel elk vermoeden van een gelijkenis van het plot en ons verhaal overduidelijk onzin is. Ik zeg maar zo, we zijn nooit in een aquarium geweest, zij was niet de fotograaf, en niemand met enig redelijk verstand... ehh, laat ik die zin ook maar niet afmaken eigenlijk.

In potentie wel oké maar veel scènes zijn gewoon niet boeiend genoeg. De film lijkt ook eerder een theaterstuk waarin acteurs hun teksten mogen declameren. Visueel nog wel oké en sommige van die scènes werken wonderwel goed, bijvoorbeeld waarin Roberts opbiecht een minnaar te hebben. Enorm theatraal maar wel goed kijkvoer. Alleen genoeg momenten die enorm inzakken. 2,5*

Vier zelfingenomen volwassen kinderen hebben een hele film irritante conversaties met elkaar over relaties en seks.

Er gebeurt zo weinig in de film dat ik het gevoel had dat het meer een toneelstuk dan een film was. En bij de aftiteling staat dan ook dat de film gebaseerd is op een toneelstuk. Ik moet er niet aan denken dat ik per ongeluk een kaartje gekocht zou hebben voor dat toneel. Snel maar weer vergeten deze film. En dat zal ook best wel lukken. Ik ben immers ook meer boeiendere films in de tijd vergeten.