Searching for the Wrong-Eyed Jesus (2003)

Inderdaad een prachtige documentaire.

Veel oprechtheid en puurheid. Een gebied waarin uitersten worden versterkt en gevoed, wat zulke prachtige muziek oplevert.

Met aanstekelijk commentaar van Jim White. Hij is muzikant. Daar kwam ik pas achter nadat ik na het zien van de documentaire extra informatie zocht. Erg mooie muziek maakt hij. O.a. Christmas Day, dat in de film te horen is.

Het was mij niet geheel duidelijk waar deze docu zich nu afspeelde. In het hele Zuiden? Het leek zich wel te bewegen van California naar Alabama, dat is wel een erg groot gebied.

Verder natuurlijk een bijzondere docu, al was het maar door de lichtelijk poetische vorm en knappe muziek (al ben ik niet een heel groot country/blues fan).

Mooie beelden en een dromerige sfeer die je geregeld echt in de film trekt, al zal het wel afhankelijk zijn van de omstandigheden waarin je kijkt.

Ik vond wel dat er op een gegeven moment te lang werd doorgezeverd over die Kerk en de gelovige gemeenschap. Dat hebben we al zo vaak gezien.

De genre aanduiding documentaire doet deze prachtige poëtische muzikale film eigenlijk niet echt goed recht. Het is veel meer een zoektocht naar de inspiratie waaruit zoveel geweldige (alternatieve) country muzikanten en andere kunstenaars putten. Een filmische collage van moerassen, armmieterige dorpjes, kerken, mijnen en gevangenissen van arm en wit Amerika. En hoewel de film voelt als een roadtrip door de zuidelijke staten, is het niet geheel duidelijk waar de film zich nu afspeelt. Het lijkt me ook veel meer de bedoeling om de atmosfeer van deze zuidelijke staten te laten voelen en zien en er niet zo zeer een geografisch label aan te plakken. Dat werkt wel prima, het vergroot het gevoel van mysterie en ongrijpbaarheid. De film is bovendien prachtig en sfeervol geschoten en gemonteerd, erg fijn om naar te kijken en luisteren.

In Searching for the Wrong Eyed Jesus neemt zanger/poëet Jim White de kijker mee op een reis langs zijn grootste muze. Een arm, achtergesteld gebied met een sterke traditie in het vertellen van verhalen. Kleine gemeenschappen waar het aardse heftig botst met het hemelse, waar het zwart of wit is en geen grijs, waar predikanten hun publiek ophitsen door te spreken in tongen waar nog gelooft wordt in een bijna vleselijke hemel en hel. Het is ook daarom dat er zoveel bloeddorst en geweld zit in de verhalen vanuit deze traditie, want zonder het kwaad heeft ook god geen bestaansrecht.

Wat te doen als je wordt geboren in zo'n gemeenschap? Het biedt weinig toekomstperespectief en vooral uitzicht op eeuwige verveling. Wanneer je niet precies past binnen de zeer nauwe kaders van de gemeenschap wat rest er dan nog? Zoals wel vaker in de VS wordt het dan of criminaliteit of kunst waarbij het eerste natuurlijk zeker tot niets zal leiden. Mooi hoe Jim White dit uitlegt met zijn ijsje...

Het mooie van de Amerikaanse cultuur (en dan bedoel ik niet de McD) is dat het een bijzondere smeltkroes is van zeer verschillend pluimage. Amerikanen zijn ook vaak erg bedreven in het vertellen van verhalen (zie de hele film en muziek industrie). Het is natuurlijk een relatief jonge natie en waarschijnlijk is er daardoor meer behoefte aan nieuwe helden en verhalen. De eeuwenoude tradities uit Europa of Azië worden daar gemist, er wordt veel meer geput uit het dagelijks leven of de recente geschiedenis. Dat heeft, zeg maar, de meer verlichte denkers uit de noordelijke staten en steden voortgebracht maar ook uit de benauwende en bekrompen moerassen sijpelen tonen en denkbeelden die mij iig toch wel weten te raken.

Dat brengt meteen een bijzondere paradox aan het licht want je moet bijna wel een buitenstaander zijn om in de uitzichtloze dagelijkse armoe de schoonheid te ervaren. Een ambigieus gevoel wat zeker terug te vinden is in deze film, het levert een mooi en interessant spanningsveld op.

Prachtig.

4.5*

Tja, wie raakt er niet verknocht aan deze schitterende geënsceneerde muziek-documentaire wanneer plotseling op een wrak van een auto Johnny Dowd 'Murder' ten gehore brengt. Of plotseling in een kapperszaak "First There Was". Mug zeeg neer op z'n knieën. Kwijlen kan Mug ook zoals jullie weten: in een donker woud zien en horen we David Eugene Edwards 'Wayfaring Stranger' kermen terwijl de vogeltjes in de bomen vrolijk uit de maat fluiten.

Ach en wee, kommer en kwel, hel en verdoemenis, hallelujah en amen. Een rondreis door de zuidelijke staten van de VS in een verroeste bak met achterin een beeld van Jezus, in gezelschap van Jimmy White, Johnny Dowd en The Handsome Family. Op zoek naar de roots van de (alt) country/folk. Dat we uitkomen bij fanatieke religieuzen is te voorspellen, en jammer dat de nadruk te veel en te lang daar blijft hangen. Geef mij dan maar liever de desolate wouden, white trash, vuilnisbelten en autokerkhoven die de eerste helft van de film weten te domineren. Die 5 sterren waren uitzonderlijk dichtbij...