Les Jeunes Loups (1968)

Ha, de jaren '60. Vrijheid, avontuur, snelle wagens, rocamboleske toespelingen en natuurlijk de revolutie. Een maoïstische mag, maar toch liefst de seksuele als het even kan. De gebeurtenissen van Mei 68 zouden al snel roet in het eten gooien, daarna was het wel uit met de pret. Toen mochten we plots niet meer op avontuur naar Venezuela of Paraguay vertrekken, want dat was niet eerlijk jegens de arbeiders. Of zo. En veiligheidsgordels werden verplicht, bah. Men vroeg je identiteitskaart in een rendez-vous hotel. Van alle slachtoffers die deze dekselse culturele omwenteling gemaakt heeft, is het meest schrijnende geval toch... Les Jeunes Loups (1968) van Marcel Carné. Deze kleurrijke, wervelende prent blijft tot op de dag van vandaag in obscuriteit verzonken, aangezien de release voorzien was... in mei '68.

De prent is echt wel toe aan herontdekking ondertussen, want Carné heeft een onschatbare tijdscapsule afgeleverd van het beatnik tijdperk in Parijs. Een tijd van schelmen, vrijbuiters en praatjesmakers. Het hele vijfde arrondissement was overspoeld met schurftige beatniks van alle windstreken, die in de meeste gevallen nog eens gitaar speelden ook. Da's durven. Ze vertoefden in lang ter ziele gegane keten, zoals The Cage en Chez Popov in Rue de la Huchette - waar we een jonge Robert De Niro zien figureren als schurftige beatnik. Anno vandaag zou je het niet meer moeten proberen om in Rue de la Huchette schurftig en / of langharig te wezen, dan kieperen ze zonder pardon een overpriced flensje of gyros tegen je kanis. De sujetten van dienst zijn allemaal bourgeois kinderen die hun afkomst verloochenen, alsook één lage middenklasserszoon, die echter heel graag bourgeois zou zijn om zijn afkomst te kunnen verloochenen. Ze slijten hun dagen in bescheiden hotelletjes die nu wel door één of andere nutteloze overheidsdienst gesloten zouden worden wegens vermeend 'insalubre'. Betalen doe je wanneer je een schnabbel fikst, dat zijn de huisregels. Ik ben ooit eens naar één van die historische hotelletjes geweest (le Beat Hotel - inmiddels getransformeerd tot vier sterren boutique verderfelijkheid) en vroeg uitdrukkelijk om hun kamer met de meeste bedwantsen, maar dat viel toch dik tegen.

Het mooiste aan deze viering van vrijheid is wel dat Les Jeunes Loups ook met een gezonde dosis opportunisme gemaakt lijkt. Marcel Carné was eind de jaren '60 al lang niet meer de gerenommeerde dichter van fatalistische dokkenverhaaltjes, maar een verveelde oude nicht die hoofdzakelijk nog films maakte om in de buurt van jonge knaapjes te kunnen zijn. Christian Hay (die het gigolo-hoofdpersonage speelt) was helemaal het type van Carné: lang gezicht, geprononceerde jukbeenderen, penetrante donkere blik, houterige maniertjes... geen bijster goede acteur, maar daar werd hij ook hoegenaamd niet voor geselecteerd. Carné schold die arme knul naar verluidt de huid vol, dat ie er niks van bakte en geen talent had, wat in een soort cynisch sado-masochistisch machtsspel gekaderd moet hebben. Het soort waar de mooiste cinema uit ontstaat. Het slot waar de drie sleutelpersonages in een gestolen Alfa Romeo vertrekken naar het onbekende, is zeer cathartisch en kreeg een bijzondere epiloog: toen de producent van de film acteurs Yves Benyton en Haydée Politoff op een promotietoer naar Rome stuurden, besloten ze nooit meer terug te keren. Politoff vezilverde enkele rollen in B-cinema, waaronder de erotische avonturenfilm 'La Vergine di Bali' (1972).

Leuk verhaal yeyo. Gaat meer over de jaren zestig in Parijs dan over deze film. Carné was aan lager wal en zijn leads konden niet acteren. Op IMDb zijn ze ook niet erg enthousiast. Toch nog waard om te bekijken?