Dave (1993)

Prima feel-good filmpje met een amusant plot.

Kevin Kline doet het erg goed en wordt bijgestaan door uitstekende bijrol- vertolkers als Sigourney Weaver, Ving Rhames, Kevin Dunn en Charles Grodin. Verder laat James Newton Howard een prima, sfeervolle (maar soms wel een beetje standaard) familiefilm- score horen.

Helaas wordt de film echter wel wat zoetsappig en moralistisch van tijd tot tijd, soms wordt het je zelfs een beetje erg de strot ingedrukt. Maar, ondanks dat en het feit dat de film nergens hilarisch of écht grappig is, kijkt de film prima weg en verveelt praktisch geen minuut.

3 sterren.

Leuke film voor de zondagmiddag maar zeker geen zaterdagavond film. Leuk verhaal. Niets meer en niets minder.

De formule lijkt zo simpel: een sterk plot, goed uitgewerkt en met amusante dialogen, subtiel werk van een regisseur on a roll, een paar sterke bijrollen (de uiterst onaangename Langella, de uitdrukkingsloze brombeer Rhames (die laatste close-up!), de prachtig nerveuze Grodin), een paar sterke scènes (Dave die met zijn speech en zijn lichaamstaal de twee adviseurs overtuigt, het presidentiële echtpaar als imitatoren), en een elegante afwikkeling van het dilemma hoe Dave zonder "gezichtsverlies" het Oval Office kan verlaten. Wat deze film echter van degelijk vakwek tot een bovengemiddeld sterke komedie verheft is de meesterlijke vertolking van Kevin Kline, eerst schuchter, later zelfverzekerd en tenslotte met genoeg zelfvertrouwen om de grote verdwijntruc tot in perfectie uit te voeren – eigenlijk is dit hélemaal zijn film. Enige minpuntje is die verschrikkelijke Amerikaanse televisiefilm-feel-good-Kerstmuziek, maar daar kijken (luisteren) we dan maar overheen.

Goeie film waarin een lookalike van de president invalt als deze in coma ligt. Een leuk en toch ook wel origineel gegeven dat hier vermakelijk is uitgewerkt. De film heeft de juiste toon en ademt Frank Capra. Een cast met aardig wat bekende namen en Kevin Kline en Sigourney Weaver zijn uitstekend gecast samen. Ook een paar leuke cameo's (vooral die van Oliver Stone).

Geweldig.

Een heerlijk sprookje om bij weg te dromen, en geweldige rollen van Weaver, Kline en Langella.

Wel echt een sprookje, en hier en daar te naïef voor woorden vanzelf. Jammer wel dat het ook het soort naïviteit is dat idioten als de jonge Bush en Trump in het witte huis gebracht heeft - en niet bedoeld als politieke kleur, maar meer als waardeoordeel op de persoon. Amerika is zo’n absurd land, en het lijkt alleen nog maar vreemder en gekker te worden.

Dat aspect doet wel echt af aan de genietbaarheid van de film, maar behalve dat is het grotendeels wel heel erg ok. De soundtrack is wat erg traditioneel, dat wel - maar dat hoort ook wel wat bij het genre. Sprookjes- en zwijmelfilms, laat daar geen twijfel over zijn - met de realiteit of de politiek heeft dit niets uit te staan.

Geniaal overigens, de cameo van Oliver Stone, Een preview van hoe ver hij van het padje zou raken met al zijn samenzweringstheorietjes. Dat raakt toch pijnlijk hard.

En even geniaal is de toespraak van Dave I ought to care more about you than I care about me. Ook daar wil ik even los blijven van de partijpolitiek, maar stel je voor de grap even voor dat Trump zoiets uit te spreken zou krijgen. Zo’n parallel universum, dat zou zelfs een Stephen Hawking niet in zijn hoofd krijgen.

Voor wat meer diepte in hetzelfde soort onderwerp kan ik het boek ‘Interface’ aanraden, van Neal Stephenson (origineel onder het pseudoniem Stephen Bury). Dat geeft toch een heleboel duiding aan de politiek in de VS.