La Nuit du Carrefour (1932)

Renoir stak broer Pierre in de rol van inspecteur Maigret en dat was een goede keus want die rol werd behoorlijk waargenomen. Alle andere tegenspelers ontgoochelden in meerdere mate. Bovendien was de klank van deze film ellendig, de beeldcomposities ook al niet denderend (de achtervolging vormt een uitzondering en is merkwaardig voor zijn tijd) en het intrige toch wat al te complex en niet altijd netjes uit de doeken gedaan.

Weinig boeiend trouwens. Een ontgoocheling.

Jean Renoir en Georges Simenon zijn klinkende namen waardoor je als kijker iets bijzonders verwacht. Ik vond het echter een warrig geheel en niet bepaald spannend te noemen. Ter verschoning kan gesteld worden dat het gaat om een vroege soundfilm. Zelfs sommige van Hitchcocks films in de jaren ‘30 leden m.i. aan kinderziektes wat betreft editing en integratie van sound, in een genre waar timing optimaal moet zijn voor maximaal effect.
Pluspunt vind ik wel de geheimzinnige sfeerschepping in het hol van Pluto, nabij een kruispunt waar de omwonenden deel blijken uit te maken van hetzelfde criminele netwerk. Opvallend dat Pierre Renoir als commissaris Maigret zijn morele pijlen vooral richt op de ‘slechte vrouw’/femme fatale Winna Winfred, en de rest op dat vlak ongemoeid laat.Omwille van haar dubbelzinnigheid is zij voor mij ook het meest interessante karakter dat bovendien gecombineerd wordt met een verleidelijk uiterlijk.

Samengevat. Een ietwat houterige film, met mysterieuze sfeerschepping, die gelukkig niet te lang duurt.